Shloka 29
Ādi Parva, Adhyāya 113 — Maryādā-sthāpana (Śvetaketu’s Boundary) and the Niyoga Deliberation of Pāṇḍu and Kuntī
तथा काशिषु सुद्मोषु पुण्ड्रेषु च नरर्षभ । स्वबाहुबलवीर्येण कुरूणामकरोद् यश:,नरश्रेष्ठ जनमेजय! इस प्रकार वे पाण्डु काशी, सहा तथा पुण्ड्र देशोंपर विजय पाते हुए अपने बाहुबल और पराक्रमसे कुरुकुलके यशका विस्तार करने लगे
tathā kāśiṣu sudmoṣu puṇḍreṣu ca nararṣabha | svabāhubalavīryeṇa kurūṇām akarod yaśaḥ, naraśreṣṭha janamejaya |
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਨਰਵ੍ਰਿਸ਼ਭ! ਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਦਮੋਸ਼ ਅਤੇ ਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਾਹੁਬਲ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾਈ—ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਨਰਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ!
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya ideal: through personal courage and strength, a ruler expands the renown of his dynasty. It frames conquest not merely as aggression but as a means of establishing political order and upholding royal responsibility, with fame (yaśas) functioning as a moral-social currency tied to duty and lineage.
Vaiśampāyana continues describing Pāṇḍu’s campaigns: he subdues regions such as Kāśī, the Sudmoṣas, and Puṇḍra, and by his own martial prowess increases the glory of the Kuru line, addressing King Janamejaya as the listener.