Shloka 32
Transmission of Bhāgavata Wisdom and Brahmā’s Vision of the Supreme Lord on Ananta
तर्ह्येव तन्नाभिसर:सरोज- मात्मामम्भ: श्वसनं वियच्च । ददर्श देवो जगतो विधाता नात: परं लोकविसर्गदृष्टि: ॥ ३२ ॥
tarhy eva tan-nābhi-saraḥ-sarojam ātmānam ambhaḥ śvasanaṁ viyac ca dadarśa devo jagato vidhātā nātaḥ paraṁ loka-visarga-dṛṣṭiḥ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜਗਤ ਦੇ ਵਿਧਾਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੱਲ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦਾ ਸਰੋਵਰ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਪ੍ਰਲਯ ਦਾ ਜਲ, ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਤੱਖ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੀ।
FAQs
This verse says Brahmā initially perceives only the navel-lotus of the Lord, himself, the cosmic waters, the vital air, and the sky—nothing beyond that for initiating world-creation.
It marks Brahmā’s origin and indicates that creation proceeds from the Supreme Lord; Brahmā’s creative work is secondary, dependent on Viṣṇu.
It encourages humility: even the cosmic creator begins with limited vision and dependence on the Divine, reminding us to seek guidance beyond our immediate perceptions.