Shloka 41
Viśvarūpa’s Death, Vṛtrāsura’s Manifestation, and the Devas’ Surrender to Nārāyaṇa
अस्माकं तावकानां तततत नतानां हरे तव चरणनलिनयुगल ध्यानानुबद्धहृदयनिगडानां स्वलिङ्गविवरणेनात्मसात्कृतानामनुकम्पानुरञ्जितविशदरुचिरशिशिरस्मितावलोकेन विगलित मधुरमुख रसामृत कलया चान्तस्तापमनघार्हसि शमयितुम् ॥ ४१ ॥
asmākaṁ tāvakānāṁ tatatata natānāṁ hare tava caraṇa-nalina-yugala-dhyānānubaddha-hṛdaya-nigaḍānāṁ sva-liṅga-vivaraṇenātmasāt-kṛtānām anukampānurañjita-viśada-rucira-śiśira-smitāvalokena vigalita-madhura-mukha-rasāmṛta-kalayā cāntas tāpam anaghārhasi śamayitum.
ਹੇ ਹਰੇ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨਾਗਤ ਹਾਂ; ਪ੍ਰੇਮ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਹਿਰਦੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੱਝੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿੱਤ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਕਰੁਣਾ-ਭਰੀ ਠੰਢੀ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨਿਗਾਹ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਮੁਖ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਕਾਰਨ ਉਠਦਾ ਸਾਡਾ ਅੰਦਰਲਾ ਤਾਪ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ।
Lord Brahmā is considered the father of the demigods, but Kṛṣṇa, or Lord Viṣṇu, is the father of Brahmā because Brahmā took birth from the lotus flower growing from the Lord’s abdomen.
FAQs
This verse says Hari’s compassionate, cooling glance and the nectar-like sweetness of His smiling presence can pacify the devotee’s inner burning (antaḥ-tāpa) and bring relief to the heart.
In the Vṛtrāsura episode, Indra is distressed and seeks divine shelter; he acknowledges that only Hari’s revealed form, mercy, and soothing glance can calm the fear, guilt, and anguish troubling him.
Regularly remember and contemplate the Lord’s lotus feet (through japa, kīrtana, and prayer), and consciously seek a compassionate outlook—this steadies the mind and reduces inner agitation.