Shloka 36
Citraketu’s Detachment, Nārada’s Mantra, and the Darśana of Anantadeva
परमाणुपरममहतो- स्त्वमाद्यन्तान्तरवर्ती त्रयविधुर: । आदावन्तेऽपि च सत्त्वानां यद् ध्रुवं तदेवान्तरालेऽपि ॥ ३६ ॥
paramāṇu-parama-mahatos tvam ādy-antāntara-vartī traya-vidhuraḥ ādāv ante ’pi ca sattvānāṁ yad dhruvaṁ tad evāntarāle ’pi
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਤੱਕ ਸਭ ਦੇ ਆਦਿ, ਮੱਧ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਅਨਾਦਿ-ਅਨੰਤ ਨਿਤ੍ਯ ਹੋ; ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ।
The Brahma-saṁhitā (5.33) says:
FAQs
This verse states that the Supreme is present from the smallest atom to the greatest cosmic form—pervading beginning, middle, and end—while remaining transcendental.
In his prayerful glorification, Lord Śiva emphasizes Viṣṇu’s all-pervading yet transcendental nature—beyond the three guṇas—affirming Him as the ultimate reality through creation, maintenance, and dissolution.
Remembering the Lord as the steady reality behind changing situations helps one act with devotion and clarity rather than being driven by agitation (rajas), inertia (tamas), or even pride in goodness (sattva).