हरेः पुत्रविस्तारः तथा ऊषानिरुद्धकथा-प्रारम्भः
Kṛṣṇa’s Progeny and the Beginning of the Uṣā–Aniruddha Episode
कृष्णरामौ विलोक्यासीत् सुभ्रूर् लज्जाजडेव सा प्रद्युम्नदर्शने व्रीडादृष्टिं निन्ये ऽन्यतो द्विज
kṛṣṇarāmau vilokyāsīt subhrūr lajjājaḍeva sā pradyumnadarśane vrīḍādṛṣṭiṃ ninye 'nyato dvija
କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ସେ ସୁଭ୍ରୂ ନାରୀ ଲଜ୍ଜାରେ ଜଡ ହୋଇଗଲା ପରି ହେଲା; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ସେ ଲଜ୍ଜାବଶତଃ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅନ୍ୟଦିଗକୁ ନେଲା।
Sage Parāśara (narrating to Maitreya; addressing him with 'dvija')
This verse highlights Pradyumna’s striking presence and signals his importance as Kṛṣṇa’s descendant, reinforcing the continuity and prominence of the Yādava/Vṛṣṇi line in Ansha 4.
Parāśara uses lajjā as a literary marker of refined dharmic conduct—showing how characters respond with self-restraint and decorum when encountering exalted or captivating figures.
Even in a seemingly courtly moment, the narrative situates Kṛṣṇa—Vishnu’s manifestation—as the sovereign divine presence whose very sight shapes human emotion and conduct, blending genealogy with theology.