Adhyaya 9
ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି—କାଳବଳର ପ୍ରଭାବରେ ଧର୍ମବିପର୍ୟୟ ଘଟିଲା। ସେତେବେଳେ ତ୍ରିଲୋକରୁ ଶ୍ରୀ—ସମୃଦ୍ଧି—ପ୍ରତ୍ୟାହୃତ ହେଲେ, ଦେବଲୋକ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୀଣ ଦିଶିଲା। ଅନ୍ନ, ଔଷଧ, ଦୁଗ୍ଧ, ଧନରତ୍ନ ଓ ସୁଖସାଧନ କମିଯିବାରୁ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ହେଲା, ସମାଜ ଅସ୍ଥିର ହେଲା। ଭୁଖରେ ଅନେକେ ପଶୁବଧ କରି ମାଂସ ଭୋଜନ କଲେ; କିନ୍ତୁ କିଛି ସଦ୍ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନି ମୃତ୍ୟୁସନ୍ନିକଟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଆହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ। ବୃଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ବେଦପ୍ରମାଣ ଦେଇ “ଆପଦ୍ଧର୍ମ” ଶିଖାଇଲେ, କିନ୍ତୁ କଥା ଦେଖାଏ—ଅର୍ଥଭ୍ରାନ୍ତି କିପରି ହୁଏ। ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଓ ପରୋକ୍ଷ ବେଦବାଣୀକୁ ଶବ୍ଦଶଃ ଧରି ହିଂସାତ୍ମକ ଯଜ୍ଞକୁ ସାଧାରଣ କରାଗଲା। ପଶୁବଳି ବଢ଼ିଲା, “ମହାୟାଗ” ପରି ବଡ଼ କ୍ରିୟା ଚାଲିଲା; ଯଜ୍ଞଶିଷ୍ଟକୁ ଭୋଜନର ଯୁକ୍ତି କରାଗଲା, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଧନ, ଗୃହସ୍ଥହିତ ଓ ଜୀବନରକ୍ଷା ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚିଗଲା। ଏହାର ପରିଣାମରେ ସାମାଜିକ ନୀତି ଶିଥିଳ ହେଲା, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ବିଘ୍ନରୁ ମିଶ୍ର ବିବାହ ବଢ଼ିଲା, ଅଧର୍ମ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା; ପରେ କିଛି ଗ୍ରନ୍ଥ ପରମ୍ପରା ନାମରେ ଏହି ସଙ୍କଟ-ନୀତିକୁ ପ୍ରମାଣ ମାନିଲେ। ଦୀର୍ଘକାଳ ପରେ ଦେବରାଜ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପାସନାରେ ପୁନଃ ଶ୍ରୀ ପାଇଲେ; ହରିକୃପାରେ ସଦ୍ଧର୍ମ ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହେଲା, ତଥାପି କିଛି ଲୋକ ପୁରୁଣା ଆପତ୍କାଳୀନ ନୀତିକୁ ଅଗ୍ରାଧିକାର ଦେଲେ। କଥା ଶେଷରେ କହେ—ହିଂସାତ୍ମକ ଯଜ୍ଞର ପ୍ରସାର ଆପଦା-କାଳସମ୍ବନ୍ଧୀ, ପରିସ୍ଥିତିଜନ୍ୟ ଇତିହାସ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.