Adhyaya 7
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ କର୍ମଫଳ, ଭକ୍ତିଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷପଥର କ୍ରମିକ ଗାଥା ବର୍ଣ୍ଣିତ। ରାଜା ବସୁ ଏକ ଅପରାଧର ଫଳରେ ପୃଥିବୀ ଭିତରେ ବନ୍ଧିତ ହୋଇ, ତ୍ର୍ୟକ୍ଷରୀ ଭଗବତ୍ମନ୍ତ୍ରର ମାନସ ଜପ ଦୀର୍ଘକାଳ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମୟ-ଶାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେ ପଞ୍ଚକାଳ ବିଧିରେ ତୀବ୍ର ଭକ୍ତିସହ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ଆରାଧନା କରନ୍ତି। ବାସୁଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଗରୁଡଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇ ପୃଥିବୀର ଫାଟରୁ ବସୁଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରାନ୍ତି; ଦିବ୍ୟ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ମାଧ୍ୟମରେ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଏଠି ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ପରେ କୁହାଯାଏ ଯେ ବାକ୍ଅପଚାର/ଅବମାନ ଭୟଙ୍କର ଫଳ ଦେଏ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କ ଏକାନ୍ତ ସେବା ଶୀଘ୍ର ପବିତ୍ର କରି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଗତି ଓ ସମ୍ମାନ ଦାନ କରେ; ବସୁ ଦେବଲୋକର ଗୌରବ ଭୋଗ କରନ୍ତି। ତାପରେ ପିତୃସମ୍ବନ୍ଧିତ ଅଚ୍ଛୋଦା ପ୍ରସଙ୍ଗ, ପରିଚୟ-ଭ୍ରମ ଓ ପିତୃଶାପ ଆସେ—ଯାହା ଆସଲେ ଏକ ସୁସଂଗଠିତ ମୋକ୍ଷ-ଯୋଜନା: ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ଭବିଷ୍ୟ ଜନ୍ମ, ଅବିରତ ଭକ୍ତି-ଉତ୍କର୍ଷ, ପାଞ୍ଚରାତ୍ର ପଦ୍ଧତିରେ ଉପାସନା ଓ ଶେଷରେ ଦିବ୍ୟଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି। ଶେଷରେ ବସୁ ଭୋଗରୁ ବୈରାଗ୍ୟ ନେଇ ରମାପତିଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଯୋଗଧାରଣାରେ ଦେବଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ‘ମୋକ୍ଷଦ୍ୱାର’ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ସୂର୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ସେଠାରୁ ଅଳ୍ପକାଳିକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପକୁ ଯାଆନ୍ତି—ଗୋଲୋକ/ବୈକୁଣ୍ଠ ଆକାଂକ୍ଷୀ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସୀମାଧାମ। ‘ଶ୍ୱେତମୁକ୍ତ’ ମାନଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ—ଯେମାନେ ଏକାନ୍ତିକ ଧର୍ମରେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.