Adhyaya 4
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଦୁଇଟି ସଂଯୁକ୍ତ ପ୍ରବାହ ଦେଖାଯାଏ। ପ୍ରଥମେ ନାରଦ କହନ୍ତି—ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସେ ତୃପ୍ତ, ତଥାପି ଭଗବାନଙ୍କ ପୂର୍ବ/ପରମ ରୂପ ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି। ନାରାୟଣ କହନ୍ତି—ସେ ରୂପ ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବେଦୀୟ କ୍ରିୟା କିମ୍ବା କେବଳ ତପସ୍ୟାରେ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ; ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ମାତ୍ର ପ୍ରକଟ ହୁଏ। ଅନନ୍ୟଭକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ସ୍ୱଧର୍ମନିଷ୍ଠାରେ ନାରଦ ଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ସ୍ଥିର କରି, ‘ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ’ ନାମକ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଶ୍ୱେତ ଦ୍ୱୀପକୁ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଆଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାଗରେ ସ୍କନ୍ଦ ନାରଦଙ୍କ ଯୋଗଗମନ ଓ କ୍ଷୀରସାଗରର ଉତ୍ତରେ ଥିବା ତେଜୋମୟ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି—ଶୁଭ ବୃକ୍ଷ, ଉଦ୍ୟାନ, ନଦୀ, ପଦ୍ମ, ପକ୍ଷୀ ଓ ପଶୁରେ ସମୃଦ୍ଧ। ସେଠାର ନିବାସୀମାନେ ମୁକ୍ତ, ନିଷ୍ପାପ, ସୁଗନ୍ଧିତ, ନିତ୍ୟଯୌବନୀ, ଶୁଭଲକ୍ଷଣଚିହ୍ନିତ; କେବେ ଦ୍ୱିଭୁଜ, କେବେ ଚତୁର୍ଭୁଜ; ଷଡୂର୍ମିରହିତ ଓ କାଳଭୟାତୀତ। ସାବର୍ଣ୍ଣି ପଚାରନ୍ତି—ଏମିତି ସତ୍ତା କିପରି ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା କ’ଣ? ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି—ସେମାନେ ‘ଅକ୍ଷର’ ପୁରୁଷ; ପୂର୍ବକଳ୍ପରେ ଏକାଗ୍ର ବାସୁଦେବସେବାରେ ବ୍ରହ୍ମଭାବ ପାଇଥିବା, କାଳ-ମାୟାରୁ ସ୍ୱାଧୀନ, ଏବଂ ପ୍ରଳୟେ ଅକ୍ଷରଧାମକୁ ଫେରନ୍ତି। ମାୟାବଶେ ‘କ୍ଷର’ ଭାବେ ଜନ୍ମିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅହିଂସା, ତପ, ସ୍ୱଧର୍ମପାଳନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ବାସୁଦେବମହିମାବୋଧ, ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି, ମହତ୍ସଙ୍ଗ, ମୋକ୍ଷ-ସିଦ୍ଧି ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଅନାସକ୍ତି, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଜନ୍ମ-କର୍ମର ପରସ୍ପର ଶ୍ରବଣ-କୀର୍ତ୍ତନରେ ସେହି ପଦ ପାଇପାରନ୍ତି। ଶେଷରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ଅବସ୍ଥା ପାଇପାରିବେ ବୋଲି ଦେଖାଇବାକୁ ବିସ୍ତୃତ ପୁରାଣକଥାର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ରହିଛି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.