Adhyaya 27
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ପବିତ୍ର ପୂଜା‑କ୍ଷେତ୍ର ଗଠନ ପାଇଁ ‘ପୀଠ‑ପଦ୍ମ‑ମଣ୍ଡଳ’ର ସୂକ୍ଷ୍ମ ବିନ୍ୟାସ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଶୁଦ୍ଧିକ୍ରିୟାରେ ଭୂମିକୁ ସଂସ୍କାର କରି ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଚାରିପାଦିଆ ପୀଠ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ଏବଂ ଦିଗ୍‑ଆଧାର ସହ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ—ଏହି ପ୍ରତୀକ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡ଼ିକର ନ୍ୟାସ କରନ୍ତି। ପରେ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଚିତ୍ତ, ଅହଂକାର ଓ ତ୍ରିଗୁଣକୁ ପୀଠର ଗଠନରେ କ୍ରମେ ଅର୍ପଣ କରାଯାଏ। ତାପରେ ବିମଳା ଆଦି ଶକ୍ତିମାନଙ୍କୁ ଯୁଗ୍ମରୂପେ, ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ବାଦ୍ୟସମନ୍ୱିତ ଭାବେ ଧାରଣ କରି, ଦିଗାନୁସାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଏ। ପୀଠ ଉପରେ ‘ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ’ କ୍ଷେତ୍ର ତିଆରି କରି ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଅଙ୍କନ ହୁଏ—ବୃତ୍ତ ବିଭାଗ, ଦ୍ୱାର ଓ ଦିଗଭେଦରେ ରଙ୍ଗ‑ବିନ୍ୟାସ ସହ। କେନ୍ଦ୍ରରେ ରାଧାସହିତ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ଚାରିପାଖେ ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧଙ୍କ ବିନ୍ୟାସ ହୁଏ; ପରେ ପଦ୍ମର ଆଠ ନାଡ଼ିରେ ଷୋଳ ଅବତାରମୂର୍ତ୍ତିଙ୍କ ସ୍ଥାପନ କୁହାଯାଏ। ଅନନ୍ତରେ ପାର୍ଷଦ, ଅଷ୍ଟସିଦ୍ଧି, ବେଦ‑ଶାସ୍ତ୍ରର ବ୍ୟକ୍ତରୂପ, ଏବଂ ପତ୍ନୀସହିତ ଋଷି‑ଯୁଗଳ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଉଥାନ୍ତି। ବାହ୍ୟ ବଳୟରେ ଦିକ୍ପାଳ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦିଗରେ ରଖାଯାନ୍ତି; ଶେଷରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଅଙ୍ଗଦେବତା ଓ ସମ୍ବନ୍ଧିତ ପ୍ରତିମାରୂପ ସ୍ଥାପନରେ ବିଧି ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.