Adhyaya 2
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଦିବ୍ୟ ଅଧିକାରସହିତ ପ୍ରକାଶ ଭାବେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି—ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗଭୀର; କେବଳ ତର୍କରେ ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହୁଏ ନାହିଁ, ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ମାତ୍ର ଏହା କଥନୀୟ ହୁଏ। ପରେ ଭାରତଯୁଦ୍ଧ ପରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଚ୍ୟୁତଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତି—ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ କେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବେ, ଅଳ୍ପ ସମୟରେ ନିର୍ବିଘ୍ନ ସଫଳତା କିପରି, ଏବଂ ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ମହାନ ପଦ କିପରି ମିଳେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଭୀଷ୍ମ “ଶ୍ରୀ-ବାସୁଦେବ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ” ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି; ନାରଦ ତାହାକୁ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ଓ କୈଲାସ ମାର୍ଗେ ପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରନ୍ତି। ସିଦ୍ଧାନ୍ତ—ବାସୁଦେବ/କୃଷ୍ଣ ହିଁ ପରବ୍ରହ୍ମ; ନିଷ୍କାମ ଓ ସକାମ—ଦୁହେଁ ପାଇଁ ଆରାଧ୍ୟ, ଏବଂ ନିଜ ଧର୍ମରେ ରହି ଭକ୍ତିଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିପାରନ୍ତି। ବେଦିକ, ପିତୃ ଓ ଲୋକିକ କର୍ମ କୃଷ୍ଣ-ସମ୍ବନ୍ଧ ବିନା କଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ କ୍ଷୟଶୀଳ, ସୀମିତ ଓ ଦୋଷ-ବିଘ୍ନବାଧିତ; କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣପ୍ରୀତି ପାଇଁ କଲେ ଫଳରେ ‘ନିର୍ଗୁଣ’ ପ୍ରଭାବ ଧାରଣ କରି ମହାନ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଫଳ ଦିଏ, ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ବିଘ୍ନକୁ ଶମନ କରେ। ଶେଷରେ ଏକ ଇତିହାସ ସୂଚନା—ନାରଦଙ୍କ ବଦରୀଆଶ୍ରମରେ ନର-ନାରାୟଣଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ତାଙ୍କ ନିତ୍ୟକର୍ମର ସୂକ୍ଷ୍ମ ନିୟମ ଦେଖି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା; ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ସଂଲାପକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.