Adhyaya 19
ସ୍କନ୍ଦ ନାରଦଙ୍କର ପ୍ରାଚୀନ ତପସ୍ବୀ ଯୁଗଳ ନର-ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ-ଚିହ୍ନ, ପଦ୍ମ ଓ ଚକ୍ରର ଲକ୍ଷଣ, ଜଟାଧାରୀ ରୂପ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ। ନାରଦ ବିନୟରେ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି; ଦୁଇ ଋଷି ପ୍ରାତଃକର୍ମ ସମାପ୍ତ କରି ପାଦ୍ୟ-ଅର୍ଘ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ସତ୍କାର କରି ଆସନ ଦିଅନ୍ତି—ଏହା ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଆତିଥ୍ୟଧର୍ମ ଓ ଶୀଳାଚାରର ଆଦର୍ଶ। ତାପରେ ନାରାୟଣ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ପରମାତ୍ମା-ଦର୍ଶନ ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତି। ନାରଦ କହନ୍ତି ଯେ ଅକ୍ଷରଧାମରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦିବ୍ୟ କୃପାରୁ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ ନିଜେ ପ୍ରେରିତ। ନାରାୟଣ ଏହି ଦର୍ଶନର ଦୁର୍ଲଭତା କହି, ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତିରେ ସର୍ବକାରଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ ବୋଲି ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—ସେ ଗୁଣାତୀତ, ନିତ୍ୟଶୁଦ୍ଧ, ରୂପ-ବର୍ଣ୍ଣ-ବୟସ-ଅବସ୍ଥା ଭଳି ଭୌତିକ ବିଭାଗରୁ ପରେ। ଶେଷରେ ନାରଦଙ୍କୁ ଧର୍ମଯୁକ୍ତ, ଏକାଗ୍ର ତପ କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ମିଳେ—ତପରେ ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମହିମା ଅଧିକ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ। ତପ ହେଉଛି ସିଦ୍ଧିର ହୃଦୟ; ତୀବ୍ର ତପ ବିନା ଭଗବାନ ‘ବଶ’ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି, ନାରଦ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତପଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟାର ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.