Adhyaya 18
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ମୁଖରୁ ଆସିଥିବା ଗଭୀର ତତ୍ତ୍ୱୋପଦେଶ ଶୁଣାଯାଏ। ଭଗବାନ ନାରଦଙ୍କୁ କହନ୍ତି—ଦତ୍ତ ଦର୍ଶନ ନିତ୍ୟ-ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତି, ଦୈନ୍ୟ ଓ ଅହଂକାର-ଶୂନ୍ୟତାରୁ ଲଭ୍ୟ; ଏହାକୁ ସହାୟ କରେ ଅହିଂସା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ସ୍ୱଧର୍ମପାଳନ, ବୈରାଗ୍ୟ, ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ, ସତ୍ସଙ୍ଗ, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗଯୋଗ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟନିଗ୍ରହ। ବାସୁଦେବ ନିଜକୁ ବହୁ ରୂପେ ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି—କର୍ମଫଳଦାତା ଓ ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଭାବେ; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀସହ ଚତୁର୍ଭୁଜ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ପାର୍ଷଦମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ; ଏବଂ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପର ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ କାଳକାଳେ ଦର୍ଶନ ଦେବା ଭାବେ। ପରେ ଅବତାର-ତତ୍ତ୍ୱର କ୍ରମ ଖୋଲିଯାଏ—ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି, ଜଗତ୍ଶାସନ ପାଇଁ ଶକ୍ତିପ୍ରଦାନ, ଏବଂ ଆଗାମୀ ଅବତାରମାଳା: ବରାହ, ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ, ନରସିଂହ, ବାମନ, କପିଲ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ, ଋଷଭ, ପରଶୁରାମ, ରାମ, ରାଧା-ରୁକ୍ମିଣୀସହ କୃଷ୍ଣ, ବ୍ୟାସ, ଅଧର୍ମୀ ଶକ୍ତିକୁ ମୋହିତ କରିବା ନୀତିରେ ବୁଦ୍ଧ, କଳିରେ ଧର୍ମସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ଏକ ଜନ୍ମ, ଏବଂ ଶେଷରେ କଲ୍କି। ବେଦାଧାରିତ ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ପାଇଲେ ପୁନଃପୁନଃ ଅବତରିବି—ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପରେ ଭଗବାନ ନାରଦଙ୍କୁ ବର ଦିଅନ୍ତି। ନାରଦ ନିରନ୍ତର ଭଗବଦ୍ଗୁଣଗାନର ଉତ୍ସାହ ଚାହାନ୍ତି; ଭଗବାନ ବୀଣା ଦେଇ ବଦରୀକୁ ଯାଇ ଉପାସନା କରିବାକୁ କହନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ସଙ୍ଗ-ଶରଣାଗତିକୁ ବନ୍ଧନମୋଚନର ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଉପାୟ ବୋଲି ଜଣାନ୍ତି। ଶେଷରେ ନାରଦ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ହୋଇ ମେରୁ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ଦିଗରେ ଯାଇ ବିସ୍ତୃତ ବଦରୀ ପ୍ରଦେଶକୁ ଭକ୍ତିଯାତ୍ରା କରନ୍ତି।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.