Adhyaya 17
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମନକୁ ଆବେଶିତ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାର ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି—ଯାହା ଅକ୍ଷର-ବ୍ରହ୍ମ ଏବଂ ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ-ଲକ୍ଷଣ ଭାବେ କୁହାଯାଇଛି। ଯୋଗସାଧକମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କ କୃପାରେ ଷଟ୍ଚକ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି ଏହି ପରମତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି ବୋଲି ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ତାପରେ କଥା ନାରଦଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଧାମଦର୍ଶନକୁ ଯାଏ—ରତ୍ନନିର୍ମିତ ମନ୍ଦିର ଓ ମଣିମୟ ସ୍ତମ୍ଭରେ ଦୀପ୍ତ ସଭାମଣ୍ଡପ। ସେଠାରେ ନାରଦ କୃଷ୍ଣ/ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନିର୍ଗୁଣ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି—ପରମାତ୍ମା, ପରବ୍ରହ୍ମ, ବିଷ୍ଣୁ, ଭଗବାନ ଇତ୍ୟାଦି ନାମରେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କ ଯୌବନସୌନ୍ଦର୍ୟ, ମୁକୁଟ-ଆଭୂଷଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ଚନ୍ଦନସୁଗନ୍ଧ, ଶ୍ରୀବତ୍ସଚିହ୍ନ, ବେଣୁ, ଏବଂ ରାଧା ସହ ଅନ୍ୟ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ; ଗୁଣମାନଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତ ରୂପ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆୟୁଧମାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଶେଷରେ ନାରଦ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ଏବଂ କହନ୍ତି—ଶୁଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ସାଧନଠାରୁ ଭକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ସେ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି; ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି ଯେ ପ୍ରଭୁ ଅମୃତସମ ବାଣୀରେ କୃପାପୂର୍ବକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.