Adhyaya 16
ଏହି ଷୋଳହତମ ଅଧ୍ୟାୟରେ ସ୍କନ୍ଦ ନାରଦଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନମୟ ଗୋଲୋକଯାତ୍ରାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ମେରୁ ପର୍ବତରୁ ନାରଦ ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପ ଓ ସେଠାର ମୁକ୍ତ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ (ଶ୍ୱେତମୁକ୍ତ) ଦେଖନ୍ତି। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଉପରେ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରିବାମାତ୍ରେ ସେ କ୍ଷଣେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ନୀତ ହୁଅନ୍ତି; ସେଠାର ଭକ୍ତମାନେ ତାଙ୍କ ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପ୍ରେରଣାରେ ପ୍ରେରିତ ଜଣେ ଶ୍ୱେତମୁକ୍ତ ନାରଦଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ପଥରେ ନେଇଯାନ୍ତି—ଦେବଧାମ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସପ୍ତର୍ଷି ଓ ଧ୍ରୁବଙ୍କ ପରେ, ମହର୍ଲୋକ-ଜନଲୋକ-ତପୋଲୋକ ଟପି, ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଓ ସୃଷ୍ଟିର ‘ଆଠ ଆବରଣ’ (ତତ୍ତ୍ୱାବରଣ) ମଧ୍ୟ ପାର କରି। ତାପରେ ସେ ତେଜୋମୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଗୋଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି—ବିରଜା ନଦୀ, ରତ୍ନମୟ ତଟ, କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଓ ବହୁଦ୍ୱାରୀ କୋଟସଦୃଶ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସେଠାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ପରେ ସୁଗନ୍ଧିତ ବନ, ଦିବ୍ୟ ପଶୁ, ରାସମଣ୍ଡପ, ଅଳଙ୍କାରଭୂଷିତ ଅସଂଖ୍ୟ ଗୋପୀ ଏବଂ ରାଧା-କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ କ୍ରୀଡାଭୂମି ଦିବ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନର ବିସ୍ତୃତ ବର୍ଣ୍ଣନା ମିଳେ। ଶେଷରେ ନାରଦ ଅନେକ ସ୍ତରର ଦ୍ୱାର ଓ ନାମଧାରୀ ଦ୍ୱାରପାଳ ସହିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ମନ୍ଦିରସମୁହରେ ଅନୁମତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଭିତରେ ଅପାର ତେଜ ଦର୍ଶନ କରନ୍ତି—ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦର୍ଶନ ସମୀପ ବୋଲି ସୂଚାଇ, ଭକ୍ତିଯୋଗ୍ୟତା ଓ ଦିବ୍ୟ ମାର୍ଗଦର୍ଶନର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଉଦ୍ଧାଟିତ କରେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.