Adhyaya 15
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ତୁତି ବହୁବକ୍ତୃକ ସ୍ତୋତ୍ରଚକ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ବ୍ରହ୍ମା, ଶଙ୍କର, ଧର୍ମ, ପ୍ରଜାପତି, ମନୁ, ଋଷି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ମରୁତ, ସିଦ୍ଧ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ବସୁ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ-ଅପ୍ସରା, ସମୁଦ୍ର, ଦିବ୍ୟ ପରିଚାରକ, ସାବିତ୍ରୀ, ଦୁର୍ଗା, ନଦୀମାନେ, ପୃଥିବୀ, ସରସ୍ୱତୀ ଆଦି ବ୍ୟକ୍ତ ଶକ୍ତିମାନେ—ସମସ୍ତେ ପରସ୍ପରପୂରକ ଯୁକ୍ତିରେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପରମତ୍ୱ ପ୍ରତିପାଦନ କରନ୍ତି। ମୁଖ୍ୟ ଭାବ: ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷର ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ହେଉଛି ଭକ୍ତି; ଭକ୍ତିବିହୀନ କେବଳ ପୁଣ୍ୟାଧାରିତ କର୍ମକାଣ୍ଡର ଫଳ ସୀମିତ। ବାସୁଦେବ ମାୟା ଓ କାଳର ଅତୀତ ସର୍ବନିୟନ୍ତା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ସାମାଜିକ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଥିବା ସତ୍ତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ ଗତି ପାଆନ୍ତି—ଏହି ସମାବେଶୀ ସୂଚନା ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ପରେ ଦୃଶ୍ୟ ଫଳ: ବାସୁଦେବ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି ଶ୍ରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ କୃପାଦୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତି; ତେଣୁ ତ୍ରିଲୋକରେ ସମୃଦ୍ଧି ପୁନଃସ୍ଥାପିତ ହୁଏ। ସମୁଦ୍ର-ନିଧିରୁ ଦାନ ଓ ଐଶ୍ୱର୍ୟର ପ୍ରବାହ ବଢ଼େ। ଶେଷରେ ଫଳଶ୍ରୁତି—ଏହାର ଶ୍ରବଣ/ପାଠ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କୁ ଇଷ୍ଟସିଦ୍ଧି ଦେଇ, ଭକ୍ତି-ଜ୍ଞାନ-ବୈରାଗ୍ୟକୁ ପରିପକ୍ୱ କରେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.