Adhyaya 12
ସ୍କନ୍ଦ କହନ୍ତି—କାଶ୍ୟପେୟ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ଏକତ୍ର ହୋଇ କ୍ଷୀରସାଗରର ପୁନଃମନ୍ଥନ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ପ୍ରଥମେ କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଅସ୍ଥିରତା ହେଲା; ମନ୍ଥନକାରୀମାନେ ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ, ବାସୁକି କଷ୍ଟ ପେଲା, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ସ୍ଥିର ରହିଲା ନାହିଁ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଦେବ-ଅସୁର ଓ ନାଗରାଜଙ୍କ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରି ବଳ ଭରିଦେଲେ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱିତୀୟ ପର୍ବତ ପରି ମନ୍ଦରକୁ ସ୍ଥିର କଲେ; ନାରାୟଣଙ୍କ ଅନୁଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରମ ନିବୃତ୍ତ ହୋଇ ସମତୁଳ ଭାବେ ଦୋରି ଟାଣା ଚାଲିଲା। ମନ୍ଥନରୁ ଔଷଧିରସ, ଚନ୍ଦ୍ର, କାମଧେନୁ (ହବିର୍ଧାନୀ), ଶ୍ୱେତ ଦିବ୍ୟ ଅଶ୍ୱ, ଐରାବତ, ପାରିଜାତ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣି, ଅପ୍ସରା, ସୁରା, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ଓ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖ ଆଦି ରତ୍ନ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଅସୁରମାନେ ବାରୁଣୀ ଓ ଅଶ୍ୱ ନେଲେ; ହରିଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଐରାବତ ପାଇଲେ; କୌସ୍ତୁଭ, ଧନୁ ଓ ଶଙ୍ଖ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମିଳିଲା; କାମଧେନୁ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା। ପରେ ଶ୍ରୀ ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ତ୍ରିଲୋକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ତେଜରେ କେହି ନିକଟକୁ ଯାଇପାରିଲେ ନାହିଁ; ସମୁଦ୍ର ତାଙ୍କୁ “ମୋ ଝିଅ” ବୋଲି କହି ଆସନ ଦେଲା। ମନ୍ଥନ ଚାଲିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ଆସିଲା ନାହିଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରୁଣାମୟ ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଲୀଳାଭାବେ ମନ୍ଥନ କଲେ ନାହିଁ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତାପରେ ଧନ୍ୱନ୍ତରି ଅମୃତକଳଶ ଧରି ପ୍ରକଟ ହୋଇ ଶ୍ରୀଙ୍କ ଦିଗକୁ ଗଲେ।
Shlokas
No shlokas available for this adhyaya yet.