
ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ-ବ୍ରତର ବିଧି ପଚାରନ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରୀଭଗବାନ୍ ପ୍ରାତଃକାଳର କ୍ରମବଦ୍ଧ ଆଚାର କହନ୍ତି। ରାତ୍ରିର ଶେଷେ ଉଠି ଶୌଚ-ଶୁଦ୍ଧି କରିବା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦନ କରିବା ଓ ନିରନ୍ତର ସ୍ମରଣ ରଖିବା; ବାକ୍-ସଂଯମ ଓ ଦେହ-ଶୁଦ୍ଧି ସହ ସହସ୍ରନାମାଦି ନାମକୀର୍ତ୍ତନ କରିବାର ବିଧାନ ଅଛି। ପରେ ନିୟତ ମଳତ୍ୟାଗ, ଶୌଚ, ଆଚମନ, ଦନ୍ତଧାବନ ଓ ସ୍ନାନ ବିଧିପୂର୍ବକ କରିବାକୁ କୁହାଯାଇଛି। ତୁଳସୀମୂଳ ମାଟିକୁ ପତ୍ରସହ ମୂଳମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଗାୟତ୍ରୀରେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ କରି ସ୍ନାନରେ ବ୍ୟବହାର, ଏବଂ ଆଣିଥିବା କିମ୍ବା ନ ଆଣିଥିବା ଜଳରେ ଅଘମର୍ଷଣ-ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି। ପରେ ତୀର୍ଥ ନିର୍ମାଣ କରି ମନ୍ତ୍ରରେ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ—ତାଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ-ସମ୍ବନ୍ଧିନୀ ଭାବେ ଜାଣି ସ୍ନାନକାଳେ ତାଙ୍କର ଅନେକ ମଙ୍ଗଳନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା। ମୃତ୍ତିକାସ୍ନାନ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୃଥିବୀକୁ ପାପହାରିଣୀ ବୋଲି ସ୍ତୁତି ଓ ବରାହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉଦ୍ଧାର ସ୍ମରଣ ଅଛି। ସ୍ନାନ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ଶ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ରଧାରଣ, ଦେବ-ପିତୃ-ଋଷି ତର୍ପଣାଦି, ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବ ଊର୍ଧ୍ୱପୁଣ୍ଡ୍ର ଧାରଣର ବିଧି ଦିଆଯାଇଛି; ବର୍ଣ୍ଣାନୁସାରେ ସଂଖ୍ୟାଭେଦ ଓ ଶରୀରସ୍ଥାନରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାଦଶ ନାମର ବିନ୍ୟାସ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ମଧ୍ୟରେ ଅବକାଶ ରଖି ଠିକ୍ ତିଳକ ରୂପ ପ୍ରଶଂସିତ ଏବଂ ଅନୁଚିତ ଧାରଣ ପ୍ରତି ସତର୍କତା ଅଛି; ଶେଷରେ ହରି-ସାମୀପ୍ୟ (ସାଲୋକ୍ୟ) ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
No shlokas available for this adhyaya yet.