Adhyaya 25

Verse 1

नारदौवाच । वितस्तां च समासाद्य संतर्प्य पितृदेवताः । नरः फलमवाप्नोति वाजपेयस्य भारत

ନାରଦ କହିଲେ— ହେ ଭାରତ! ଯେ ପୁରୁଷ ବିତସ୍ତା ନଦୀକୁ ପହଞ୍ଚି ପିତୃଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ତର୍ପଣ କରେ, ସେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

Verse 2

काश्मीरेष्वेव नागस्य भवनं तक्षक स्यच । वितस्ताख्यमिति ख्यातं सर्वपापप्रमोचनम्

କାଶ୍ମୀରରେ ନାଗ ତକ୍ଷକଙ୍କ ନିବାସ ଅଛି। ତାହା ‘ବିତସ୍ତା’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସର୍ବପାପ ପ୍ରମୋଚନକାରିଣୀ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।

Verse 3

तत्र स्नात्वा नरो नूनं वाजपेयमवाप्नुयात् । सर्वपापविशुद्धात्मा गच्छेत परमां गतिम्

ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 4

ततो गच्छेत मलदं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । पश्चिमायां तु संध्यायामुपस्पृश्य यथाविधि

ତାପରେ ତ୍ରିଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମଲଦ ତୀର୍ଥକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ସାୟଂ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ପଶ୍ଚିମମୁଖୀ ହୋଇ ବିଧିଅନୁସାରେ ଆଚମନ-ଉପସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 5

चरुं सप्तार्चिषे राजन्यथाशक्ति निवेदयेत् । पितॄणामक्षयं दानं प्रवदंति मनीषिणः

ହେ ରାଜନ୍, ଯଥାଶକ୍ତି ସପ୍ତାର୍ଚ୍ଚିଷି ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚରୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ। ମନୀଷୀମାନେ କହନ୍ତି, ପିତୃମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦିଆ ଏହି ଦାନ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

Verse 6

गवांशतसहस्रेण राजसूयशतेन च । अश्वमेधसहस्रेण श्रेयान्सप्तार्चिषश्चरुः

ଲକ୍ଷ ଗୋଦାନ, ଶତ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଓ ସହସ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଉଛି ସପ୍ତାର୍ଚ୍ଚିଷି ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ଅର୍ପିତ ଚରୁ ଆହୁତି।

Verse 7

ततो निवृत्तो राजेंद्र रुद्रास्पदमथाविशेत् । अभिगम्य महादेवमश्वमेधफलं लभेत्

ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ପୁନଃ ଫେରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ର ଧାମରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସମୀପିଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲଭ୍ୟ ହୁଏ।

Verse 8

मणिमंतं समासाद्य ब्रह्मचारी समाहितः । एकरात्रोषितो राजन्नग्निष्टोमफलं लभेत्

ହେ ରାଜନ୍, ସମାହିତ ମନଯୁକ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ମଣିମନ୍ତକୁ ପହଞ୍ଚି ଏକ ରାତି ସେଠାରେ ରହିଲେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲଭେ।

Verse 9

अथ गच्छेत राजेंद्र देविकां लोकविश्रुताम् । प्रसूतिर्यत्र विप्राणां श्रूयते भरतर्षभ

ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଲୋକବିଶ୍ରୁତ ଦେବିକା ନଦୀକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁଠାରେ ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ।

Verse 10

त्रिशूलपाणेः स्थानं यत्त्रिषुलोकेषु विश्रुतम् । देविकायां नरः स्नात्वा अभ्यर्च्य च महेश्वरम्

ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସେହି ପବିତ୍ର ଧାମ ତ୍ରିଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦେବିକାରେ ସ୍ନାନ କରି ମନୁଷ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର ଶିବଙ୍କୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ପୂଜା କରୁ।

Verse 11

यथाशक्ति नरस्तत्र निवेद्य भरतर्षभ । सर्वकामसमृद्धस्य यज्ञस्य लभते फलम्

ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ସେଠାରେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ନିବେଦନ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।

Verse 12

कामाख्यं तत्र रुद्रस्य तीर्थं देवर्षिसंमतम् । तत्र स्नात्वा नरः क्षिप्रं सिद्धिमाप्नोति भारत

ହେ ଭାରତ! ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ‘କାମାଖ୍ୟ’ ନାମକ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ଦେବର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମତ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 13

यजनं याजनं गत्वा तथैव ब्रह्मवालकम् । पुष्पन्यास उपस्पृश्य न शोचेन्मरणं ततः

ଯଜନ ଓ ଯାଜନ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇ, ତଥା ବ୍ରହ୍ମବାଳକକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଇ, ‘ପୁଷ୍ପନ୍ୟାସ’କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିଲେ, ତାପରେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ ଶୋକ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

Verse 14

अर्द्धयोजनविस्तारां पंचयोजनमायताम् । एतावद्देविकामाहुः पुण्यां देवर्षिसंमताम्

ଦେବିକାର ପ୍ରସ୍ଥ ଅର୍ଧ ଯୋଜନ ଏବଂ ଦୀର୍ଘତା ପାଞ୍ଚ ଯୋଜନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେ ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଦେବର୍ଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମତ।

Verse 15

ततो गच्छेत धर्मज्ञ दीर्घसत्रं यथाक्रमम् । यत्र ब्रह्मादयो देवाः सिद्धाश्च परमर्षयः

ତତଃ, ହେ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଯଥାକ୍ରମେ ଦୀର୍ଘସତ୍ରକୁ ଗମନ କର; ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବଗଣ, ସିଦ୍ଧଗଣ ଓ ପରମ ଋଷିଗଣ ସନ୍ନିହିତ ଅଛନ୍ତି।

Verse 16

दीर्घसत्रमुपासंते दीक्षिता नियतव्रताः । गमनादेव राजेंद्र दीर्घसत्रमरिंदम

ଦୀକ୍ଷିତ ଓ ନିୟତବ୍ରତୀ ଲୋକେ ଦୀର୍ଘସତ୍ରର ଉପାସନା/ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ହେ ଅରିନ୍ଦମ, କେବଳ ଗମନାରମ୍ଭ କଲେ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘସତ୍ରଫଳ ମିଳେ।

Verse 17

राजसूयाश्वमेधाभ्यां फलं प्राप्नोति मानवः । ततो विनाशनं गच्छेन्नियतो नियताशनः

ମନୁଷ୍ୟ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ସମାନ ଫଳ ପାଏ; ତାପରେ ନିୟମିତ ଓ ନିୟତ ଆହାରୀ ହୋଇ ପାପନାଶନ ଦିଗକୁ ଯାଉ।

Verse 18

गच्छंत्यंतर्हिता यत्र मेरुपृष्ठे सरस्वती । चमसे च शिवोद्भेदे नागोद्भेदे च दृश्यते

ଯେଠାରେ ମେରୁପୃଷ୍ଠରେ ସରସ୍ୱତୀ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ହିତ ହୁଏ; ସେ ଚମସ, ଶିବୋଦ୍ଭେଦ ଓ ନାଗୋଦ୍ଭେଦରେ ପୁନଃ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ।

Verse 19

स्नात्वा तु चमसोद्भेदे अग्निष्टोमफलं लभेत् । शिवोद्भेदे नरः स्नात्वा गोसहस्रफलं लभेत्

ଚମସୋଦ୍ଭେଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଅଗ୍ନିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞଫଳ ମିଳେ; ଶିବୋଦ୍ଭେଦରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସହସ୍ର ଗୋଦାନର ଫଳ ପାଏ।

Verse 20

नागोद्भेदे नरः स्नात्वा नागलोकमवाप्नुयात् । शशयानं च राजेंद्र तीर्थमासाद्य दुर्लभम्

ନାଗୋଦ୍ଭେଦ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ନାଗଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଦୁର୍ଲଭ ‘ଶଶୟାନ’ ନାମକ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସେ ମଧ୍ୟ ତାହାର ବିଶେଷ ଫଳ ଲାଭ କରେ।

Verse 21

शशरूपप्रतिच्छन्ना पुष्करा यत्र भारत । सरस्वत्यां महाभाग अनुसंवत्सरंहिते

ହେ ଭାରତ, ଯେଉଁଠାରେ ଖରଗୋଶର ରୂପରେ ଆବୃତ ପୁଷ୍କରା ଅଛି। ହେ ମହାଭାଗ, ସେହି ପୁଷ୍କରା ସରସ୍ୱତୀ ତଟରେ, ବର୍ଷଚକ୍ରରୁ ଅତୀତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥିତ।

Verse 22

स्नायंते भरतश्रेष्ठ वृत्ता वै कार्त्तिकीं सदा । तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र द्योतते शिववत्सदा

ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାର୍ତ୍ତିକୀ ବ୍ରତରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକେ ସଦା ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସଦା ଶିବଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।

Verse 23

गोसहस्रफलं चैव प्राप्नुयाद्भरतर्षभ । कुमारकोटिमासाद्य नियतः कुरुनंदन

ହେ ଭରତର୍ଷଭ, ସେ ଗୋସହସ୍ର ଦାନ ସମାନ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, କୁମାରକୋଟି ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ସେ ନିୟମନିଷ୍ଠ ରହେ।

Verse 24

तत्राभिषेकं कुर्वीत पितृदेवार्चने रतः । गवामयुतमाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत्

ସେଠାରେ ପିତୃ ଓ ଦେବଙ୍କ ଆର୍ଚ୍ଚନାରେ ରତ ହୋଇ ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଦଶହଜାର ଗୋ-ଦାନ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ ଏବଂ ନିଜ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

Verse 25

इति श्रीपाद्मे महापुराणे स्वर्गखंडे पंचविंशोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମ ମହାପୁରାଣର ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡର ପଞ୍ଚବିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।

Verse 26

वर्षेण च समाविष्टा देवदर्शनकांक्षया । अहंपूर्वमहंपूर्वं द्रक्ष्यामि वृषभध्वजम्

ଦେବଦର୍ଶନର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ସେ ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ରହି—“ମୁଁ ହିଁ ପ୍ରଥମ, ହଁ ସର୍ବପ୍ରଥମ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ (ଶିବ)ଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରିବି” ବୋଲି ଭାବିଲା।

Verse 27

एवं संप्रस्थिता राजनृषयः किलभारत । ततो योगीश्वरेणापि योगमास्थाय भूपते

ଏହିପରି, ହେ ଭାରତ! ସେ ରାଜର୍ଷିମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତାପରେ, ହେ ଭୂପତେ! ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଈଶ୍ୱର ମଧ୍ୟ ଯୋଗକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ତଦନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।

Verse 28

तेषां मन्युप्रशांत्यर्थमृषीणां भावितात्मनाम् । सृष्टा तु कोटिरुद्राणामृषीणामग्रतः स्थिता

ସେହି ଭାବିତାତ୍ମା ଋଷିମାନଙ୍କ କ୍ରୋଧ-ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଏକ କୋଟି ରୁଦ୍ର ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

Verse 29

मया पूर्वं हरो दृष्टो इति ते मेनिरे पृथक् । तेषां तुष्टो महादेव ऋषीणामुग्रतेजसाम्

“ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ହର (ଶିବ)ଙ୍କୁ ଦେଖିଛି” ବୋଲି ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବିଲେ। ସେହି ଉଗ୍ରତେଜସ୍ବୀ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।

Verse 30

भक्त्या परमया राजन्वरं तेषां प्रदत्तवान् । अद्यप्रभृति युष्माकं धर्मवृद्धिर्भविष्यति

ହେ ରାଜନ୍, ପରମ ଭକ୍ତିରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲା। ଆଜିଠାରୁ ତୁମମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମବୃଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚୟ ହେବ।

Verse 31

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र रुद्रकोट्यां नरः शुचिः । अश्वमेधमवाप्नोति कुलं चैव समुद्धरेत्

ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ରୁଦ୍ରକୋଟୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଶୁଚି ହୁଏ। ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ ଏବଂ ନିଜ କୁଳକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

Verse 32

ततो गच्छेत राजेंद्र संगमं लोकविश्रुतम् । सरस्वत्यां महापुण्यमुपासीत जनार्दनम्

ତାପରେ, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଲୋକବିଶ୍ରୁତ ସଙ୍ଗମକୁ ଯିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ମହାପୁଣ୍ୟମୟ ସରସ୍ୱତୀତଟେ ଜନାର୍ଦନ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 33

यत्र ब्रह्मादयो देवा ऋषयः सिद्धचारणाः । अभिगच्छंति राजेंद्र चैत्रशुक्लचतुर्दशीम्

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବଗଣ, ଋଷିମାନେ ଓ ସିଦ୍ଧ-ଚାରଣମାନେ—ଚୈତ୍ର ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ—ଆସନ୍ତି।

Verse 34

तत्र स्नात्वा नरव्याघ्र विंदेद्बहुसुवर्णकम् । सर्वपापविशुद्धात्मा शिवलोकं च गच्छति

ହେ ନରବ୍ୟାଘ୍ର, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ବହୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାଏ। ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ହୋଇ ସେ ଶିବଲୋକକୁ ମଧ୍ୟ ଯାଏ।

Verse 35

ऋषीणां यत्र सत्राणि समाप्तानि नराधिप । तत्रावसानमासाद्य गोसहस्रफलं लभेत्

ହେ ନରାଧିପ! ଯେଉଁଠାରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ସତ୍ରଯଜ୍ଞ ସମାପ୍ତ ହୋଇଛି, ସେହି ପବିତ୍ର ଅବସାନସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ ସହସ୍ର ଗୋଦାନ ସମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।