Adhyaya 61

Verse 1

। द्विजाऊचुः । तुलसीपुष्पमाहात्म्यं श्रुतं त्वत्तो हरेः शुभम् । तस्या स्तोत्रं कृतं पुण्यं श्रोतुमिच्छामहे वयम्

ଦ୍ୱିଜମାନେ କହିଲେ—ହେ ହରି! ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଆମେ ତୁଳସୀପୁଷ୍ପର ଶୁଭ ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଶୁଣିଛୁ। ଏବେ ତାହାର ସ୍ତୁତିରେ ରଚିତ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ।

Verse 2

व्यास उवाच । पुरा स्कंदपुराणे च यन्मया कीर्तितं द्विजाः । कथयामि पुराणं च पुरतो मोक्षहेतवे

ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ହେ ଦ୍ୱିଜମାନେ! ପୂର୍ବେ ସ୍କନ୍ଦପୁରାଣରେ ଯାହା ମୁଁ କୀର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲି, ସେହି ପୁରାଣକୁ ଏବେ ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପୁନର୍ବାର କହୁଛି—ମୋକ୍ଷହେତୁରୂପେ।

Verse 3

शतानंद मुनेः शिष्याः सर्वे ते संशितव्रताः । प्रणिपत्य गुरुं विप्राः पप्रच्छुः पुण्यतो हितम्

ଶତାନନ୍ଦ ମୁନିଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି—ସେହି ବିପ୍ରମାନେ—ପୁଣ୍ୟକର ଓ ହିତକର ବିଷୟ ପଚାରିଲେ।

Verse 4

पूर्वं ब्रह्ममुखान्नाथ यच्छ्रुतं तुलसीस्तवम् । तद्वयं श्रोतुमिच्छामस्त्वत्तो ब्रह्मविदांवर

ହେ ନାଥ! ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେ ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ତବକୁ ଆମେ ଏବେ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ—ହେ ବ୍ରହ୍ମବିଦମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।

Verse 5

शतानंद उवाच । नामोच्चारे कृते तस्याः प्रीणात्यसुरदर्पहा । पापानि विलयं यांति पुण्यं भवति चाक्षयम्

ଶତାନନ୍ଦ କହିଲେ—ତାହାର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ ଅସୁରଦର୍ପହର ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ପାପ ଲୟ ପାଏ, ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।

Verse 6

सा कथं तुलसी लोकैः पूज्यते वंद्यते नहि । दर्शनादेव यस्यास्तु दानं कोटिगवां भवेत्

ଯାହାର କେବଳ ଦର୍ଶନରେ କୋଟି ଗୋଦାନର ଫଳ ମିଳେ, ସେହି ତୁଳସୀକୁ ଲୋକେ କିପରି ପୂଜା ଓ ବନ୍ଦନା ନ କରିବେ?

Verse 7

धन्यास्ते मानवा लोके यद्गृहे विद्यते कलौ । सालग्रामशिलार्थं तु तुलसी प्रत्यहं क्षितौ

କଳିଯୁଗରେ ଯାହାଙ୍କ ଘରେ ପ୍ରତିଦିନ ଭୂମିରେ ଶାଳଗ୍ରାମଶିଳା-ପୂଜାର୍ଥେ ତୁଳସୀ ରହେ, ସେମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଧନ୍ୟ।

Verse 8

तुलसीं ये विचिन्वंति धन्यास्ते करपल्लवाः । केशवार्थं कलौ ये च रोपयंतीह भूतले

ଯେମାନେ ତୁଳସୀ ଚୟନ କରନ୍ତି, ସେହି କୋମଳ ପଲ୍ଲବସଦୃଶ ହସ୍ତ ଧନ୍ୟ; ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ କେଶବାର୍ଥେ ଏଠାରେ ଭୂତଳରେ ତୁଳସୀ ରୋପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ।

Verse 9

किं करिष्यति संरुष्टो यमोपि सह किंकरैः । तुलसीदलेन देवेशः पूजितो येन दुःखहा

ଯିଏ ତୁଳସୀଦଳରେ ଦୁଃଖହର ଦେବେଶଙ୍କୁ ପୂଜିଛି, ତାହା ପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ଯମ ମଧ୍ୟ ଦୂତମାନଙ୍କ ସହ କ’ଣ କରିପାରିବ?

Verse 10

तीर्थयात्रादिगमनैः फलैः सिध्यति किन्नरः । स्नाने दाने तथा ध्याने प्राशने केशवार्चने

ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ଆଦି ଗମନ ଓ ତାହାର ଫଳଦ୍ୱାରା କିନ୍ନର ମଧ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଏ—ସ୍ନାନ, ଦାନ, ଧ୍ୟାନ, ପ୍ରସାଦ ପ୍ରାଶନ ଓ କେଶବାର୍ଚ୍ଚନରେ।

Verse 11

तुलसी दहते पापं कीर्तने रोपणे कलौ । तुलस्यमृतजन्मासि सदा त्वं केशवप्रिये

ହେ ତୁଳସୀ! କଳିଯୁଗରେ (ତୋ) କୀର୍ତ୍ତନ ଓ ରୋପଣରେ ପାପ ଦହିଯାଏ। ଅମୃତଜନ୍ମା ତୁମେ ସଦା କେଶବପ୍ରିୟା।

Verse 12

केशवार्थं चिनोमि त्वां वरदा भव शोभने । त्वदंगसंभवैर्नित्यं पूजयामि यथाहरिम्

କେଶବଙ୍କ ନିମିତ୍ତେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚୟନ କରୁଛି; ହେ ଶୋଭନେ, ବରଦା ହେଉ। ତୁମ ଅଙ୍ଗସମ୍ଭବ ଦ୍ରବ୍ୟଦ୍ୱାରା ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବିଧିମତେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।

Verse 13

तथा कुरु पवित्रांगि कलौ मलविनाशिनि । मंत्रेणानेन यः कुर्याद्विचित्य तुलसीदलम्

ସେହିପରି କର, ହେ ପବିତ୍ରାଙ୍ଗୀ—କଳିଯୁଗର ମଳବିନାଶିନୀ! ଯେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ତୁଳସୀଦଳକୁ ବିଚାରି ଚୟନ କରି (ଅର୍ପଣ) କରେ…

Verse 14

पूजनं वासुदेवस्य लक्षकोटिगुणं भवेत् । प्रभावं तव देवेशि गायंति सुरसत्तमाः

ବାସୁଦେବଙ୍କ ପୂଜା ଲକ୍ଷ-କୋଟିଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ। ହେ ଦେବେଶୀ, ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତୁମ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବ ଗାୟନ କରନ୍ତି।

Verse 15

मुनयः सिद्धगंधर्वाः पाताले नागराट्स्वयम् । न ते प्रभावं जानंति देवताः केशवादृते

ମୁନି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ—ପାତାଳରେ ସ୍ୱୟଂ ନାଗରାଜ ମଧ୍ୟ—ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; କେଶବ ବ୍ୟତୀତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।

Verse 16

गुणानां परिमाणं तु कल्पकोटिशतैरपि । कृष्णानंदात्समुद्भूता क्षीरोदमथनोद्यमे

ଶତ-କୋଟି କଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଗୁଣମାନଙ୍କ ପରିମାଣ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। କ୍ଷୀରସାଗର ମଥନ ଉଦ୍ୟମରେ କୃଷ୍ଣାନନ୍ଦରୁ ସେମାନେ ଉଦ୍ଭବିତ ହେଲେ।

Verse 17

उत्तमांगे पुरा येन तुलसी विष्णुना धृता । प्राप्यैतानि त्वया देवि विष्णोरंगानि सर्वशः

ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁ ତୁଳସୀକୁ ନିଜ ଉତ୍ତମାଙ୍ଗ (ମସ୍ତକ) ଉପରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ତେଣୁ ତାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ତୁମେ ସର୍ବପ୍ରକାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ—ଅର୍ଥାତ୍ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଗ୍ରହ—ଲାଭ କରିଛ।

Verse 18

पवित्रता त्वया प्राप्ता तुलसीं त्वां नमाम्यहम् । त्वदंगसंभवैः पत्रैः पूजयामि यथा हरिम्

ହେ ତୁଳସୀ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ରତା ଲାଭ ହୁଏ; ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ତୁମ ଅଙ୍ଗରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପତ୍ରଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯଥାବିଧି ହରିଙ୍କ ପୂଜା କରେ।

Verse 19

तथा कुरुष्व मेऽविघ्नं यतो यामि परां गतिम् । रोपिता गोमतीतीरे स्वयं कृष्णेन पालिता

ମୋ ପଥରେ କୌଣସି ବିଘ୍ନ ନ ହେଉ ଏପରି କର, ଯେପରି ମୁଁ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି। ଏହି ପବିତ୍ର ତୁଳସୀ ଗୋମତୀ ତଟରେ ରୋପିତ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ପାଳନ କରିଥିଲେ।

Verse 20

जगद्धिताय तुलसी गोपीनां हितहेतवे । वृंदावने विचरता सेविता विष्णुना स्वयम्

ଜଗତ୍‌ହିତ ପାଇଁ ଏବଂ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ବୃନ୍ଦାବନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ତୁଳସୀଙ୍କୁ ସ୍ୱୟଂ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ସେବା କରନ୍ତି।

Verse 21

गोकुलस्य विवृद्ध्यर्थं कंसस्य निधनाय च । वसिष्ठवचनात्पूर्वं रामेण सरयूतटे

ଗୋକୁଳର ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଏବଂ କଂସର ବଧ ପାଇଁ, ପୂର୍ବେ ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ବଚନାନୁସାରେ ଶ୍ରୀରାମ ସରୟୂ ତଟରେ (ଧର୍ମକର୍ମ) କରିଥିଲେ।

Verse 22

राक्षसानां वधार्थाय रोपिता त्वं जगत्प्रिये । रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्

ହେ ଜଗତ୍ପ୍ରିୟେ! ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ତୁମକୁ ରୋପଣ କରାଗଲା; ତପସ୍ୟାର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଗଲା। ହେ ତୁଳସୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 23

वियोगे वासुदेवस्य ध्यात्वा त्वां जनकात्मजा । अशोकवनमध्ये तु प्रियेण सह संगता

ବାସୁଦେବଙ୍କ ବିୟୋଗରେ ଜନକନନ୍ଦିନୀ ସୀତା ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଅଶୋକବନ ମଧ୍ୟରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ପୁନଃ ସଙ୍ଗତ ହୋଇଥିଲେ।

Verse 24

शङ्करार्थं पुरा देवि पार्वत्या त्वं हिमालये । रोपिता तपसो वृद्ध्यै तुलसीं त्वां नमाम्यहम्

ହେ ଦେବୀ! ପୂର୍ବେ ହିମାଳୟେ ପାର୍ବତୀ ଶଙ୍କରାର୍ଥେ ତପସ୍ୟାବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମକୁ ରୋପଣ କରିଥିଲେ। ହେ ତୁଳସୀ! ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 25

सर्वाभिर्देवपत्नीभिः किन्नरैश्चापि नंदने । दुःस्वप्ननाशनार्थाय सेविता त्वं नमोस्तु ते

ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନରେ ସମସ୍ତ ଦେବପତ୍ନୀମାନେ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନନାଶ ପାଇଁ ତୁମକୁ ସେବା-ପୂଜା କରନ୍ତି। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।

Verse 26

धर्मारण्ये गयायां च सेविता पितृभिः स्वयम् । सेविता तुलसी पुण्या आत्मनो हितमिच्छता

ଧର୍ମାରଣ୍ୟେ ଓ ଗୟାରେ ପିତୃମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଏହାକୁ ସେବା କରନ୍ତି। ଯେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ସେ ପବିତ୍ର ତୁଳସୀଙ୍କୁ ସେବା-ପୂଜା କରୁ।

Verse 27

रोपिता रामचंद्रेण सेविता लक्ष्मणेन च । पालिता सीतया भक्त्या तुलसी दंडके वने

ଦଣ୍ଡକ ବନରେ ତୁଳସୀକୁ ରାମଚନ୍ଦ୍ର ରୋପଣ କଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସେବା କଲେ, ଏବଂ ସୀତା ଭକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ପାଳନ କଲେ।

Verse 28

त्रैलोक्यव्यापिनी गंगा यथा शास्त्रेषु गीयते । तथैव तुलसी देवी दृश्यते सचराचरे

ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଯେପରି ତ୍ରିଲୋକବ୍ୟାପିନୀ ଗଙ୍ଗାଙ୍କୁ ଗାନ କରାଯାଏ, ସେପରି ଦେବୀ ତୁଳସୀ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ସୃଷ୍ଟିରେ ସର୍ବତ୍ର ଦୃଶ୍ୟମାନ।

Verse 29

ऋश्यमूके च वसता कपिराजेन सेविता । तुलसी वालिनाशाय तारासंगम हेतवे

ଋଷ୍ୟମୂକ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ସେ କପିରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଲେ; ବାଲିନାଶ ପାଇଁ ଏବଂ ତାରାଙ୍କ (ଅନ୍ୟତ୍ର) ସଙ୍ଗମର ହେତୁ ଭାବେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।

Verse 30

प्रणम्य तुलसीदेवीं सागरोत्क्रमणं कृतम् । कृतकार्यः प्रहृष्टश्च हनूमान्पुनरागतः

ଦେବୀ ତୁଳସୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସମୁଦ୍ରୋତ୍କ୍ରମଣ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା; କାର୍ଯ୍ୟ ସାର୍ଥକ କରି ହର୍ଷିତ ହନୁମାନ ପୁନଃ ଫେରିଆସିଲେ।

Verse 31

तुलसीग्रहणं कृत्वा विमुक्तो याति पातकैः । अथवा मुनिशार्दूल ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ତୁଳସୀକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ଯାଏ; କିମ୍ବା, ହେ ମୁନିଶାର୍ଦୂଳ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପାପକୁ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରେ।

Verse 32

तुलसीपत्रगलितं यस्तोयं शिरसा वहेत् । गंगास्नानमवाप्नोति दशधेनुफलप्रदम्

ତୁଳସୀପତ୍ରରୁ ଝରିଥିବା ଜଳକୁ ଯେ ଶିରରେ ବହନ କରେ, ସେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ପୁଣ୍ୟ ପାଏ; ଏହା ଦଶ ଧେନୁଦାନର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।

Verse 33

प्रसीद देवि देवेशि प्रसीद हरिवल्लभे । क्षीरोदमथनोद्भूते तुलसि त्वां नमाम्यहम्

ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ହେ ଦେବୀ, ହେ ଦେବେଶୀ; ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅ, ହେ ହରିବଲ୍ଲଭେ। କ୍ଷୀରସାଗର-ମଥନରୁ ଉଦ୍ଭୂତ ହେ ତୁଳସୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।

Verse 34

द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम् । द्वात्रिंशदपराधांश्च क्षमते तस्य केशवः

ଦ୍ୱାଦଶୀ ରାତିରେ ଜାଗରଣ କରି ଯେ ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ପାଠ କରେ, ତାହାର ବତ୍ତିଶଟି ଅପରାଧକୁ କେଶବ କ୍ଷମା କରନ୍ତି।

Verse 35

यत्पापं यौवने बाल्ये कौमारे वार्द्धके कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति तुलसीस्तव पाठतः

ଶୈଶବ, କୌମାର୍ୟ, ଯୌବନ କିମ୍ବା ବାର୍ଧକ୍ୟରେ କରାଯାଇଥିବା ଯେକୌଣସି ପାପ, ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ପାଠରେ ସମସ୍ତେ ଲୟ ପାଉଛି।

Verse 36

प्रीतिमायाति देवेशस्तुष्टो लक्ष्मीं प्रयच्छति । कुरुते शत्रुनाशं च सुखं विद्यां प्रयच्छति

ଦେବେଶ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦାନ କରନ୍ତି; ଶତ୍ରୁନାଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ସୁଖ ଓ ବିଦ୍ୟା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 37

तुलसीनाममात्रेण देवा यच्छंति वांछितम् । गर्ह्याणमपि देवेशो मुक्तिं यच्छति देहिनाम्

ତୁଳସୀ ନାମମାତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଦେବମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦିଅନ୍ତି; ନିନ୍ଦ୍ୟ ଦେହଧାରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେବେଶ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି।

Verse 38

तुलसी स्तवसंतुष्टा सुखं वृद्धिं ददाति च । उद्गतं हेलया विद्धि पापं यमपथे स्थितम्

ସ୍ତବରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ତୁଳସୀ ସୁଖ ଓ ବୃଦ୍ଧି ଦିଅନ୍ତି; ଏବଂ ଜାଣ—ଅବହେଳାରେ କରା ପାପ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଗତ ହୋଇ ଯମପଥରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହେ।

Verse 39

यस्मिन्गृहे च लिखितो विद्यते तुलसीस्तवः । नाशुभं विद्यते तस्य शुभमाप्नोति निश्चितम्

ଯେ ଗୃହରେ ଲିଖିତ ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ରହିଥାଏ, ସେ ଗୃହରେ କୌଣସି ଅଶୁଭ ରହେ ନାହିଁ; ସେ ଗୃହ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଭତା ପାଏ।

Verse 40

सर्वं च मंगलं तस्य नास्ति किंचिदमंगलम् । सुभिक्षं सर्वदा तस्य धनं धान्यं च पुष्कलम्

ତାହାର ସବୁକିଛି ମଙ୍ଗଳମୟ ହୁଏ; କିଛିମାତ୍ର ଅମଙ୍ଗଳ ନଥାଏ। ତାହାର ସଦା ସୁଭିକ୍ଷ—ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ପ୍ରଚୁର ରହେ।

Verse 41

निश्चला केशवे भक्तिर्न वियोगश्च वैष्णवैः । जीवति व्याधिनिर्मुक्तो नाधर्मे जायते मतिः

କେଶବଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମେ, ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବମାନଙ୍କ ସହ ବିୟୋଗ ହୁଏ ନାହିଁ। ରୋଗମୁକ୍ତ ହୋଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରେ, ଅଧର୍ମ ପ୍ରତି ମତି ଯାଏ ନାହିଁ।

Verse 42

द्वादश्यां जागरे रात्रौ यः पठेत्तुलसीस्तवम् । तीर्थकोटिसहस्रैस्तु यत्फलं लक्षकोटिभिः

ଦ୍ୱାଦଶୀର ଜାଗରଣ ରାତିରେ ଯେ ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ପଢ଼େ, ସେ ହଜାର କୋଟି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାର—ଏପରିକି ଲକ୍ଷକୋଟି ଗୁଣିତ—ଫଳସମ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।

Verse 43

तत्फलं समवाप्नोति पठित्वा तुलसीस्तवम्

ତୁଳସୀ-ସ୍ତବ ପଢ଼ିଲେ ସେ ଏହି ଫଳକୁ ହିଁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 61

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे तुलसीस्तवमाहात्म्यं नामैकषष्टितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡରେ ‘ତୁଳସୀସ୍ତବ-ମାହାତ୍ମ୍ୟ’ ନାମକ ଏକଷଷ୍ଟିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।