Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ପରମ ପବିତ୍ର, ପୁରାଣପ୍ରମାଣ, ପାପହର, ପୁଣ୍ୟମୟ ଓ ଶିବ (ମଙ୍ଗଳକର) ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଶୁଣି ରାଜା ସୁଖୀ ହେଲେ। ଏହା ଧନ୍ୟ, ସୁସୂକ୍ତ ଏବଂ ଜପଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲା।

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

ତୃଷ୍ଣା ଓ କ୍ଷୁଧାରେ ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଭୂପତି ଦେବତୁଲ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ; ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ରୂପଲାବଣ୍ୟରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଉଭୟେ ଏକତ୍ର ପାପଜନିତ ବନ୍ଧନରେ ପତିତ ଥିଲେ।

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

ଶ୍ରୀଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ପଦ୍ମ-ଗଦା-ଖଡ୍ଗଧାରୀ ସେ ଭଗବାନ, ସୁଦେବମାନେ ଓ ହରିଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ସୁସିଦ୍ଧ ବିପ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବୃତ ହୋଇ ଆସି, ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ସମୀପ କଲେ।

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

ସେଠାରେ ପବିତ୍ର ଶ୍ରୀନାରଦ ଆସିଲେ; ଭାର୍ଗବ ଓ ବ୍ୟାସ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏବଂ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ମୃକଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ। ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ମୁନି ବାଲ୍ମୀକି ଆସିଲେ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମାନସପୁତ୍ର ମହର୍ଷି ବସିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ସମାଗମ କଲେ।

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

ହରିଭକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ମହାତ୍ମା ଗର୍ଗ, ଏବଂ ଜାବାଳି, ରୈଭ୍ୟ, କଶ୍ୟପ—ବିଷ୍ଣୁପ୍ରିୟ, ଭାଗବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ଭକ୍ତମାନେ—ହରିଙ୍କ ସହ ସମେତ ହୋଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ପରମ ଧନ୍ୟ, କଲ୍ମଷମୁକ୍ତ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଘେରି ଦାଁଡ଼ି ରାଜାଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

ସମସ୍ତ ଦେବତା, ହୁତଭୁକ୍ ଅଗ୍ନିମୁଖ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରି (ବିଷ୍ଣୁ), ସହିତ ପରମ ଦିବ୍ୟ ଦେବୀମାନେ—ଗନ୍ଧର୍ବରାଜ ଆଦି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ—ମଧୁର, ମନୋହର, ଦିବ୍ୟ ଗୀତ ଗାଇଲେ।

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

ମୁନିମାନେ ବେଦଯୁକ୍ତ, ପରମାର୍ଥସମ୍ମତ, ଅତିପୁଣ୍ୟ ସ୍ତବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା (ତାଙ୍କୁ) ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେହି ପୃଥିବୀପତି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବ ହରି ମନୋହର ବଚନ କହିଲେ।

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

ହେ ଭୂପତେ! ଯଥେଷ୍ଟ ଯେଉଁ ବର ଇଚ୍ଛା କର, ତାହା ମାଗ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, କାରଣ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ହରିଙ୍କ ଏହି ବଚନ ଶୁଣି, ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହୁଥିବା ମୁରାରିଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣିଲେ।

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

ମୁଁ ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରୁଛି—ନୀଳ ଉତ୍ପଳ ସଦୃଶ ଶ୍ୟାମ, ମୁର-ନିଧନକାରୀ; ଶଙ୍ଖ-ଚକ୍ର-ଅସି-ଗଦାଧାରୀ; ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ) ସହିତ ପରମେଶ୍ୱର, ରତ୍ନୋଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କଙ୍କଣ-ହାରରେ ଭୂଷିତ।

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

ସୂର୍ଯ୍ୟସଦୃଶ ପ୍ରଭାଶାଳୀ, ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁସେବିତ, ମହାର୍ଘ ହାର-ଆଭୂଷଣରେ ସୁଭୂଷିତ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲେପନରେ ଅନୁଲିପ୍ତ ସେଇ ହରି ପ୍ରତି ଶୁଦ୍ଧ ଭକ୍ତିଭାବରେ ରାଜା ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

ତେବେ ମହାରାଜ କହିଲେ—“‘ଜୟ’ ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମୁଁ ଦଣ୍ଡପ୍ରଣାମରେ ନିରନ୍ତର ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସ, ଆପଣଙ୍କ ଭୃତ୍ୟ; ସଦା ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଛି। ମୋତେ ସତ୍ୟ ଭକ୍ତି ଜଣା ନାହିଁ, ନା ଉତ୍ତମ ଭାବ ମୋର ଅଛି।”

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

ହେ ହରି! ମୁଁ ମୋର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଏଠାକୁ ଆସିଛି; ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ହେ ମାଧବ! ଯେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ମନ ଲୀନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

“ହେ ମାଧବ, ଆପଣେ ଶରଣ!” ବୋଲି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପରମ ନିର୍ମଳ ଜନ ଏଠାରୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରି ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦରୁ ନିର୍ଗତ ପୁଣ୍ୟଜଳକୁ ଯେ ଶିରୋପରି ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ।

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରୁଥିବା ମାନବମାନେ ହରିଙ୍କ ପରମ ଧାମ—ଅମୃତମୟ ପଦ—କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

ମୋର ଯୋଗ ନାହିଁ, ଭକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, କ୍ରିୟାକର୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। କେଉଁ ପୁଣ୍ୟର ସଙ୍ଗରେ ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ବର ଦେଉଛନ୍ତି?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

ହରି କହିଲେ—ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ସେହି ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଣ୍ୟ-ପ୍ରଭବ ସ୍ରୋତରୁ ଶୁଣିଛ ଯେ ‘ବାସୁଦେବ’ ନାମ ମହାପାତକନାଶକ।

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

ଏହିହେତୁ ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତିର ଭାଗୀ ହୋଇଛ; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋ ଲୋକରେ ତୁମ ମନୋନୁକୂଳ ଦିବ୍ୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

ରାଜା କହିଲେ—ହେ ଦେବ, ଯଦି ଆପଣ ଏହି ଦୀନ ମୋତେ ବର ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ପ୍ରଥମେ ବିଜ୍ୱଲାକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଉତ୍ତମ ବର ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

ହରି କହିଲେ—ହେ ରାଜନ, ବିଜ୍ୱଳଙ୍କ ପିତା ପୁଣ୍ୟବାନ କୁଞ୍ଜଳ, ଜ୍ଞାନରେ ଭୂଷିତ; ସେ ନିତ୍ୟ ବାସୁଦେବ ମହାସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରେ।

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

ସେ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଓ ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ସହିତ ମୋ ଧାମକୁ ଆସିବ। ଯେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ସଦା ଜପ କରେ, ମୁଁ ତାକୁ ନିତ୍ୟ ତାହାର ଫଳ ଦେବି।

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

ଏପରି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କୁହାଯାଇଲା ପରେ ରାଜା କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ—ହେ କେଶବ, ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଫଳଦାୟକ କର।

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

ହରି କହିଲେ—ହେ ମହାରାଜ, କୃତଯୁଗରେ ଯେତେବେଳେ ମାନବମାନେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୋଷ ପାଆନ୍ତି, ସେହି କ୍ଷଣରେ ହିଁ ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

ତ୍ରେତାଯୁଗରେ କେବଳ ଏକ ମାସର ଜପରେ, ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ଛଅ ମାସରେ, ଏବଂ କଳିଯୁଗରେ ଏକ ବର୍ଷରେ—ଯେ ମାନବ ଜପ କରନ୍ତି ସେମାନେ ତାହା ସାଧନ କରନ୍ତି।

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର! ବ୍ରାହ୍ମଣ ସ୍ନାନ କରି ତ୍ରିକାଳ କିମ୍ବା ଏକକାଳ ଜପ କଲେ, ପରମ ଗତିଦାୟକ ବୈଷ୍ଣବ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

ମନୁଷ୍ୟ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମନା କରେ, ସେ ସେ ତାହାର ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜୟ ପାଏ ଏବଂ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ସମୃଦ୍ଧ ହୋଇ ଶୋଭିତ ହୁଏ।

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

ବୈଶ୍ୟ ଶ୍ରୀମାନ୍ ହୁଏ, ଶୂଦ୍ର ସୁଖୀ ହୁଏ। ଏବଂ ଯେ ଏହି ପାଠକୁ ଅନ୍ତ୍ୟଜଙ୍କୁ ଶୁଣାଏ, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

ଭକ୍ତ କେବେ ମଧ୍ୟ ଘୋର ନରକକୁ ଦେଖେ ନାହିଁ। ମୋ ସ୍ତୋତ୍ର-ପ୍ରସାଦରେ ସେ ସର୍ବସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

ହେ ଭୂପତେ! ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଳରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଉଥିବା ସମୟରେ ଯଦି ଏହା ପଢ଼ାଯାଏ, ତେବେ ପିତୃମାନେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି।

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

ତର୍ପଣର ଶେଷରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ତାହାର ସେଇ ଜପଫଳକୁ ପିତୃମାନେ ହୃଷ୍ଟମନେ ଅମୃତ ସମ ପାନ କରନ୍ତି।

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

ହୋମରେ ଓ ଯଜ୍ଞମଧ୍ୟରେ ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମନ୍ତ୍ରଜପ କରେ, ସେଠାରେ ବିଘ୍ନ ଜନ୍ମେ ନାହିଁ; ସର୍ବସିଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ।

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

ବିଷମ ପଥରେ, ଦୁର୍ଗମ ସ୍ଥାନରେ, ହିଂସ୍ର ବାଘର ସଙ୍କଟରେ, ଚୋରମାନଙ୍କ ଭୟ ଆସିଲେ—ସେତେବେଳେ ସେଇ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

ହେ ମହାରାଜ, ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚୟ ଶାନ୍ତି ହେବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟ ରାଜଦ୍ୱାରକୁ ଯାଇଲେ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ।

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ‘ବାସୁଦେବ’ ନାମକୁ ଦଶହଜାରଥର ଜପ କରେ—ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟନିଷ୍ଠାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ କ୍ରୋଧ-ଲୋଭବିହୀନ—ସେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

ତିଳ ଓ ଚାଉଳ ଦାଣାଦ୍ୱାରା, ଘିଅର ଦଶାଂଶ ମିଶାଇ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜା କରି, ସଂଯମିତ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ଦାନ/ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ।

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

ଏହିପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ଲୋକ ପ୍ରତି, ଧ୍ୟାନ ସହିତ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ହୋମ ଆହୁତି ଦେବା ଉଚିତ। ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଶ କେବେ ଛାଡ଼େନି; ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ ସେବକ ପରି ତାଙ୍କ ସହିତ ରହେ।

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

କଳିଯୁଗ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସିଲେ (ସତ୍ୟ) ସ୍ତୋତ୍ର ଦାସ୍ୟରେ ପତିତ ହେବ; ଏବଂ ‘ବେଦଭଙ୍ଗ’ ନାମକ ଅବସର ଦେଖାଇ ଏହା ଯାହାକୁ-ତାହାକୁ ଦିଆଯିବ ନାହିଁ।

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାବେ ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସମସ୍ତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସିଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ହେବ। ହେ ଭୂପ, ଶୁଣ—ଏହିପରି ଫଳଦାୟକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ମୁଁ ରଚିଛି।

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

ସେ (ମନ୍ତ୍ର) ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ, ଏବଂ ପୂର୍ବକାଳରେ ରୁଦ୍ର ତାହା ଜପ କରିଥିଲେ। ସେହି ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ କଲୁଷ/ଦୋଷରୁ ମଧ୍ୟ ମୋଚିତ ହେଲେ।

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଗୁହ୍ୟକ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅମରମାନେ—ନାଗମାନଙ୍କ ପରି ସେହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପୂଜା କରି—ଇଚ୍ଛିତ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

ସେ ଦାତା ନିଶ୍ଚୟ ପୁଣ୍ୟବାନ ଓ ଧନ୍ୟ; ସେ ପୁତ୍ରବାନ ହେବ। ସେ ମୋର ସ୍ତୋତ୍ର ଜପ କରିବ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ କିମ୍ବା ବିଚାର ଦରକାର ନାହିଁ।

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

ହେ ନୃପୋତ୍ତମ! ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ମୋ ଧାମକୁ ଆସ। ସେହି ରାଜାଙ୍କୁ ହରି ନିଜ ହସ୍ତାବଲମ୍ବନ—ଦିବ୍ୟ ସହାୟତା ଓ ସୁରକ୍ଷା—ଦେଇଥିଲେ।

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

ସେଠାରେ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଧ୍ୱନିତ ହେଲା; ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ମଧୁର ଗୀତ ଗାଇଲେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ।

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଋଷିମାନେ ବେଦସ୍ତୋତ୍ରରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ତାପରେ ରାଜା ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

ଦେବ ଓ ସିଦ୍ଧସଂଘମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ବିଜ୍ୱଲ ହୃଷ୍ଟମନେ ଦେଖିଲା। ତାପରେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପିତା ଓ ମାତା ବେଗରେ ଆସି ସେ ଯେଉଁଠି ଥିଲା ସେଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ବେନୋପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥ ଓ ଚ୍ୟବନଚରିତ ପ୍ରସଙ୍ଗର ନିର୍ଣ୍ଣବେ ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।