Adhyaya 98

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्ते शुभे वाक्ये विज्वलेन महात्मना । कुंजलो वदतां श्रेष्ठः स्तोत्रं पुण्यमुदैरयत्

ସୂତ କହିଲେ—ମହାତ୍ମା ବିଜ୍ୱଲ ଏହି ଶୁଭ ବାକ୍ୟ କହିବା ପରେ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଞ୍ଜଳ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।

Verse 2

ध्यात्वा नत्वा हृषीकेशं सर्वक्लेशविनाशनम् । सर्वश्रेयः प्रदातारं हरेः स्तोत्रमुदीरितम्

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି ଓ ପ୍ରଣାମ କରି—ଯିଏ ସମସ୍ତ କ୍ଲେଶ ନାଶ କରନ୍ତି ଏବଂ ସର୍ବଶ୍ରେୟ ଦାନ କରନ୍ତି—ତାପରେ ହରିଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ।

Verse 3

वासुदेवाभिधानं तत्सर्वश्रेयः प्रदायकम् । मोक्षद्वारं सुखोपेतं शांतिदं पुष्टिवर्द्धनम्

‘ବାସୁଦେବ’ ନାମକ ସେହି ସ୍ତବ ସର୍ବଶ୍ରେୟ ଦାନ କରେ; ଏହା ମୋକ୍ଷର ଦ୍ୱାର, ସୁଖଯୁକ୍ତ, ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଏବଂ ପୁଷ୍ଟି-ସମୃଦ୍ଧି ବର୍ଦ୍ଧକ।

Verse 4

सर्वकामप्रदातारं ज्ञानदं ज्ञानवर्द्धनम् । वासुदेवस्य यत्स्तोत्रं विज्वलाय प्रकाशितम्

ଯେ ଵାସୁଦେବଙ୍କ ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ, ଜ୍ଞାନ ଦାନ କରେ ଓ ଜ୍ଞାନ ବଢ଼ାଏ—ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ବିଜ୍ୱଲାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା।

Verse 5

वासुदेवाभिधानं चाप्रमेयं पुण्यवर्द्धनम् । सोऽवगम्य पितुः सर्वं विज्वलः पक्षिणांवरः

ସେ ଵାସୁଦେବଙ୍କ ଅପ୍ରମେୟ ଓ ପୁଣ୍ୟବର୍ଦ୍ଧକ ପବିତ୍ର ନାମକୁ ଜାଣିଲା; ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଜ୍ୱଲ ପିତାଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ କଥା ଅବଗତ ହେଲା।

Verse 6

तत्रगंतुंप्रचक्रामपितुःपृष्टंतदानृप । एवं गंतुं कृतमतिं विज्वलं ज्ञानपारगम्

ହେ ରାଜନ୍! ସେତେବେଳେ ପିତା ପଚାରିବା ପରେ ସେ ସେଠାକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲା। ଏଭଳି ଯିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ଜ୍ଞାନର ପାର ପହଞ୍ଚିଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ବିଜ୍ୱଲ ଅଗ୍ରସର ହେଲା।

Verse 7

उवाच पुत्रं धर्मात्मा उपकारसमुद्यतम्

ଧର୍ମାତ୍ମା ଉପକାର କରିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 8

कुंजल उवाच । पुत्र तस्य महज्जाने पातकं भूपतेः शृणु । यतो गत्वा पठ स्वत्वं सुबाहोश्चोपशृण्वतः

କୁଞ୍ଜଲ କହିଲେ—ପୁତ୍ର! ସେ ରାଜାଙ୍କ ମହାପାପ, ଯାହା ମୋତେ ଭଲଭାବେ ଜଣା, ଶୁଣ। ସେଠାକୁ ଯାଇ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ପାଠ କର; ସୁବାହୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଣୁଥାଉ।

Verse 9

यथायथा श्रोष्यति स्तोत्रमुत्तमं तथा तथा ज्ञानमयो भविष्यति । श्रीवासुदेवस्य न संशयो वै तस्य प्रसादात्सुशिवं मयोक्तम्

ଯେପରି ଯେପରି କେହି ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେପରି ସେ ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ଅଧିକ ଅଧିକ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବ ବିଷୟରେ ନିଶ୍ଚୟ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମୁଁ ଏହି ପରମ ମଙ୍ଗଳ ବଚନ କହିଛି।

Verse 10

आमंत्र्य स गुरुं पश्चादुड्डीय लघुविक्रमः । आनंदकाननं पुण्यं संप्राप्तो विज्वलस्तदा

ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି ବିଦାୟ ନେଇ, ଲଘୁବିକ୍ରମୀ ବିଜ୍ୱଳ ସେତେବେଳେ ଉଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ପୁଣ୍ୟମୟ ‘ଆନନ୍ଦକାନନ’ ନାମକ ପବିତ୍ର ଉପବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 11

वृक्षच्छायां समाश्रित्य उपविष्टो मुदान्वितः । समालोक्य स राजानं विमानेनागतं पुनः

ବୃକ୍ଷଛାୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲା। ପରେ ସେ ଦେଖିଲା—ସେଇ ରାଜା ପୁନର୍ବାର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଆସୁଛନ୍ତି।

Verse 12

एष्यत्यसौ कदा राजा सुबाहुः प्रियया सह । पातकान्मोचयिष्यामि स्तोत्रेणानेन वै कदा

ସେ ରାଜା ସୁବାହୁ ପ୍ରିୟା ସହିତ କେବେ ଆସିବେ? ଏବଂ ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପାପରୁ କେବେ ମୋଚନ କରିବି?

Verse 13

तावद्विमानः संप्राप्तः किंकिणीजालमंडितः । घंटारवसमाकीर्णो वीणावेणुसमन्वितः

ସେତେବେଳେ କିଙ୍କିଣୀଜାଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଘଣ୍ଟାଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ବୀଣା-ବେଣୁର ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ସହିତ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା।

Verse 14

गंधर्वस्वरसंघुष्टश्चाप्सरोभिः समन्वितः । सर्वकामसमृद्धस्तु अन्नोदकविवर्जितः

ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱିତ ସେହି ସ୍ଥାନ/ଯାନ ସମସ୍ତ କାମନାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ନ ଓ ଜଳରୁ ବଞ୍ଚିତ ଥିଲା।

Verse 15

तस्मिन्याने स्थितो राजा सुबाहुः प्रियया सह । समुत्तीर्णो विमानात्स सुतार्क्ष्य प्रियया सह

ସେହି ଯାନରେ ଅବସ୍ଥିତ ରାଜା ସୁବାହୁ ପ୍ରିୟା ସହ ଥିଲେ; ପରେ ସେ ବିମାନରୁ ଅବତରିଲେ—ସୁତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ପ୍ରିୟା ସହ ଅବତରିଲେ।

Verse 16

शस्त्रमादाय तीक्ष्णं तु यावत्कृंतति तच्छवम् । तावद्धि विज्वलेनापि समाह्वानं कृतं तदा

ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ସେ ଯେତେ ସମୟ ସେହି ଶବକୁ କାଟୁଥିଲା, ସେତେ ସମୟ ତେବେ ବିଜ୍ୱଳ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଆହ୍ୱାନ (ସମନ) କରାଗଲା।

Verse 17

भो भोः पुरुषशार्दूल देवोपम भवानिदम् । करोति निर्घृणं कर्म नृशंसैर्न च शक्यते

ହେ ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଳ, ଦେବୋପମ ମହାପୁରୁଷ! ତୁମେ ଯେ ନିର୍ଘୃଣ କର୍ମ କରୁଛ, ଏହା କ୍ରୂରଚିତ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସହ୍ୟ ନୁହେଁ।

Verse 18

कर्तुं पुरुषशार्दूल कोऽयं विधिविपर्ययः । दुष्कृतं साहसं कर्म निंद्यं लोकेषु सर्वदा

ହେ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଳ! ତୁମେ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ଏହି ବିଧି-ଧର୍ମର ବିପର୍ୟୟ କ’ଣ? ଏପରି ସାହସିକ କର୍ମ ଦୁଷ୍କୃତ, ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ନିନ୍ଦିତ।

Verse 19

वेदाचारविहीनं तु कस्मात्प्रारब्धवानि ह । तन्मे त्वं कारणं सर्वं कथयस्व यथा तथा

ହେ! ବେଦବିହିତ ଆଚାର ବିନା ତୁମେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କାହିଁକି ଆରମ୍ଭ କଲ? ତାହାର ସମସ୍ତ କାରଣ ମୋତେ ଯଥାର୍ଥ ଭାବେ କହ।

Verse 20

इत्येवं भाषितं तस्य विज्वलस्य महात्मनः । समाकर्ण्य महाराजः स्वप्रियां वाक्यमब्रवीत्

ସେହି ମହାତ୍ମା ବିଜ୍ୱଳଙ୍କ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମହାରାଜ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଏହି ବଚନ କହିଲେ।

Verse 21

प्रिये वर्षशतं भुक्तं मयेदं पापकर्मणा । कदा न भाषितं केन यथायं परिभाषते

ପ୍ରିୟେ, ମୋର ପାପକର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଶତବର୍ଷ ଭୋଗିଛି। ଏହିଜଣ ଯେପରି ମୋତେ କହୁଛି, ସେପରି ପୂର୍ବେ କେହି କେବେ କହିନଥିଲେ।

Verse 22

ममैवं पीड्यमानस्य क्षुधया हृदयं प्रिये । निर्गतं चोत्सुकं कांते शांतिश्चित्ते प्रवर्तते

ପ୍ରିୟେ, ଭୁଖରେ ଏଭଳି ପୀଡିତ ମୋର ହୃଦୟ ଯେନେ ଦେହ ଛାଡ଼ି ବାହାରିଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ; କାନ୍ତେ, ଚିତ୍ତରେ ଶାନ୍ତି ହୁଏନାହିଁ।

Verse 23

यावदस्य श्रुतं वाक्यं सर्वदुःखस्य शांतिदम् । तावच्चित्ते समाह्लादो वर्तते चारुहासिनि

ଚାରୁହାସିନି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ବଚନ ଯେତେଦିନ ଶୁଣାଯାଏ, ସେତେଦିନ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର ଆନନ୍ଦ ରହେ।

Verse 24

कोयं देवो नु गंधर्वः सहस्राक्षो भविष्यति । मुनीनां स्याद्वचः सत्यं यदुक्तं मुनिना पुरा

ଏହି କିଏ—ଦେବ କି ଗନ୍ଧର୍ବ—ଯେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ‘ସହସ୍ରାକ୍ଷ’ ହେବ? ପୂର୍ବେ ମୁନି ଯାହା କହିଥିଲେ, ଋଷିମାନଙ୍କ ବଚନ ସତ୍ୟ ହେଉ।

Verse 25

एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियस्यानंतरं प्रिया । राजानं प्रत्युवाचाथ भार्या पतिपरायणा

ପ୍ରିୟଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପତିପରାୟଣା ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରତିଉତ୍ତର କହିଲେ।

Verse 26

सत्यमुक्तं त्वया नाथ इदमाश्चर्यमुत्तमम् । यथा ते वर्तते कांत मम चित्ते तथा पुनः

ନାଥ! ଆପଣ କହିଥିବା କଥା ସତ୍ୟ; ଏହା ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ। ହେ କାନ୍ତ! ଆପଣଙ୍କ ମନରେ ଯେପରି, ସେପରି ମୋ ଚିତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଅଛି।

Verse 27

पक्षिरूपधरः कोऽयं पृच्छते हितकारिवत् । एवमाभाषितं श्रुत्वा प्रियायाः पृथिवीपतिः

ପକ୍ଷୀରୂପ ଧରି, ହିତକାରୀ ପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିବା ଏହିଜଣ କିଏ? ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପୃଥିବୀପତି (ରାଜା) …

Verse 28

बद्धांजलिपुटोभूत्वा पक्षिणं वाक्यमब्रवीत् । सुबाहुरुवाच । स्वागतं ते महाप्राज्ञ पक्षिरूपधरः प्रभो

ହାତ ଯୋଡି ଅଞ୍ଜଳି ବାନ୍ଧି ସେ ପକ୍ଷୀକୁ କଥା କହିଲେ। ସୁବାହୁ କହିଲେ—ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ! ହେ ପକ୍ଷୀରୂପଧାରୀ ପ୍ରଭୋ! ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ।

Verse 29

शिरसा भार्यया सार्द्धं तव पादांबुजद्वयम् । नमस्करोम्यहं पुण्यमस्तु नस्त्वत्प्रसादतः

ମୁଁ ମୋର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଶିର ନମାଇ ଆପଣଙ୍କ ପଦ୍ମପାଦଯୁଗଳକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ଆମ ପାଇଁ ପୁଣ୍ୟ ଓ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।

Verse 30

भवान्कः पक्षिरूपेण पुण्यमेवं प्रभाषते । यादृशं क्रियतेकर्म पूर्वदेहेन सत्तम

ପକ୍ଷୀରୂପରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଏପରି ପୁଣ୍ୟବଚନ କହୁଥିବା ଆପଣ କିଏ? ହେ ସତ୍ତମ, ପୂର୍ବଦେହରେ ଆପଣ କେମିତି କର୍ମ କରିଥିଲେ?

Verse 31

सुकृतं दुष्कृतं वापि तदिहैव प्रभुज्यते । अथ तेनात्मकं वृत्तं तस्याग्रे च निवेदितम्

ସୁକୃତ ହେଉ କି ଦୁଷ୍କୃତ—ତାହାର ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଏହିଠାରେ ହିଁ ଭୋଗ ହୁଏ। ପରେ ସେହି କର୍ମଜନିତ ଜୀବନବୃତ୍ତାନ୍ତ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନିବେଦିତ ହୁଏ।

Verse 32

यथोक्तं कुंजलेनापि पित्रा पूर्वं श्रुतं तथा । कथयस्वात्मवृत्तांतं भवान्को मां प्रभाषते

କୁଞ୍ଜଳ ଯେପରି କହିଥିଲା ଏବଂ ମୋ ପିତା ପୂର୍ବେ ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲେ, ସେପରି କହନ୍ତୁ। ନିଜ ବୃତ୍ତାନ୍ତ କହନ୍ତୁ—ମୋତେ କଥା କହୁଥିବା ଆପଣ କିଏ?

Verse 33

सुबाहुं प्रत्युवाचेदं वाक्यं पक्षिवरस्तदा । विज्वल उवाच । शुकजात्यां समुत्पन्नः कुंजलोनाम मे पिता

ତେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପକ୍ଷୀଟି ସୁବାହୁଙ୍କୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା। ବିଜ୍ୱଳ କହିଲା—ମୁଁ ଶୁକଜାତିରେ ଜନ୍ମିଛି; ମୋ ପିତାଙ୍କ ନାମ କୁଞ୍ଜଳ।

Verse 34

तस्याहं विज्वलो नाम तृतीयस्तु सुतेष्वहम् । नाहं देवो न गंधर्वो न च सिद्धो महाभुज

ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୃତୀୟ; ମୋ ନାମ ବିଜ୍ୱଳ। ହେ ମହାବାହୁ, ମୁଁ ନ ଦେବ, ନ ଗନ୍ଧର୍ବ, ନ ସିଦ୍ଧ।

Verse 35

नित्यमेव प्रपश्यामि कर्म चैवं सुदारुणम् । कियत्कालं महत्कर्म साहसाकारसंयुतम्

ମୁଁ ସଦା ଏହି କର୍ମକୁ ଦେଖୁଛି—ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ। ସାହସ ଓ ଦୁସ୍ସାହସରେ ଯୁକ୍ତ ଏହି ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କେତେଦିନ ଚାଲିବ?

Verse 36

करिष्यसि महाराज तन्मे कथय सांप्रतम् । सुबाहुरुवाच । वासुदेवाभिधानं यत्पूर्वमुक्तं हि ब्राह्मणैः

ହେ ମହାରାଜ, ଏବେ ଆପଣ କ’ଣ କରିବେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ। ସୁବାହୁ କହିଲେ—‘ବାସୁଦେବ’ ଏହି ନାମ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ।

Verse 37

श्रोष्याम्यहं यदा भद्र गतिं स्वां प्राप्नुयां तदा । पुण्यात्मना भाषितं वै मुनिना संयतात्मना

ହେ ଭଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ମୋର ନିୟତ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବି, ସେତେବେଳେ ସେହି ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା, ସଂଯତ ମୁନିଙ୍କ ବଚନ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣିବି।

Verse 38

तदाहं पातकान्मुक्तो भविष्यामि न संशयः । विज्वल उवाच । तवार्थे पृच्छितस्तातस्तेन मे कथितं च यत्

ତେବେ ମୁଁ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବି—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ବିଜ୍ୱଳ କହିଲେ—ତୁମ ପାଇଁ ମୋ ପିତାଙ୍କୁ ପଚାରାଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଯାହା କହିଥିଲେ ତାହା ମୋତେ କହିଲେ।

Verse 39

तत्तेद्याहं प्रवक्ष्यामि शाश्वतं शृणु सत्तम

ଏହେତୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ ଉପଦେଶ କହୁଛି; ହେ ସତ୍ଜନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣ।

Verse 40

ओंअस्य श्रीवासुदेवाभिधानस्य स्तोत्रस्य नारदऋषिरनुष्टुप्छंदः । ओंकारोदेवता सर्वपातकनाशनार्थे चतुर्वर्गसाधनार्थे च जपे विनियोगः । ओंनमो भगवते वासुदेवाय इति मंत्रः । पावनं परमं पुण्यं वेदज्ञं वेदमंदिरम् । विद्याधारं भवाधारं प्रणवं वै नमाम्यहम्

‘ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବ’ ନାମକ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ଋଷି ନାରଦ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ। ଏହାର ଦେବତା ଓଂକାର; ସର୍ବ ପାପନାଶ ଓ ଧର୍ମ-ଅର୍ଥ-କାମ-ମୋକ୍ଷ ଚତୁର୍ବର୍ଗସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଜପବିନିଯୋଗ। ମନ୍ତ୍ର—“ଓଂ ନମୋ ଭଗବତେ ବାସୁଦେବାୟ।” ମୁଁ ପ୍ରଣବ (ଓଂ) କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯେ ପାବନ, ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ, ବେଦଜ୍ଞ ଓ ବେଦମନ୍ଦିର; ବିଦ୍ୟାଧାର ଓ ଭବାଧାର।

Verse 41

निरावासं निराकारं सुप्रकाशं महोदयम् । निर्गुणं गुणसंबद्धं नमामि प्रणवं परम्

ମୁଁ ପରମ ପ୍ରଣବ (ଓଂ) କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯେ ନିରାବାସ, ନିରାକାର, ସ୍ୱପ୍ରକାଶମୟ ଓ ମହୋଦୟର କାରଣ; ଗୁଣାତୀତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରକଟ।

Verse 42

महाकांतं महोत्साहं महामोहविनाशनम् । आचिन्वंतं जगत्सर्वं गुणातीतं नमाम्यहम्

ମୁଁ ସେଇ ମହାକାନ୍ତ, ମହୋତ୍ସାହୀ, ମହାମୋହବିନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯିଏ ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ବ୍ୟାପି ଧାରଣ କରି ସମାହାର କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯିଏ ତ୍ରିଗୁଣାତୀତ।

Verse 43

भाति सर्वत्र यो भूत्वा भूतानां भूतिवर्द्धनः । अभयं भिक्षुसंबद्धं नमामि प्रणवं शिवम्

ମୁଁ ଶିବସ୍ୱରୂପ ପବିତ୍ର ପ୍ରଣବ (ଓଂ) କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯିଏ ସର୍ବତ୍ର ବ୍ୟାପି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ବଢ଼ାନ୍ତି; ଯିଏ ଅଭୟସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଭିକ୍ଷୁମାର୍ଗ (ସନ୍ନ୍ୟାସ) ସହ ସମ୍ବଦ୍ଧ।

Verse 44

गायत्रीसाम गायंतं गीतं गीतप्रियं शुभम् । गंधर्वगीतभोक्तारं प्रणवं प्रणमाम्यहम्

ଯିଏ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାମରୂପେ ଗାୟିତ, ଶୁଭ ଓ ଗୀତପ୍ରିୟ, ଗନ୍ଧର୍ବଗୀତର ଭୋକ୍ତା—ସେହି ପବିତ୍ର ପ୍ରଣବ (ଓଁ) କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 45

विचारं वेदरूपं तं यज्ञस्थं भक्तवत्सलम् । योनिं सर्वस्य लोकस्य ओंकारं प्रणमाम्यहम्

ବିଚାରତତ୍ତ୍ୱରୂପ, ବେଦମୟ ସ୍ୱରୂପ, ଯଜ୍ଞରେ ସ୍ଥିତ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଯୋନି (ମୂଳସ୍ରୋତ) ଥିବା ଓଁକାରକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 46

तारकं सर्वभूतानां नौरूपेण विराजितम् । संसारार्णवमग्नानां नमामि प्रणवं हरिम्

ସମସ୍ତ ଭୂତଙ୍କର ତାରକ, ନୌକାରୂପେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ସଂସାରସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବାମାନଙ୍କୁ ପାର କରାଉଥିବା ପ୍ରଣବରୂପ ହରିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 47

सर्वलोकेषु वसते एकरूपेण नैकधा । धामकैवल्यरूपेण नमामि प्रणवं शिवम्

ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବସନ୍ତି—ସ୍ୱରୂପରେ ଏକ, ଅନେକ ନୁହେଁ। ପରମ ଧାମ ଓ କୈବଲ୍ୟରୂପ ପ୍ରଣବ, ସେହି ଶିବଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 48

सूक्ष्मं सूक्ष्मतरं शुद्धं निर्गुणं गुणनायकम् । वर्जितं प्राकृतैर्भावैर्वेदस्थानं नमाम्यहम्

ଯିଏ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ତାହାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମତର, ଶୁଦ୍ଧ, ନିର୍ଗୁଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୁଣନାୟକ; ପ୍ରାକୃତ ଭାବରୁ ବର୍ଜିତ ଏବଂ ବେଦମାନଙ୍କର ଅଧିଷ୍ଠାନ—ସେହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 49

देवदैत्यवियोगैश्च वर्जितं तुष्टिभिः सदा । दैवैश्च योगिभिर्ध्येयं तमोंकारं नमाम्यहम्

ଦେବ-ଦୈତ୍ୟ ବିୟୋଗ-କଳହରୁ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସଦା ତୃପ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ଦେବ ଓ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନଯୋଗ୍ୟ ସେହି ପ୍ରଣବସ୍ୱରୂପ ଓଂକାରକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 50

व्यापकं विश्ववेत्तारं विज्ञानं परमं शुभम् । शिवं शिवगुणं शांतं वंदे प्रणवमीश्वरम्

ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ବିଶ୍ୱବେତ୍ତା, ପରମ ବିଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ ଓ ପରମ ଶୁଭ; ଶିବ, ଶିବଗୁଣଯୁକ୍ତ ଓ ଶାନ୍ତ ସେହି ପ୍ରଣବସ୍ୱରୂପ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ।

Verse 51

यस्य मायां प्रविष्टास्तु ब्रह्माद्याश्च सुरासुराः । न विंदंति परं शुद्धं मोक्षद्वारं नमाम्यहम्

ଯାହାଙ୍କ ମାୟାରେ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବାସୁରମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସେହି ପରମ ଶୁଦ୍ଧ ତତ୍ତ୍ୱ—ମୋକ୍ଷଦ୍ୱାର—କୁ ପାଇ ପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 52

आनंदकंदाय विशुद्धबुद्धये शुद्धाय हंसाय परावराय । नमोऽस्तु तस्मै गणनायकाय श्रीवासुदेवाय महाप्रभाय

ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ବିଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧିସ୍ୱରୂପ, ନିର୍ମଳ ପରମହଂସ, ପର-ଅପର ଉଭୟରୁ ଅତୀତ; ଗଣନାୟକ ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।

Verse 53

श्रीपांचजन्येन विराजमानं रविप्रभेणापि सुदर्शनेन । गदाब्जकेनापि विराजमानं प्रभुं सदैनं शरणं प्रपद्ये

ଶ୍ରୀ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଙ୍ଖରେ ବିରାଜିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରରେ ଦୀପ୍ତ, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ ସେହି ସଦା ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣକୁ ମୁଁ ପ୍ରପନ୍ନ ହୁଏ।

Verse 54

यं वेदगुह्यं सगुणं गुणानामाधारभूतं सचराचरस्य । यं सूर्यवैश्वानरतुल्यतेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯିଏ ବେଦମାନଙ୍କର ଗୁହ୍ୟ ରହସ୍ୟ, ଯିଏ (ନିର୍ଗୁଣ ହୋଇ ମଧ୍ୟ) ସଗୁଣ ଭାବେ କଥିତ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଆଧାର ଏବଂ ଚରାଚର ଜଗତର ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ବୈଶ୍ୱାନର ସମାନ—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 55

क्षुधानिधानं विमलं सुरूपमानंदमानेन विराजमानम् । यं प्राप्य जीवंति सुरादिलोकास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯିଏ କ୍ଷୁଧିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଧିସ୍ୱରୂପ, ଯିଏ ନିର୍ମଳ ଓ ସୁରୂପ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦର ମାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଯାହାଙ୍କୁ ପାଇ ଦେବାଦି ଲୋକମାନେ ସତ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତ ହୁଅନ୍ତି—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 56

तमोघनानां स्वकरैर्विनाशं करोति नित्यं परिकर्महेतुः । उद्द्योतमानं रविदीप्ततेजसं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯିଏ ସମସ୍ତ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥାର ହେତୁ ହୋଇ, ନିଜ ହସ୍ତଦ୍ୱାରା ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ନିତ୍ୟ ନାଶ କରନ୍ତି, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟଦୀପ୍ତ ତେଜରେ ଉଦ୍ଦ୍ୟୋତିତ—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 57

यो भाति सर्वत्र रविप्रभावैः करोति शोषं च रसं ददाति । यः प्राणिनामंतरगः स वायुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାବଦ୍ୱାରା ସର୍ବତ୍ର ଭାସିତ, ଯିଏ ଶୋଷଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ରସ-ଆର୍ଦ୍ରତା ଦାନ କରନ୍ତି; ଯିଏ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଅନ୍ତରେ ବାୟୁରୂପେ ସଞ୍ଚରନ୍ତି—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 58

स्वेच्छानुरूपेण स देवदेवो बिभर्ति लोकान्सकलान्महीपान् । संतारणे नौरिव वर्तते यस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ନିଜ ସ୍ୱେଚ୍ଛାନୁସାରେ ସେ ଦେବଦେବ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ-ପୋଷଣ କରନ୍ତି; ସଂସାରସାଗର ପାର କରାଇବାରେ ନୌକା ସମାନ ଯିଏ—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 59

अंतर्गतो लोकमयः सदैव पचत्यसौ स्थावरजंगमानाम् । स्वाहामुखो देवगणस्य हेतुस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯେ ଅନ୍ତରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସେ ନିତ୍ୟ ଷ୍ଠାବର‑ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ପରିପକ୍ୱ କରନ୍ତି। ‘ସ୍ୱାହା’ ଧ୍ୱନିରେ ଆହୂତ, ଦେବଗଣଙ୍କ ହେତୁ—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 60

रसैः सुपुण्यैः सकलैः सहैव पुष्णाति सौम्यो गुणदश्च लोके । अन्नानि योनिर्मल तेजसैव तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ସମସ୍ତ ସୁପୁଣ୍ୟ ରସମାନଙ୍କ ସହିତ ସେ ସୌମ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ଲୋକର ଦଶ ଗୁଣକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି। ନିର୍ମଳ ତେଜରେ ଯୁକ୍ତ, ଅନ୍ନମାନଙ୍କ ଆଦିଯୋନି—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 61

अस्त्येव सर्वत्र विनाशहेतुः सर्वाश्रयः सर्वमयः स सर्वः । विना हृषीकैर्विषयान्प्रभुंक्ते तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ସେ ସର୍ବତ୍ର ନିଶ୍ଚୟ ଅଛନ୍ତି—ପ୍ରଳୟର ହେତୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବମୟ, ସେଇ ‘ସର୍ବ’। ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ବିନା ବିଷୟାନୁଭବ କରନ୍ତି; ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 62

जीवस्वरूपेण बिभर्ति लोकांस्ततः स्वमूर्तान्सचराचरांश्च । निष्केवलो ज्ञानमयः सुशुद्धस्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଜୀବସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ସେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱମୂର୍ତ୍ତିରୂପେ ଚର‑ଅଚର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ। ନିଷ୍କେବଳ, ଜ୍ଞାନମୟ, ସୁଶୁଦ୍ଧ—ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 63

दैत्यांतकं दुःखविनाशमूलं शांतं परं शक्तिमयं विशालम् । यं प्राप्य देवा विनयं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଦୈତ୍ୟାନ୍ତକ, ଦୁଃଖବିନାଶର ମୂଳ, ଶାନ୍ତ, ପରମ, ଶକ୍ତିମୟ ଓ ବିଶାଳ—ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ବିନୟରେ ନତ ହୁଅନ୍ତି; ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 64

सुखं सुखांतं सुखदं सुरेशं ज्ञानार्णवं तं मुनिपं सुरेशम् । सत्याश्रयं सत्यगुणोपविष्टं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ମୁଁ ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି—ଯିଏ ସୁଖସ୍ୱରୂପ, ସୁଖର ପରମ ପରିଣତି ଓ ସୁଖଦାତା; ଦେବେଶ୍ୱର; ଜ୍ଞାନସାଗର; ମୁନିପତି; ସତ୍ୟାଶ୍ରୟ ଏବଂ ସତ୍ୟଗୁଣରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ।

Verse 65

यज्ञांगरूपं परमार्थरूपं मायान्वितं मापतिमुग्रपुण्यम् । विज्ञानमेकं जगतां निवासं तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ମୁଁ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି—ଯାହାଙ୍କ ରୂପ ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗରୂପ, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ପରମାର୍ଥ (ପରମ ସତ୍ୟ); ମାୟାସଂଯୁକ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜଗତର ପତି-ରକ୍ଷକ ଓ ପରମ ପୁଣ୍ୟ; ଯିଏ ଏକମାତ୍ର ବିଜ୍ଞାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନିବାସ।

Verse 66

अंभोधिमध्ये शयनं हितस्य नागांगभोगे शयनं विशाले । श्रीपादपद्मद्वयमेव तस्य तद्वासुदेवस्य नमामि नित्यम्

ମୁଁ ନିତ୍ୟ ସେହି ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯିଏ ସମୁଦ୍ରମଧ୍ୟରେ ଶୟନ କରନ୍ତି, ଯିଏ ବିଶାଳ ଶେଷନାଗର ଭୋଗରେ ଶୟନସ୍ଥ; ବିଶେଷତଃ ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀପାଦପଦ୍ମଯୁଗଳକୁ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ବନ୍ଦନ କରେ।

Verse 67

पुण्यान्वितं शंकरमेव नित्यं तीर्थैरनेकैः परिसेव्यमानम् । तत्पादपद्मद्वयमेव तस्य श्रीवासुदेवस्य अघापहं तत्

ଶଙ୍କର ନିତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟମୟ ଏବଂ ଅନେକ ତୀର୍ଥଦ୍ୱାରା ପରିସେବିତ; ତଥାପି ସତ୍ୟରେ ପାପହର ହେଉଛି ସେହି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମଯୁଗଳ ମାତ୍ର।

Verse 68

पादांबुजं रक्तमहोत्पलाभमंभोजसल्लिंगजयोपयुक्तम् । अलंकृतं नूपुरमुद्रिकाभिः श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

ମୁଁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଦାମ୍ବୁଜକୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯାହା ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ମହୋତ୍ପଳ ସଦୃଶ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମ-ଶଙ୍ଖ-ଧ୍ୱଜ ମଙ୍ଗଳଚିହ୍ନରେ ଯୁକ୍ତ, ଏବଂ ନୂପୁର ଓ ମୁଦ୍ରିକାଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।

Verse 69

देवैः सुसिद्धैर्मुनिभिः सदैव नुतं सुभक्त्या उरगाधिपैश्च । तत्पादपंकेरुहमेवपुण्यं श्रीवासुदेवस्य नमामि नित्यम्

ଦେବଗଣ, ସିଦ୍ଧଗଣ, ମୁନିଗଣ ଏବଂ ନାଗାଧିପତିମାନେ ଯାହାଙ୍କ ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ ପଦପଦ୍ମକୁ ଭକ୍ତିରେ ସଦା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି—ସେଇ ଶ୍ରୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ମୁଁ ନିତ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 70

यस्यापि पादांभसि मज्जमानाः पूता दिवं यांति विकल्मषास्ते । मोक्षं लभंते मुनयः सुतुष्टास्तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ଯେମାନେ ତାଙ୍କ ପାଦାମ୍ବୁରେ ନିମଜ୍ଜିତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ପାପମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି; ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋକ୍ଷ ଲଭନ୍ତି। ସେଇ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଶରଣକୁ ମୁଁ ପ୍ରପଦ୍ୟେ।

Verse 71

पादोदकं तिष्ठति यत्र विष्णोर्गंगादितीर्थानि सदैव तत्र । पिबंति येद्यापि सपापदेहास्ते यांति शुद्धाः सुगृहं मुरारेः

ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳିତ ଜଳ ରହେ, ସେଠି ଗଙ୍ଗା ଆଦି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସଦାବତ୍ ଉପସ୍ଥିତ ଥାଏ। ପାପଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ଦେହଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତାହା ପାନ କରନ୍ତି, ତେବେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ମୁରାରିଙ୍କ ଶୁଭ ଧାମକୁ ଯାଆନ୍ତି।

Verse 72

पादोदकेनाप्यभिषिच्यमाना उग्रैश्च पापैः परिलिप्तदेहाः । ते यांति मुक्तिं परमेश्वरस्य तस्यैव पादौ सततं नमामि

ଉଗ୍ର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ଦେହଧାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦୋଦକରେ ଅଳ୍ପମାତ୍ରେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଲେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ସେଇ ପାଦଦ୍ୱୟକୁ ମୁଁ ସଦା ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 73

नैवेद्यमात्रेण सुभक्षितेन सुचक्रिणस्तस्य महात्मनस्तु । श्रीवाजपेयस्य फलं लभंते सर्वार्थयुक्ताश्च नरा भवंति

ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ରଧାରୀ ସେଇ ମହାତ୍ମା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କେବଳ ସୁପକ୍ୱ ନୈବେଦ୍ୟ ଅର୍ପଣ କରିଲେ ମାତ୍ରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଶ୍ରୀ-ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲଭନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଇଷ୍ଟାର୍ଥରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 74

नारायणं तं नरकाधिनाशनं मायाविहीनं सकलं गुणज्ञम् । यं ध्यायमानाः सुगतिं प्रयांति तं वासुदेवं शरणं प्रपद्ये

ମୁଁ ସେହି ବାସୁଦେବ-ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି—ଯିଏ ନରକର ଆଧିପତ୍ୟକୁ ନାଶ କରନ୍ତି, ମାୟାରହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସର୍ବଗୁଣଜ୍ଞ; ଯାହାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ ଲୋକେ ସୁଗତି ପାଆନ୍ତି।

Verse 75

यो वंद्यस्त्वृषिसिद्धचारणगणैर्देवैः सदा पूज्यते । यो विश्वस्य विसृष्टिहेतुकरणे ब्रह्मादिदेवप्रभुः । यः संसारमहार्णवे निपतितस्योद्धारको वत्सल । स्तस्यैवापि नमाम्यहं सुचरणौ भक्त्या वरौ पावनौ

ଯିଏ ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣଗଣ ଓ ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ବନ୍ଦିତ ଓ ପୂଜିତ; ଯିଏ ବିଶ୍ୱସୃଷ୍ଟି କାର୍ଯ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଦି ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁ; ଏବଂ ଯିଏ ସଂସାର-ମହାର୍ଣ୍ଣବରେ ପତିତକୁ ସ୍ନେହରେ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି—ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାବନ ଚରଣଦ୍ୱୟକୁ ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ନମସ୍କାର କରେ।

Verse 76

यो दृष्टो मखमंडपे सुरगणैः श्रीवामनः सामगः । सामोद्गीतकुतूहलः सुरगणैस्त्रैलोक्य एकः प्रभुः । कुर्वंतं नयनेक्षणैः शुभकरैर्निष्पापतां तद्बले । स्तस्याहं चरणारविंदयुगलं वंदे परं पावनम्

ୟଜ୍ଞମଣ୍ଡପରେ ଦେବଗଣ ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସାମଗାନକାରୀ ଶ୍ରୀ ବାମନ—ତ୍ରିଲୋକର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ—ତାଙ୍କ ସାମୋଦ୍ଗୀତର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରସରେ ଦେବଗଣ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶୁଭ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ନିଜ ବଳଦ୍ୱାରା, ପାପହୀନତା ଦାନ କରନ୍ତି—ସେହି ପରମ ପାବନ ପଦ୍ମଚରଣଦ୍ୱୟକୁ ମୁଁ ବନ୍ଦନା କରେ।

Verse 77

राजंतं द्विजमंडले मखमुखे ब्रह्मश्रियाशोभितं । दिव्येनापि सुतेजसा करमयं यं चेंद्रनीलोपमम् । देवानां हितकाम्यया सुतनुजं वैरोचनस्यापि तं । याचंतं मम दीयतां त्रिपदकं वंदे प्रभुं वामनम्

ମୁଁ ପ୍ରଭୁ ବାମନଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରେ—ଯିଏ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଦ୍ୱିଜମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ରାଜମାନ, ବ୍ରହ୍ମଶ୍ରୀର ଶୋଭାରେ ଶୋଭିତ; ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଉତ୍ତମ ତେଜରେ ଗଢ଼ା ଓ ନୀଳମଣି ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତ; ଯିଏ (ବଳି) ବୈରୋଚନପୁତ୍ର ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେବହିତକାମନାରେ ଆସି, “ମୋତେ ତିନି ପଦ ଭୂମି ଦିଅ” ବୋଲି ଯାଚନା କଲେ।

Verse 78

तं द्रष्टुं रविमंडले मुनिगणैः संप्राप्तवंतं दिवं । चंद्रार्कास्तमयांतरे किल पदा संच्छादयंतं तदा । तस्यैवापि सुचक्रिणः सुरगणाः प्रापुर्लयं सांप्रतं । का ये विश्वविकोशकेतमतुलं नौमि प्रभोर्विक्रमम्

ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁନିଗଣ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳସ୍ଥ ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମାନ ମଧ୍ୟବେଳେ ତାଙ୍କ ପଦଦ୍ୱୟ ଯେନେ ସମସ୍ତକୁ ଆବୃତ କରୁଥିଲା। ସେହି ଶୁଭଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେବଗଣ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଲୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରୁଥିବା କେତୁସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅତୁଲ ବିକ୍ରମକୁ ମୁଁ କିପରି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କରିବି?

Verse 98

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रेऽष्टनवतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେନୋପାଖ୍ୟାନାନ୍ତର୍ଗତ ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟରେ ଚ୍ୟବନଚରିତ୍ରବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଷ୍ଟନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।