Adhyaya 93

Verse 1

कुंजल उवाच । किं विज्वल त्वया दृष्टमपूर्वं भ्रमता महीम् । आश्चर्येण समायुक्तं तन्मे कथय सुव्रत

କୁଞ୍ଜଲ କହିଲା—ହେ ବିଜ୍ୱଲ! ପୃଥିବୀ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବାବେଳେ ତୁମେ କେଉଁ ଅପୂର୍ବ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଷୟ ଦେଖିଲ? ହେ ସୁବ୍ରତ, ମୋତେ କହ।

Verse 2

इतः प्रयासि कं देशमाहारार्थं तु सोद्यमी । यद्य दृष्टं त्वया चित्रं समाख्याहि सुतोत्तम

ଏଠାରୁ ତୁମେ ଆହାରାର୍ଥେ ପରିଶ୍ରମ କରି କେଉଁ ଦେଶକୁ ଯାଉଛ? ଯଦି କିଛି ଚିତ୍ର-ବିଚିତ୍ର ଦେଖିଥିବ, ତେବେ କହ, ହେ ସୁତୋତ୍ତମ।

Verse 3

विज्वल उवाच । अस्ति मेरुगिरेः पृष्ठे आनंदं नाम काननम् । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णंफ लपुष्पमयैः सदा

ବିଜ୍ୱଲ କହିଲା—ମେରୁଗିରିର ପୃଷ୍ଠଭାଗେ (ଉତ୍ତର ଢାଳରେ) ‘ଆନନ୍ଦ’ ନାମକ ଏକ କାନନ ଅଛି; ତାହା ଦିବ୍ୟବୃକ୍ଷରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଦା ଫଳ-ପୁଷ୍ପରେ ଭରିଥାଏ।

Verse 4

देववृंदैः समाकीर्णं मुनिसिद्धसमन्वितम् । अप्सरोभिः सुरूपाभिर्गंधर्वैः किन्नरोरगैः

ସେଠା ଦେବବୃନ୍ଦରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁନି ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ; ଏବଂ ସୁରୂପା ଅପ୍ସରା, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ନାଗମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ ଭରିଥିଲା।

Verse 5

वापीकूपतडागैश्च नदीप्रस्रवणैस्तथा । आनंदकाननं पुण्यं दिव्यभावैः प्रभासते

କୂଆ, ବାପୀ, ତଡାଗ ଓ ସରୋବର, ଏବଂ ନଦୀ ଓ ପ୍ରସ୍ରବଣଧାରାଦ୍ୱାରା ସମୃଦ୍ଧ ସେହି ପୁଣ୍ୟ ‘ଆନନ୍ଦକାନନ’ ଦିବ୍ୟଭାବରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଭାସେ।

Verse 6

विमानैः कोटिसंख्याभिर्हंसकुंदेंदुसन्निभैः । गीतकोलाहलैः रम्यैर्मेघध्वनिनिनादितम्

ହଂସ, କୁନ୍ଦପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ କୋଟିକୋଟି ବିମାନରେ ତାହା ଶୋଭିତ ଥିଲା; ରମ୍ୟ ଗୀତ-କୋଲାହଳରେ ମନୋହର ଏବଂ ମେଘଗର୍ଜନାସମ ଧ୍ୱନିରେ ନିନାଦିତ ହେଉଥିଲା।

Verse 7

षट्पदानां निनादेन सर्वत्र मधुरायते । चंदनैश्चूतवृक्षैश्च चंपकैः पुष्पितैर्वृतम्

ଭ୍ରମରମାନଙ୍କ ଗୁଞ୍ଜନରେ ସର୍ବତ୍ର ମାଧୁର୍ୟ ଛାଇଯାଇଥିଲା; ଏବଂ ଚନ୍ଦନ, ଆମ୍ରବୃକ୍ଷ ଓ ପୁଷ୍ପିତ ଚମ୍ପକବୃକ୍ଷଦ୍ୱାରା ତାହା ଘେରା ଥିଲା।

Verse 8

नानावृक्षैः प्रभात्येवमानंदवनमुत्तमम् । नानापक्षिनिनादेन बहुकोलाहलान्वितम्

ନାନାପ୍ରକାର ବୃକ୍ଷରେ ସେହି ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦବନ ପ୍ରଭାତ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା; ନାନା ପକ୍ଷୀଙ୍କ ନିନାଦରେ ତାହା ବହୁ କୋଲାହଳରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

Verse 9

एवमानंदनं दृष्टं मया तत्र सुशोभनम् । विमलं च सरस्तात शोभते सागरोपमम्

ଏହିପରି ମୁଁ ସେଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଶୋଭନ ଆନନ୍ଦନକୁ ଦେଖିଲି; ହେ ପ୍ରିୟ, ସେଠାର ନିର୍ମଳ ସରୋବର ସାଗର ସଦୃଶ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।

Verse 10

संपूर्णं पुण्यतोयेन पद्मसौगंधिकैः शुभैः । जलजैस्तु समाकीर्णं हंसकारंडवान्वितम्

ସେହି ସରୋବର ପୁଣ୍ୟଜଳରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧିତ ପଦ୍ମରେ ଅଲଙ୍କୃତ। ଜଳଜ ପୁଷ୍ପରେ ଭରିଥିଲା, ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀମାନେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ।

Verse 11

एवमासीत्सरस्तस्य सुमध्ये काननस्य हि । देवगंधर्वसंबाधैर्मुनिवृंदैरलंकृतम्

ଏଭଳି ସେହି ଅରଣ୍ୟର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେ ସରୋବର ଥିଲା। ଦେବ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ଭିଡ଼ରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ମୁନିବୃନ୍ଦମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।

Verse 12

किंनरोरगगंधर्वैश्चारणैश्च सुशोभते । तत्राश्चर्यं मया दृष्टं वक्तुं तात न शक्यते

ସେ କିନ୍ନର, ନାଗ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମୁଁ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିଲି—ହେ ତାତ, ତାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ କହିହେବ ନାହିଁ।

Verse 13

विमानेनापि दिव्येन कलशैरुपशोभते । छत्रदंडपताकाभीराजमानेन सत्तम

ହେ ସତ୍ତମ, ସେ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ମଧ୍ୟ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ କଳଶମାନେ ତାହାକୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ। ଛତ୍ର, ଦଣ୍ଡ ଓ ପତାକାମାନେ ତାହାକୁ ରାଜସ ଦୀପ୍ତିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲେ।

Verse 14

सर्वभोगाविलेनापि गीयमानेथ किन्नरैः । गंधर्वैरप्सरोभिश्च शोभमानोथ सुव्रत

ହେ ସୁବ୍ରତ, ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ଘେରା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ କିନ୍ନରମାନଙ୍କ ଗୀତରେ ଗାୟିତ ହେଉଥିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।

Verse 15

स्तूयमानो महासिद्धऋषिभिस्तत्त्ववेदिभिः । रूपेणाप्रतिमो लोके न दृष्टस्तादृशः क्वचित्

ତତ୍ତ୍ୱବେଦୀ ମହାସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ସେ ପୁରୁଷ ଲୋକେ ରୂପରେ ଅପ୍ରତିମ; ଏପରି ଜଣେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ କେବେ ଦେଖାଯାଇନାହିଁ।

Verse 16

सर्वाभरणशोभांगो दिव्यमालाविशोभितः । महारत्नकृतामाला यस्योरसि विराजते

ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଆଭରଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ଦିବ୍ୟ ମାଳା ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ମହାରତ୍ନରେ ନିର୍ମିତ ମାଳା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା।

Verse 17

तत्समीपे स्थिता चैका नारी दृष्टा वरानना । हेमहारैश्च मुक्तानां वलयैः कंकणैर्युता

ତାଙ୍କ ସମୀପରେ ଏକା ଏକ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ ନାରୀ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେଖାଗଲା; ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣହାର, ମୁକ୍ତାଭୂଷଣ, ଭାଲୟ ଓ କଙ୍କଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା।

Verse 18

दिव्यवस्त्रैश्च गंधैश्च चंदनैश्चारुलेपनैः । स्तूयमानो गीयमानः पुरुषस्तत्र चागतः

ଦିବ୍ୟବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ, ଚନ୍ଦନ ଓ ସୁନ୍ଦର ଲେପନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଏବଂ ସ୍ତୁତି ଓ ଗୀତରେ କୀର୍ତ୍ତିତ ସେ ପୁରୁଷ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।

Verse 19

रतिरूपा वरारोहा पीनश्रोणिपयोधरा । सर्वाभरणशोभांगी तादृशी रूपसंपदा

ସେ ରତିରୂପା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ; ପୁଷ୍ଟ ଶ୍ରୋଣୀ ଓ ପୟୋଧରା ଥିଲା। ସମସ୍ତ ଆଭରଣରେ ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ ଶୋଭିତ—ଏପରି ଥିଲା ତାଙ୍କର ରୂପସମ୍ପଦ।

Verse 20

द्वावेतौ तौ मया दृष्टौ विमानेनापि चागतौ । रूपलावण्यमाधुर्यौ सर्वशोभासमाविलौ

ମୁଁ ସେଇ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି; ସେମାନେ ବିମାନରେ ମଧ୍ୟ ଆସି ପହଞ୍ଚିଥିଲେ। ରୂପ, ଲାବଣ୍ୟ ଓ ମାଧୁର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସର୍ବ ଶୋଭାରେ ଆବୃତ ଥିଲେ।

Verse 21

समुत्तीर्णौ विमानात्तावागतौ सरसोन्तिके । स्नातौ तात महात्मानौ स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ

ବିମାନରୁ ଅବତରି ସେ ଦୁଇଜଣ ସରୋବର ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରି, ହେ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ମହାତ୍ମା କମଳନୟନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷ ଦେଖାଦେଲେ।

Verse 22

प्रगृह्य तौ महाशस्त्रौ दंपती तु परस्परम् । तादृशौ च शवौ तत्र पतितौ सरसस्तटे

ସେ ଦମ୍ପତି ମହାଶସ୍ତ୍ର ଧରି ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ଏବଂ ସେଠାରେ ସରୋବର ତଟରେ ସେଇଭଳି ଦୁଇଟି ଶବ ପଡ଼ିଗଲା।

Verse 23

प्रभासे ते तदा तौ तु स्त्रीपुंसौ कमलेक्षणौ । रूपेणापि महाभाग तादृशावेव तौ शवौ

ତାପରେ ପ୍ରଭାସରେ ସେ ଦୁଇଜଣ—କମଳନୟନୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁରୁଷ—ହେ ମହାଭାଗ, ରୂପରେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ଶବଦ୍ୱୟ ପରି ଏକେଭଳି ରହିଲେ।

Verse 24

देवरूपोपमस्तात यथा पुंसस्तथा शवः । यथारूपं हि तस्यापि तादृशस्तत्र दृश्यते

ହେ ପ୍ରିୟ, ସେଇ ଶବଟି ମଧ୍ୟ ସେ ପୁରୁଷଙ୍କ ପରି ଦେଖାଯାଏ—ଦେବରୂପ ସମାନ। ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କର ଯେପରି ରୂପ ଥିଲା, ସେଇ ରୂପ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟମାନ।

Verse 25

यथारूपं तु भार्यायास्तथा शवो द्वितीयकः । स्त्रीशवस्य तु यन्मांसं शस्त्रेणोत्कृत्य सा ततः

ସେହି ଶବଟି ରୂପରେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ପରି ଥିଲା, ସତେ ଯେପରି ଏହା ଦ୍ୱିତୀୟ ଶରୀର ଅଟେ | ତା’ପରେ ସେ ଅସ୍ତ୍ର ସାହାଯ୍ୟରେ ସେହି ସ୍ତ୍ରୀ-ଶବର ମାଂସ କାଟିଲେ |

Verse 26

भक्षते तस्य मांसानि रक्ताप्लुतानि तानि तु । पुरुषो भक्षते तद्वच्छवमांसं समातुरः

ସେ ରକ୍ତ ଜୁଡୁବୁଡୁ ସେହି ମାଂସ ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ | ସେହିପରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାକୁଳ ପୁରୁଷ ସେହି ଶବର ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲେ |

Verse 27

क्षुधया पीड्यमानौ तौ भक्षेते पिशितं तयोः । यावत्तृप्तिं समायातौ तावन्मांसं प्रभक्षितम्

କ୍ଷୁଧାରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସେ ଦୁହେଁ ସେହି ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲେ | ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତି ନ ମିଳିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନେ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କଲେ |

Verse 28

सरस्यथ जलं पीत्वा संजातौ सुखितौ पितः । कियत्कालं स्थितौ तत्र विमानेन गतौ पुनः

ହେ ପିତା! ତା’ପରେ ସରୋବରର ଜଳ ପାନ କରି ସେମାନେ ସୁଖୀ ହେଲେ | କିଛି ସମୟ ସେଠାରେ ରହିବା ପରେ ସେମାନେ ପୁନର୍ବାର ବିମାନ ଯୋଗେ ଚାଲିଗଲେ |

Verse 29

अन्ये द्वे तु स्त्रियौ तात मया दृष्टे च तत्र वै । रूपसौभाग्यसंपन्ने ते स्त्रियौ चारुलक्षणे

ହେ ତାତ! ମୁଁ ସେଠାରେ ଅନ୍ୟ ଦୁଇଜଣ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲି, ଯେଉଁମାନେ ରୂପ ଓ ସୌଭାଗ୍ୟରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଲକ୍ଷଣଯୁକ୍ତ ଥିଲେ |

Verse 30

ताभ्यां प्रभक्षितं मांसं यदा तात महावने । प्रहसेते तदा ते द्वे हास्यैरट्टाट्टकैःपुनः

ହେ ତାତ! ମହାବନରେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଯେତେବେଳେ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ପୁନଃ ଅଟ୍ଟହାସରେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ ହସିଉଠନ୍ତି।

Verse 31

भक्षते च स्वमांसानि तावेतौ परिनित्यशः । कृत्वा स्नानादिकं मांसं पश्यतो मम तत्र हि

ଏବଂ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ସଦା ନିଜ ମାଂସକୁ ହିଁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି। ସ୍ନାନାଦି କର୍ମ କରି ସେମାନେ ମାଂସ ଖାଆନ୍ତି; ମୁଁ ତାହା ସେଠାରେ ଦାଁଡି ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଦେଖୁଥାଏ।

Verse 32

अन्ये स्त्रियौ महाभाग रौद्रा कारसमन्विते । दंष्ट्राकरालवदने तत्रैवाति विभीषणे

ହେ ମହାଭାଗ! ସେଠାରେ ଆଉ କିଛି ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ—ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ବନ୍ଧା—ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ ବାହାରକୁ ନିଷ୍କାସିତ ଭୟଙ୍କର ଦଂଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିକରାଳ ଓ ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଭୀଷଣ ଥିଲା।

Verse 33

ऊचतुस्तौ तदा ते तु देहिदेहीति वै पुनः । एवं दृष्टं मया तात वसता वनसंनिधौ

ତେବେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ ପୁନଃ ସେ ସମୟରେ ‘ଦିଅ, ଦିଅ’ ବୋଲି କହିଲେ। ହେ ତାତ! ବନ ସନ୍ନିଧିରେ ବସୁଥିବାବେଳେ ମୁଁ ଏହିପରି ଦେଖିଥିଲି।

Verse 34

नित्यमुत्कीर्य भक्ष्येते तौ द्वौ तु मांसमेव च । जायेते च सुसंपूर्णौ कायौ च शवयोः पुनः

ସେଇ ଦୁଇଜଣ ପ୍ରତିଦିନ ମାଂସକୁ ଛିଣ୍ଡିଛିଣ୍ଡି କେବଳ ସେହି ମାଂସକୁ ହିଁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି; ଏବଂ ପୁନଃ ସେଇ ଶବଦ୍ୱୟର ଦୁଇ ଦେହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ପୁନର୍ବାର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।

Verse 35

नित्यमुत्तीर्य तावेवं ते चाप्यन्ये च वै पितः । कुर्वंति सदृशीं चेष्टां पूर्वोक्तां मम पश्यतः

ହେ ପିତା! ସେଇ ଦୁଇଜଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦିନ ଜଳରୁ ବାହାରି, ମୋ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ପୂର୍ବେ କହିଥିବା ପରି ସେଇ ଏକେ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି।

Verse 36

एतदाश्चर्य संजातं दृष्टं तात मया तदा । भवता पृच्छितं तात दृष्टमाश्चर्यमेव च

ହେ ପ୍ରିୟ ତାତ! ସେତେବେଳେ ଉଦ୍ଭବିତ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଘଟଣାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଥିଲି। ଆପଣ ଯାହା ପଚାରିଛନ୍ତି, ତାତ—ସେହିଟି ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହିଁ।

Verse 37

मया ख्यातं तवाग्रे वै सर्वसंदेहकारणम् । कथयस्व प्रसादाच्च प्रीयमाणेन चेतसा

ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହର କାରଣ କହିଦେଇଛି। ଏବେ କୃପାକରି ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଚିତ୍ତରେ ଆଉ କହନ୍ତୁ।

Verse 38

विमानेनागतो योसौ स्त्रिया सार्द्धं द्विजोत्तम । दिव्यरूपधरो यस्तु स कस्तु कमलेक्षणः

ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ! ଯେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ବିମାନରେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେଇ ଦିବ୍ୟରୂପଧାରୀ କିଏ, ହେ କମଳନୟନ?

Verse 39

का च नारी महाभाग महामांसं प्रभक्षति । स कश्चाप्यागतस्तात सा चैवाभ्येत्य भक्षति

ହେ ମହାଭାଗ! କେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ଏତେ ବଡ଼ ମାଂସ ଭକ୍ଷଣ କରିବ? ଆଉ କିଏ ଆସିଛନ୍ତି, ତାତ—ସେ ମଧ୍ୟ ନିକଟକୁ ଆସି ଭକ୍ଷଣ କରୁଛି।

Verse 40

प्रहसेते तदा ते द्वे स्त्रियौ तात वदस्व नः । ऊचतुस्तौ तथा चान्ये देहिदेहीति वा पुनः

ତେବେ ସେଇ ଦୁଇ ନାରୀ ହସି କହିଲେ—“ତାତ, ଆମକୁ କୁହ।” ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃପୁନଃ “ଦିଅ, ଦିଅ” ବୋଲି କହିଲେ।

Verse 41

तेद्वेत्वं मे समाचक्ष्व महाभीषणके स्त्रियौ । एतन्मे संशयं तात छेत्तुमर्हसि सुव्रत

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ସେଇ ଦୁଇ ନାରୀ ବିଷୟରେ ମୋତେ କୁହ। ହେ ତାତ, ହେ ସୁବ୍ରତ, ମୋର ଏହି ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବାକୁ ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟ।

Verse 42

एवमुक्त्वा महाराज विरराम स चांडजः । एवं पृष्टस्तृतीयेन विज्वलेनात्मजेन सः

ଏଭଳି କହି, ହେ ମହାରାଜ, ସେ ପକ୍ଷୀ ନିରବ ହେଲା। ପରେ ତାଙ୍କ ତୃତୀୟ ପୁତ୍ର ବିଜ୍ୱଳ ଏଭଳି ପଚାରିଲେ, ସେ ପୁନର୍ବାର କହିଲା।

Verse 43

प्रोवाच सर्वं वृत्तांतं च्यवनस्यापि शृण्वतः

ଚ୍ୟବନ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ ସେ ସମଗ୍ର ବୃତ୍ତାନ୍ତ କହିଲା।

Verse 93

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे त्रिनवतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ୱେନୋପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥ ଓ ଚ୍ୟବନଚରିତ୍ର ପ୍ରସଙ୍ଗର ତ୍ରିନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।