Adhyaya 87

Verse 1

कुंजल उवाच । व्रतभेदान्प्रवक्ष्यामि यैर्यैश्चाराधितो हरिः । जया च विजया चैव जयंती पापनाशिनी

କୁଞ୍ଜଲ କହିଲେ—ଯେଯେ ବ୍ରତଭେଦ ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କ ଆରାଧନା ହୁଏ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି—ଜୟା, ବିଜୟା ଏବଂ ପାପନାଶିନୀ ଜୟନ୍ତୀ।

Verse 2

त्रिस्पृशा वंजुली चान्या तिलदग्धा तथापरा । अखंडाचारकन्या च मनोरथा सुपुत्रक

ତ୍ରିସ୍ପୃଶା, ଅନ୍ୟା ଭାବେ ବଞ୍ଜୁଲୀ; ତଥା ଅପରା ତିଲଦଗ୍ଧା; ଅଖଣ୍ଡାଚାରକନ୍ୟା ଓ ମନୋରଥା—ଏ ସମସ୍ତେ ସୁପୁତ୍ରଲାଭରେ ଧନ୍ୟ ହେଲେ।

Verse 3

एकादश्यास्तु भेदाश्च संति पुत्र अनेकधा । अशून्यशयनं चान्यज्जन्माष्टमी महाव्रतम्

ହେ ପୁତ୍ର, ଏକାଦଶୀର ବ୍ରତଭେଦ ଅନେକ ପ୍ରକାର। ଅନ୍ୟ ଏକ ବ୍ରତ ‘ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ’ ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ‘ଜନ୍ମାଷ୍ଟମୀ’ ମହାବ୍ରତ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 4

एतैर्व्रतैर्महापुण्यैः पापं दूरं प्रयाति च । प्राणिनां नात्र संदेहः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ବ୍ରତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଏ; ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୁଁ ସତ୍ୟ—ସତ୍ୟ ହିଁ—କହୁଛି।

Verse 5

कुंजल उवाच । स्तोत्रं तस्य प्रवक्ष्यामि पापराशिविनाशनम् । सुपुत्रशतनामाख्यं नराणां गतिदायकम्

କୁଞ୍ଜଳ କହିଲେ—ଏବେ ମୁଁ ସେହି ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିବି, ଯାହା ପାପରାଶିକୁ ନାଶ କରେ। ଏହା ‘ସୁପୁତ୍ର-ଶତନାମ’ ନାମେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସଦ୍ଗତି ଦାନକାରୀ।

Verse 6

तस्य देवस्य कृष्णस्य शतनामाख्यमुत्तमम् । संप्रत्येव प्रवक्ष्यामि तच्छृणुष्व सुतोत्तम

ସେହି ଦେବସ୍ୱରୂପ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍ତମ ‘ଶତନାମ’ ମୁଁ ଏବେଇ ପ୍ରକାଶ କରିବି; ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁତ୍ର, ତାହା ଶୁଣ।

Verse 7

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिं छंदो वदाम्यहम् । देवं चैव महाभाग सर्वपापविशोधनम्

ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶତନାମର ଋଷି ଓ ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟ କହିବି, ଏବଂ ଅଧିଷ୍ଠାତା ଦେବତାକୁ ମଧ୍ୟ—ହେ ମହାଭାଗ—ଯାହା ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶୋଧନ କରେ।

Verse 8

विष्णोर्नामशतस्यापि ऋषिर्ब्रह्मा प्रकीर्तितः । ओंकारो देवता प्रोक्तश्छंदोनुष्टुप्तथैव च

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶତନାମର ଋଷି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରକୀର୍ତିତ କରାଯାଇଛି; ଦେବତା ଭାବେ ଓଂକାର କୁହାଯାଇଛି, ଏବଂ ଛନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍‌ ଅଟେ।

Verse 9

सर्वकामिकसंसिद्ध्यै मोक्षे च विनियोगकः । अस्य विष्णोः शतनामस्तोत्रस्य । ब्रह्मा ऋषिः विष्णुर्देवता अनुष्टुप्छंदः । सर्वकामसमृद्ध्यर्थं सर्वपापक्षयार्थे विनियोगः

ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସମସ୍ତ କାମନାର ସିଦ୍ଧି ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ବିନିଯୋଗଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ବିଷ୍ଣୁ-ଶତନାମ-ସ୍ତୋତ୍ରର ଋଷି ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବତା ବିଷ୍ଣୁ, ଛନ୍ଦ ଅନୁଷ୍ଟୁପ୍। ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା-ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସମସ୍ତ ପାପକ୍ଷୟ ପାଇଁ ଏହାର ବିନିଯୋଗ।

Verse 10

नमाम्यहं हृषीकेशं केशवं मधुसूदनम् । सूदनं सर्वदैत्यानां नारायणमनामयम्

ମୁଁ ହୃଷୀକେଶ, କେଶବ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ—ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ସଂହାରକ; ରୋଗ-ଶୋକରହିତ, ନିର୍ମଳ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ।

Verse 11

जयंतं विजयं कृष्णमनंतं वामनं ततः । विष्णुं विश्वेश्वरं पुण्यं विश्वाधारं सुरार्चितम्

ତାପରେ ଜୟନ୍ତ, ବିଜୟ, କୃଷ୍ଣ, ଅନନ୍ତ ଓ ବାମନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ; ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ—ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ପୁଣ୍ୟ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱର ଆଧାର, ସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ଚ୍ଚିତ।

Verse 12

अनघं त्वघहंतारं नरसिंहं श्रियः प्रियम् । श्रीपतिं श्रीधरं श्रीदं श्रीनिवासं महोदयम्

ତୁମେ ଅନଘ, ପାପହନ୍ତା ନରସିଂହ, ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ)ଙ୍କ ପ୍ରିୟ; ଶ୍ରୀପତି, ଶ୍ରୀଧର, ଶ୍ରୀଦ, ଶ୍ରୀନିବାସ—ହେ ମହୋଦୟ!

Verse 13

श्रीरामं माधवं मोक्षं क्षमारूपं जनार्दनम् । सर्वज्ञं सर्ववेत्तारं सर्वदं सर्वनायकम्

ମୁଁ ଶ୍ରୀରାମ, ମାଧବ—ମୋକ୍ଷସ୍ୱରୂପ—ଏବଂ କ୍ଷମାସ୍ୱରୂପ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ; ସେ ସର୍ବଜ୍ଞ, ସର୍ବବେତ୍ତା, ସର୍ବଦ, ସର୍ବନାୟକ।

Verse 14

हरिं मुरारिं गोविंदं पद्मनाभं प्रजापतिम् । आनंदं ज्ञानसंपन्नं ज्ञानदं ज्ञाननायकम्

ମୁଁ ହରି—ମୁରାରି, ଗୋବିନ୍ଦ, ପଦ୍ମନାଭ, ପ୍ରଜାପତି—ଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ; ସେ ଆନନ୍ଦସ୍ୱରୂପ, ଜ୍ଞାନସମ୍ପନ୍ନ, ଜ୍ଞାନଦ, ଜ୍ଞାନନାୟକ।

Verse 15

अच्युतं सबलं चंद्रं चक्रपाणिं परावरम् । युगाधारं जगद्योनिं ब्रह्मरूपं महेश्वरम्

ମୁଁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ—ଯିଏ ବଳବାନ, ଚନ୍ଦ୍ରସମ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଚକ୍ରଧାରୀ; ପରା-ଅପରାତୀତ, ଯୁଗାଧାର, ଜଗଦ୍ୟୋନି, ବ୍ରହ୍ମରୂପ ମହେଶ୍ୱର।

Verse 16

मुकुंदं तं सुवैकुंठमेकरूपं जगत्पतिम् । वासुदेवं महात्मानं ब्रह्मण्यं ब्राह्मणप्रियम्

ସେଇ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ—ଯିଏ ପରମ ବୈକୁଣ୍ଠ, ଏକରୂପ, ଜଗତ୍ପତି ବାସୁଦେବ; ମହାତ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମ-ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିୟ।

Verse 17

गोप्रियं गोहितं यज्ञंयज्ञांगं यज्ञवर्द्धनम् । यज्ञस्यापि सुभोक्तारं वेदवेदांगपारगम्

ଯିଏ ଗୋପ୍ରିୟ ଓ ଗୋହିତକାରୀ; ଯିଏ ସ୍ୱୟଂ ଯଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞାଙ୍ଗ ଓ ଯଜ୍ଞବର୍ଦ୍ଧକ; ଯଜ୍ଞର ଶୁଭ ଭୋକ୍ତା ଏବଂ ବେଦ-ବେଦାଙ୍ଗପାରଗ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 18

वेदज्ञं वेदरूपं तं विद्यावासं सुरेश्वरम् । अव्यक्तं तं महाहंसं शंखपाणिं पुरातनम्

ଯିଏ ବେଦଜ୍ଞ ଓ ବେଦରୂପ; ସର୍ବବିଦ୍ୟାଧାମ, ସୁରେଶ୍ୱର; ଅବ୍ୟକ୍ତ, ମହାହଂସ, ଶଂଖପାଣି, ପୁରାତନ—ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 19

पुरुषं पुष्कराक्षं तु वाराहं धरणीधरम् । प्रद्युम्नं कामपालं च व्यासं व्यालं महेश्वरम्

ମୁଁ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ପୁଷ୍କରାକ୍ଷ; ବରାହ, ଧରଣୀଧର; ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, କାମପାଳ; ବ୍ୟାସ, ବ୍ୟାଳ ଓ ମହେଶ୍ୱର—ଏମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ ଓ ସ୍ତବ କରେ।

Verse 20

सर्वसौख्यं महासौख्यं मोक्षं च परमेश्वरम् । योगरूपं महाज्ञानं योगिनां गतिदं प्रियम्

ସେଇ ସର୍ବସୁଖ ଓ ପରମସୁଖ; ସେଇ ମୋକ୍ଷସ୍ୱରୂପ ପରମେଶ୍ୱର। ସେ ଯୋଗସ୍ୱରୂପ ମହାଜ୍ଞାନ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କୁ ପରମଗତି ଦେଇଥିବା ପ୍ରିୟ ପ୍ରଭୁ।

Verse 21

मुरारिं लोकपालं तं पद्महस्तं गदाधरम् । गुहावासं सर्ववासं पुण्यवासं महाभुजम्

ମୁଁ ସେଇ ମୁରାରି—ଲୋକପାଳ—ଙ୍କୁ ଭଜେ; ଯାହାଙ୍କ ହାତରେ ପଦ୍ମ ଓ ଯିଏ ଗଦାଧାରୀ। ଯିଏ ହୃଦୟ-ଗୁହାରେ ବାସ କରନ୍ତି, ସର୍ବଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ପରମ ପୁଣ୍ୟଧାମ, ମହାବାହୁ ପ୍ରଭୁ।

Verse 22

वृंदानाथं बृहत्कायं पावनं पापनाशनम् । गोपीनाथं गोपसखं गोपालं गोगणाश्रयम्

ମୁଁ ବୃନ୍ଦାବନନାଥ—ବିଶାଳ ସ୍ୱରୂପ—ପାବନ, ପାପନାଶକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ; ଗୋପୀନାଥ, ଗୋପସଖ, ଗୋପାଳ, ଗୋଗଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ।

Verse 23

परात्मानं पराधीशं कपिलं कार्यमानुषम् । नमामि निश्चलं नित्यं मनोवाक्कायकर्मभिः

ମୁଁ କପିଳ—ପରମାତ୍ମା, ପରାଧୀଶ—ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନିତ୍ୟ ନିଶ୍ଚଳଭାବେ ନମସ୍କାର କରେ; ଯିଏ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମାନବରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି—ମନ, ବାକ୍, କାୟା ଓ କର୍ମରେ।

Verse 24

नाम्नां शतेनापि सुपुण्यकर्ता यः स्तौति कृष्णं मनसा स्थिरेण । स याति लोकं मधुसूदनस्य विहाय लोकानिह पुण्यपूतः

ଯେ ନିଶ୍ଚଳ ମନରେ କେବଳ ଶତନାମରେ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ମହାପୁଣ୍ୟକର୍ତ୍ତା ପୁଣ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ ଏଠାର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 25

नाम्नां शतं महापुण्यं सर्वपातकशोधनम् । जपेदनन्यमनसा ध्यायेद्ध्यानसमन्वितम्

ନାମଶତ ଜପ ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ ଓ ସର୍ବପାପଶୋଧକ। ଅନନ୍ୟ ମନରେ ଜପ କରି, ଏକାଗ୍ର ଧ୍ୟାନସହିତ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 26

नित्यमेव नरः पुण्यैर्गंगास्नानफलं लभेत् । तस्मात्तु सुस्थिरो भूत्वा समाहितमना जपेत्

ମନୁଷ୍ୟ ପୁଣ୍ୟକର୍ମଦ୍ୱାରା ନିତ୍ୟ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନର ଫଳ ଲାଭ କରିପାରେ। ତେଣୁ ସୁସ୍ଥିର ହୋଇ, ସମାହିତ ମନରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 27

त्रिकालं च जपेन्मर्त्यो नियतो नियमे स्थितः । अश्वमेधफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ନିୟମପାଳନ କରି ନିୟମରେ ସ୍ଥିତ ହୋଇ ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ତ୍ରିକାଳ ଜପ କରେ, ସେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 28

एकादश्यामुपोष्यैव पुरतो माधवस्य यः । जागरे प्रजपेन्मर्त्यस्तस्य पुण्यं वदाम्यहम्

ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ କରି ମାଧବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଜାଗରଣ କରି ଜପ କରେ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟକୁ ମୁଁ କହୁଛି।

Verse 29

पुंडरीकस्य यज्ञस्य फलमाप्नोति मानवः । तुलसीसंनिधौ स्थित्वा मनसा यो जपेन्नरः

ତୁଳସୀଙ୍କ ସନ୍ନିଧିରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଯେ ନର ମନସା ଜପ କରେ, ସେ ପୁଣ୍ଡରୀକ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଲାଭ କରେ।

Verse 30

राजसूयफलं भुंक्ते वर्षेणापि च मानवः । शालग्रामशिला यत्र यत्र द्वारावती शिला

ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମଣିଷ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଶାଳଗ୍ରାମ-ଶିଳା ଅଛି ଓ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଦ୍ୱାରାବତୀ-ଶିଳା ଅଛି।

Verse 31

उभयोः संनिधौ जाप्यं कर्तव्यं सुखमिच्छता । बहुसौख्यं प्रभुक्त्वैव कुलानां शतमेव च

ସୁଖ ଇଚ୍ଛୁକ ଲୋକ ଉଭୟଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ; ବହୁ ସୁଖ ଭୋଗ କରି ସେ ନିଜ କୁଳର ଶତ ପିଢ଼ି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଦ୍ଧାର କରେ।

Verse 32

एकेन चाधिकं मर्त्य आत्मना सह तारयेत् । कार्तिके स्नानकर्ता यः पूजयेन्मधुसूदनम्

କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନ କରି ଯେ ମଧୁସୂଦନ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ପୂଜେ, ସେ ମର୍ତ୍ୟ ନିଜକୁ ସହ ଆଉ ଜଣେକୁ ମଧ୍ୟ ତାରେ।

Verse 33

यः पठेत्प्रयतः स्तोत्रं प्रयाति परमां गतिम् । माघस्नायी हरिं पूज्य भक्त्या च मधुसूदनम्

ଯେ ନିୟମିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧଚିତ୍ତ ହୋଇ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପଢ଼େ, ସେ ପରମ ଗତି ପାଏ; ମାଘ ମାସରେ ସ୍ନାନ କରି ଭକ୍ତିରେ ହରି—ମଧୁସୂଦନ—ଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।

Verse 34

ध्यायेच्चैव हृषीकेशं जपेद्वाथ शृणोति वा । सुरापानादिकं पापं विहाय परमं पदम्

ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ, କିମ୍ବା ନାମଜପ କରୁ, ଅଥବା ଶ୍ରବଣ କରୁ; ସୁରାପାନ ଆଦି ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି ସେ ପରମ ପଦ ପାଏ।

Verse 35

विना विघ्नं नरः पुत्र संप्रयाति जनार्दनम् । श्राद्धकाले हि यो मर्त्यो विप्राणां भुंजतां पुरः

ହେ ପୁତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ ବିଘ୍ନ ବିନା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ—ବିଶେଷକରି ଯେ ମର୍ତ୍ୟ ଶ୍ରାଦ୍ଧକାଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରୁଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହେ।

Verse 36

यो जपेच्च शतं नाम्नां स्तोत्रं पातकनाशनम् । पितरस्तुष्टिमायांति तृप्ता यांति परां गतिं

ଯେ ପାପନାଶକ ଶତନାମ-ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଜପ କରେ, ତାହାର ପିତୃମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି; ତୃପ୍ତ ହୋଇ ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।

Verse 37

ब्राह्मणो वेदविद्वान्स्यात्क्षत्रियो विंदते महीम् । धनऋद्धिं प्रभुंजीत वैश्यो जपति यः सदा

ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦବିଦ୍ୱାନ ହେଉ; କ୍ଷତ୍ରିୟ ପୃଥିବୀ (ରାଜ୍ୟ) ପାଉ; ଧନ-ଋଦ୍ଧି ଉପଭୋଗ କରୁ; ଏବଂ ଯେ ବୈଶ୍ୟ ସଦା ଜପ କରେ ସେ ତାହାର ଫଳ ପାଏ।

Verse 38

शूद्रः सुःखं प्रभुंक्ते च ब्राह्मणत्वं च गच्छति । प्राप्य जन्मांतरं वत्स वेदविद्यां प्रविंदति

ଶୂଦ୍ର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରେ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ; ହେ ବତ୍ସ, ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇ ସେ ବେଦବିଦ୍ୟାକୁ ଲାଭ କରେ।

Verse 39

सुखदं मोक्षदं स्तोत्रं जप्तव्यं च न संशयः । केशवस्य प्रसादेन सर्वसिद्धो भवेन्नरः

ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସୁଖଦାୟକ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟକ; ନିଶ୍ଚୟ ଏହାକୁ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। କେଶବଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ମନୁଷ୍ୟ ସର୍ବସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 87

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थवर्णने च्यवनचरित्रे सप्ताशीतितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ବେନୋପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁ-ତୀର୍ଥବର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଚ୍ୟବନଚରିତ୍ର ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ସତାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।