Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

ସୁକର୍ମ କହିଲେ—ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, କୃଷ୍ଣ, ହରି, ରାମ; ମୁକୁନ୍ଦ, ମଧୁସୂଦନ; ବିଷ୍ଣୁରୂପ ନାରାୟଣ ଏବଂ ନରସିଂହ—ସେଇ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରେ।

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

କେଶବ, ପଦ୍ମନାଭ, ବାସୁଦେବ ଓ ବାମନ; ବରାହ, କୂର୍ମ, ମତ୍ସ୍ୟ; ଏବଂ ହୃଷୀକେଶ—ଦେବାଧିପତି—ଏହି ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

ମୁଁ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ—ସେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱରୂପ; ଅନନ୍ତ, ନିଷ୍ପାପ ଓ ପବିତ୍ର; ପରମପୁରୁଷ, ପଦ୍ମାକ୍ଷ; ଶ୍ରୀଧର ଓ ଶ୍ରୀପତି।

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

‘ଶ୍ରୀନିବାସ, ପୀତବାସ, ମାଧବ, ମୋକ୍ଷଦାତା ପ୍ରଭୁ’—ଏହିପରି ନାମଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ର କରି ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସଦା ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

ସମସ୍ତେ ଅଂଶ ନେଉଛନ୍ତି—ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ ଓ କୁମାରୀମାନେ; ଗୃହକର୍ମରେ ସଦା ରତ ନାରୀମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରେ ହରିଙ୍କ କୀର୍ତ୍ତନ ଗାଆନ୍ତି।

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

ବସି, ଶୋଇ, ଯାତ୍ରାରେ, ଧ୍ୟାନରେ କିମ୍ବା ବାଣୀରେ—ସେମାନେ ମାଧବଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

ଦିନରାତି ସେମାନେ ମଧୁର ଭାବେ ହରିନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବତ୍ର ବିଷ୍ଣୁନାମ ଜପ ଶୁଣାଯାଏ।

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

ବୈଷ୍ଣବ ପ୍ରଭାବରେ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଭୂତଳରେ ବିଚରନ୍ତି—ମନ୍ଦିର ପ୍ରାସାଦର କଳଶ-ଶିଖର ଉପରେ ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ଦେବାଳୟ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ।

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରତିବିମ୍ବ-ଚକ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଭାସ୍ୱର; ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଯେ ଭାବ ଦୃଶ୍ୟ, ସେଇ ଭାବ ଜଗତୀତଳରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିତ।

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

ହେ ବିପ୍ର! ସେଇ ମହାତ୍ମା ରାଜା ମହାନ୍ ପୁଣ୍ୟ ସଞ୍ଚୟ କଲେ; ଏଭଳି ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ବିଷ୍ଣୁଲୋକ ସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ନେଲେ।

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

ନହୁଷଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବୈଷ୍ଣବ ଯୟାତି ମଧ୍ୟ ଦୁଇ ଲୋକର ଭାବକୁ ଏକତ୍ର କରି ପୃଥିବୀରେ ଏକୀଭୂତ କଲେ।

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

ପୃଥିବୀ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଭେଦ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ; ଏବଂ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ।

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

ପୃଥିବୀରେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ହେ ବିପ୍ର! ଦୁଇ ଲୋକରେ ଏକେ ଭାବ ପ୍ରକଟ ହେଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ।

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

ଜରା ଓ ରୋଗର ଭୟ ରହିଲା ନାହିଁ; ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମୃତ୍ୟୁରହିତ ହେଲେ। ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ଦାନ ଓ ଧର୍ମସମ୍ମତ ଭୋଗର ପ୍ରଭାବ ବିଶେଷ ଭାବେ ଅଧିକ ଦେଖାଗଲା।

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଯେ ସୁଖ ମିଳେ ତାହା ପୁଣ୍ୟଦାୟକ; କିନ୍ତୁ ପୌତ୍ରମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟମୟ ବୋଲି ଲୋକେ ମାନନ୍ତି। ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେ ସୁଖକୁ ସହଜରେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଲାଭ କରି ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ପାଳନ କଲେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକମାନେ ସଦା ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

ହେ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାଜା ପୃଥିବୀରେ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ ସଦୃଶ ଏକ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ-ପ୍ରଭାବ ସ୍ଥାପନ କଲେ ଏବଂ ସେହି ପ୍ରଭାବକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ପଚିଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କଲେ।

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

ସମସ୍ତ ଲୋକ ରୋଗରହିତ; ସମସ୍ତେ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ପରାୟଣ। ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନରେ ନିରତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଦୟାଭାବରେ ସମନ୍ୱିତ।

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

ଯେମାନେ ପରୋପକାରରେ ରତ, ସେମାନେ ପୁଣ୍ୟବାନ, ଧନ୍ୟ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିର ପାତ୍ର। ହେ ବିପ୍ର, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିମଗ୍ନ।

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

ସେଇ ରାଜାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବୈଷ୍ଣବ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—ହେ ନୃପଶାର୍ଦୂଳ, ସେ ଭୂପତିଙ୍କ ଚରିତ ଶୁଣ।

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

ନହୁଷଙ୍କ ବଂଶଜ ସଦା ସର୍ବଧର୍ମପରାୟଣ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ଭୂମିରେ ସେହିପରି ରହି ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

ଦେହ ନୂତନ ପରି ଦିଶେ, ଯେପରି ପଚିଶ ବର୍ଷର। ସେତେବେଳେ ରୂପ ଓ ବୟସ—ଦୁହିଁରେ ପଚିଶ ବର୍ଷର ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

ସେଇ ଚକ୍ରଧାରୀ ହରିଙ୍କ ପ୍ରସାଦରେ ସେମାନେ ପ୍ରବଳ ଓ ପ୍ରୌଢଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ମାନବଲୋକରେ ରହି ସେମାନେ ଯମଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

ସେମାନେ ରାଗ-ଦ୍ୱେଷରୁ ମୁକ୍ତ, କ୍ଲେଶରୂପ ପାଶରୁ ବିମୁକ୍ତ। ଦାନପୁଣ୍ୟରେ ସୁଖୀ ହୋଇ ସର୍ବଧର୍ମରେ ପରାୟଣ ରହନ୍ତି।

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

ହେ ନୃପ! ସେ ସମସ୍ତ ତେଜସ୍ବୀ ଜନ ନିଜ ସନ୍ତତି ସହିତ ସର୍ବତ୍ର ବିସ୍ତାରିତ ହେଲେ; ଯେପରି ଭୂତଳେ ଦୂର୍ବା ଘାସ ଓ ବଟବୃକ୍ଷ ପ୍ରସାରିତ ହୁଏ।

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

ଏହିପରି ସେ ସମସ୍ତ ମାନବ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ସମୃଦ୍ଧ ହେଲେ; ମୃତ୍ୟୁଦୋଷରହିତ ହୋଇ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୀର୍ଘକାଳ ଜୀବନ୍ତି।

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

ଭୂତଳେ ସମସ୍ତ ନର ସ୍ଥିରଦେହୀ, ସୁଖୀ, ଜରା-ରୋଗରହିତ, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ପଞ୍ଚବିଂଶତି ବର୍ଷ ବୟସର ଦେଖାଯାନ୍ତି।

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ସତ୍ୟାଚାରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଓ ବିଷ୍ଣୁଧ୍ୟାନରେ ପରାୟଣ ଥିଲେ; ସେହି ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦରୁ ହିଁ ସମସ୍ତ ମର୍ତ୍ୟ ଏପରି ହେଲେ।

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

ସମସ୍ତ ମାନବ ଦାନ ଓ ଧର୍ମସମ୍ମତ ଭୋଗରେ ପରାୟଣ ହେଲେ; ହେ ନରୋତ୍ତମ, ଲୋକେ କାହାରି ମର୍ତ୍ୟମୃତ୍ୟୁର କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣାଯାଏ ନାହିଁ।

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

ସେମାନେ କେବେ ଶୋକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ, ଦୋଷରେ ମଧ୍ୟ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; କାରଣ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକର ଯେ ରୂପ, ସେଇ ରୂପ ଭୂତଳରେ ମଧ୍ୟ ଅଛି।

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

ହେ ମାନବଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରସାଦରୁ ଏହା ଘଟିଲା; ଯମଦୂତମାନେ ପଛେ ହଟାଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁଦୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାଡିତ ହେଲେ।

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

କାନ୍ଦୁଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ଦୂତମାନେ ସେ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆଚରଣ ସବୁ କହିଦେଲେ।

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

ହେ ଭାସ୍କର! ଦାନ ଓ ଦାନଭୋଗର ପ୍ରଭାବରେ ପୃଥିବୀ ମୃତ୍ୟୁରହିତ ଭୂତଳ ହେଲା; ନହୁଷଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପୁତ୍ର ଯୟାତି ମଧ୍ୟ ଏହା କରିଥିଲେ।

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତଙ୍କ ପୁଣ୍ୟବଳରେ ସ୍ୱର୍ଗର ରୂପ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏଭଳି ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମରାଜ ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ।

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

ତେବେ ଧର୍ମରାଜ ସେଠାରେ ନିଜ ଦୂତମାନଙ୍କଠାରୁ ବିସ୍ତୃତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଏହିପରି ଆଚରଣ ଜାଣି, ସମଗ୍ର ବିଷୟ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ।

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ୱେନୋପାଖ୍ୟାନାନ୍ତର୍ଗତ ମାତାପିତୃତୀର୍ଥବର୍ଣ୍ଣନ ଓ ଯୟାତିଚରିତ୍ର ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପଞ୍ଚସପ୍ତତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।