Adhyaya 57

Verse 1

विष्णुरुवाच । क्रीडा सतीरूप धरा प्रभूत्वा गेहं गता चारु पतिव्रतायाः । तामागतां सत्यस्वरूपयुक्ता सा सादरं वाक्यमुवाच धन्या

ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ—କ୍ରୀଡାର୍ଥେ ସତୀରୂପ ଧାରଣ କରି ଧରା (ପୃଥିବୀ) ନିଜ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପ୍ରକାଶ କରି ସେଇ ସୁନ୍ଦର ପତିବ୍ରତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲା। ସେ ଆସିବା ସହିତ ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପଯୁକ୍ତ ସେ ଧନ୍ୟା ନାରୀ ଆଦରରେ ଏହି ବଚନ କହିଲା।

Verse 2

वाक्यैः सुपुण्यैः परिपूजिता सा उवाच क्रीडा सुकलां विहस्य । मायानुगं विश्वविमोहनं सती प्रत्युत्तरं सत्यप्रमेयुक्तम्

ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ବାକ୍ୟଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ସେ କ୍ରୀଡାଭାବରେ ହସିହସି ସୁକଳାକୁ କହିଲା। ପରେ ସେ ସତୀ—ମାୟାନୁଗ, ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା—ତାହା ପ୍ରତି ସତ୍ୟପ୍ରମାଣଯୁକ୍ତ ପ୍ରତ୍ୟୁତ୍ତର ଦେଲା।

Verse 3

ममापि भर्ता प्रबलो गुणज्ञो धीरः सविद्यो महिमाप्रयुक्तः । त्यक्त्वा गतः पापतरांसुपुण्यो मामेव नाथः शृणु पुण्यकीर्तिः

ମୋର ପତି ମଧ୍ୟ ପ୍ରବଳ, ଗୁଣଜ୍ଞ, ଧୀର ଓ ବିଦ୍ୱାନ, ମହିମାରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ। ତଥାପି ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି ସେହି ପୁଣ୍ୟବାନ ପୁରୁଷ ଅଧିକ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ଗଲେ। ହେ ନାଥ, ହେ ପୁଣ୍ୟକୀର୍ତ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତୁ—ସେଇ ମୋର ରକ୍ଷକ ଥିଲେ।

Verse 4

वाक्यैस्तु पुण्यैरबलास्वभावादाकर्ण्य सर्वं सुकला समुक्तम् । संशुद्धभावां च विचिंत्य चाह कस्माद्गतः सुंदरि तेऽद्य नाथः

ନାରୀସହଜ ସରଳ ସ୍ୱଭାବରୁ ସୁକଳା କହିଥିବା ପୁଣ୍ୟବଚନ ସବୁ ଶୁଣି, (ସେ) ତାଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଭାବକୁ ମନରେ ବିଚାର କରି କହିଲା—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଆଜି ତୋର ନାଥ କାହିଁକି ଗଲେ?”

Verse 5

विहाय ते रूपमतीव सत्यमाचक्ष्व सर्वं भवती सुभर्तुः । ध्यानोपयुक्ता सकलं करोति सखीस्वरूपा गृहमागता मे

ତୋର ରୂପକୁ ଏବେ ପାଖେ ରଖି, ତୋର ସୁଭର୍ତ୍ତା ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା ସତ୍ୟ ସତ୍ୟ କହ। ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧ୍ୟ ହୁଏ। ତୁ ମୋ ଘରକୁ ସଖୀର ରୂପେ ଆସିଛୁ।

Verse 6

क्रीडा बभाषे शृणु सत्यमेतं चरित्रभावं मम भर्त्तुरस्य । अहं प्रिये यस्य सदैव युक्ता यमिच्छते तं प्रतिसांत्वयामि

କ୍ରୀଡା କହିଲା—“ହେ ପ୍ରିୟେ, ଶୁଣ, ଏହା ସତ୍ୟ: ମୋ ପତିଙ୍କର ଚରିତ୍ର-ସ୍ୱଭାବ ଏମିତି—ସେ ଯାହାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ମୁଁ ସଦା ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିବେଦିତ ରହେ; ଏବଂ ସେ ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ସମାଧାନ କରେ।”

Verse 7

कर्तुः सुपुण्यं वचनं सुभर्तुर्ध्यानोपयुक्ता सकलं करोमि । एकांतशीला सगुणानुरूपा शुश्रूषयैकस्तमिहैव देवि

ହେ ଦେବୀ, ମୋ କର୍ତ୍ତା—ମୋ ସୁଭର୍ତ୍ତା—ଙ୍କର ଅତି ପୁଣ୍ୟମୟ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରେ। ଏକାନ୍ତଶୀଳା, ତାଙ୍କ ଗୁଣାନୁରୂପ ହୋଇ, ମୁଁ ଏଠିଏ କେବଳ ତାଙ୍କରେଇ ସେବା କରେ।

Verse 8

मम पूर्व विपाकोऽयं संप्रत्येव प्रवर्तते । यतस्त्यक्त्वा गतो भर्त्ता मामेवं मंदभागिनीम्

ଏହା ମୋ ପୂର୍ବକର୍ମର ବିପାକ, ଯାହା ଏବେଇ ଫଳୁଛି; କାରଣ ମୋ ଭର୍ତ୍ତା ମୋତେ ଏହି ମନ୍ଦଭାଗିନୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଚାଲିଗଲେ।

Verse 9

सखे न धारये जीवं स्वकीय कायमेव च । पत्याहीनाः कथं नार्यः सुजीवंति च निर्घृणाः

ସଖୀ, ମୁଁ ଆଉ ଜୀବନକୁ ଧାରଣ କରିପାରୁନି, ନିଜ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ପତିହୀନା ନାରୀମାନେ କିପରି ବଞ୍ଚନ୍ତି—ବିଧି କେତେ ନିର୍ଦୟ!

Verse 10

रूपशृंगारसौभाग्यं सुखं संपच्च नान्यथा । नारीणां हि महाभागो भर्ता शास्त्रेषु गीयते

ରୂପ, ଶୃଙ୍ଗାର, ସୌଭାଗ୍ୟ, ସୁଖ ଓ ସମ୍ପଦ—ଏହିମାନେ ନାରୀଙ୍କର; ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଭର୍ତ୍ତାକୁ ନାରୀର ମହାଭାଗ୍ୟ ବୋଲି ଗାଇଛନ୍ତି।

Verse 11

तया सर्वं समाकर्ण्य यदुक्तं क्रीडया तदा । सत्यभावं विदित्वा सा मेने संभाषितं तदा

ସେ ତେବେ କ୍ରୀଡାରେ କୁହାଯାଇଥିବା ସବୁ କଥା ଶୁଣି, ତାହାର ସତ୍ୟଭାବ ବୁଝି, ସେହି କଥାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବେ ମାନିଲା।

Verse 12

विश्वस्ता सा महाभागा सुकला पतिदेवता । तामुवाच पुनः सर्वमात्मचेष्टानुगं वचः

ପତିକୁ ଦେବତା ଭାବେ ମାନୁଥିବା, ବିଶ୍ୱାସିନୀ ଭାଗ୍ୟବତୀ ସୁକଳାଙ୍କୁ ସେ ପୁନଃ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଆଚରଣାନୁଗତ ସମସ୍ତ କଥା କହିଲେ।

Verse 13

समासेन समाख्यातं पूर्ववृत्तांतमात्मनः । यथा भर्ता गतो यात्रां पुण्यसाधनतत्परः

ସଂକ୍ଷେପରେ ମୁଁ ନିଜ ପୂର୍ବବୃତ୍ତାନ୍ତ କହିଲି—ମୋ ସ୍ୱାମୀ ପୁଣ୍ୟସାଧନରେ ତତ୍ପର ହୋଇ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାକୁ କିପରି ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।

Verse 14

आत्मदुःखं सुसत्यं च तप एव मनस्विनि । बोधिता क्रीडया सा तु समाश्वास्य पतिव्रता

“ହେ ଦୃଢମନା ନାରୀ! ନିଜ ଦୁଃଖ, ସତ୍ୟବଚନ ଓ ତପ—ଏହିଏ (ମାର୍ଗ)।” ଏଭଳି କ୍ରୀଡାରେ ମଧ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ପାଇ ସେ ପତିବ୍ରତା ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କଲା।

Verse 15

सूत उवाच । एकदा तु तया प्रोक्तं क्रीडया सुकलां प्रति । सखे पश्य वनं सौम्यं दिव्यवृक्षैरलंकृतम्

ସୂତ କହିଲେ—ଏକଦା ସେ କ୍ରୀଡାରେ ସୁକଳାକୁ କହିଲା, “ସଖୀ, ଦେଖ; ଏହି ସୌମ୍ୟ ବନ ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ।”

Verse 16

तत्र तीर्थं परं पुण्यमस्ति पातकनाशनम् । नानावल्लीवितानैश्च सुपुष्पैः परिशोभितम्

ସେଠାରେ ପରମ ପୁଣ୍ୟମୟ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ଯାହା ପାପନାଶକ; ନାନା ଲତା-ବିତାନ ଓ ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପରେ ତାହା ଶୋଭିତ।

Verse 17

आवाभ्यामपि गंतव्यं पुण्यहेतोर्वरानने । समाकर्ण्य तया सार्द्धं सुकला मायया तदा

“ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ! ପୁଣ୍ୟହେତୁ ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ଯିବା ଉଚିତ।” ଏହା ଶୁଣି ସୁକଳା ତେବେ ନିଜ ମାୟାଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କ ସହ ଗଲା।

Verse 18

प्रविवेश वनं दिव्यं नंदनोपममेव सा । सर्वर्तुकुसुमोपेतं कोकिलाशतनादितम्

ସେ ନନ୍ଦନବନ ସଦୃଶ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା—ସର୍ବ ଋତୁର ପୁଷ୍ପରେ ଶୋଭିତ ଓ ଶତଶତ କୋଇଲିର ମଧୁର ନାଦରେ ଗୁଞ୍ଜିତ ଥିଲା।

Verse 19

गीयमानं सुमधुरैर्नादैर्मधुकरैरपि । कूजद्भिः पक्षिभिः पुण्यैः पुण्यध्वनिसमाकुलम्

ସେ ବନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମଧୁର ନାଦରେ ମୁଖରିତ ଥିଲା—ମଧୁକରମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଉଥିବା ପରି; ପୁଣ୍ୟ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ କୂଜନରେ ସର୍ବତ୍ର ଶୁଭ ଧ୍ୱନିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

Verse 20

चंदनादिकवृक्षैश्च सौरभैश्च विराजितम् । सर्वभोगैः सुसंपूर्णं माधव्या माधवेन वै

ଚନ୍ଦନାଦି ସୁଗନ୍ଧିତ ବୃକ୍ଷମାନେ ଓ ମଧୁର ସୌରଭରେ ସେ ବନ ଶୋଭିତ ଥିଲା; ମାଧବୀ ସହିତ ମାଧବ ତାହାକୁ ସର୍ବ ଭୋଗରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ।

Verse 21

रचितं मोहनायैव सुकलायाश्च कारणात् । तया सार्धं प्रविष्टा सा तद्वनं सर्वभावनम्

ସେ ବନ କେବଳ ମୋହନ ପାଇଁ ରଚିତ ଥିଲା, ଏବଂ ସୁକଲାର କାରଣରୁ ମଧ୍ୟ; ତାଙ୍କ ସହିତ ସେ ସର୍ବଭାବନ, ସର୍ବମନୋହର ବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।

Verse 22

ददर्श सौख्यदं पुण्यं मायाभावं न विंदति । वीक्षमाणा वनं दिव्यं तया सह जनेश्वर

ଜନେଶ୍ୱର ସେଇ ପୁଣ୍ୟମୟ, ସୁଖଦ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ କୌଣସି ମାୟାଭାବ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ; ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ସେଇ ଦିବ୍ୟ ବନକୁ ନିହାରି ନିହାରି ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।

Verse 23

शक्रोपि चाभ्ययात्तत्र देवमूर्तिविराजितः । तया दूत्या समं प्राप्तः कामस्तत्र समागतः

ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟମୂର୍ତ୍ତିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ; ଏବଂ ସେଇ ଦୂତୀ ସହ କାମଦେବ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।

Verse 24

सर्वभोगपतिर्भूत्वा कामलीलासमाकुलः । काममाह समाभाष्य एषा सा सुकुला गता

ସମସ୍ତ ଭୋଗର ଅଧିପତି ହୋଇ, କାମଲୀଳାରେ ଆକୁଳ ହୋଇ ସେ କାମଦେବଙ୍କୁ କହିଲା—“ସେଇ ସୁକୁଲା କନ୍ୟା ଚାଲିଗଲା।”

Verse 25

प्रहरस्व महाभाग क्रीडायाः पुरतः स्थिताम् । मायां कृत्वा समानीता क्रीडया तव संनिधौ

ହେ ମହାଭାଗ! କ୍ରୀଡାର ସମ୍ମୁଖରେ ଯେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାହାକୁ ପ୍ରହାର କର। ମାୟା କରି କ୍ରୀଡା ତାକୁ ତୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟକୁ ଆଣିଛି।

Verse 26

पौरुषं दर्शयाद्यैव यद्यस्ति कुरु निश्चितम् । काम उवाच । आत्मरूपं दर्शयस्व चतुरं लीलयान्वितम्

ଆଜିହିଁ ତୋର ପୌରୁଷ ଦେଖା; ଯଦି ଶକ୍ତି ଅଛି ତେବେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟରେ କର। କାମ କହିଲେ—“ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକାଶ କର; ଚତୁର ଓ ଲୀଳାଯୁକ୍ତ।”

Verse 27

येनाहं प्रहराम्येतां पंचबाणैः सहस्रदृक् । इंद्र उवाच । क्वास्ते ते पौरुषं मूढ येन लोकं विडंबसे

ସହସ୍ରଦୃକ୍ (ଇନ୍ଦ୍ର) କହିଲେ—“ଯାହାଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଏହାକୁ ପଞ୍ଚବାଣରେ ପ୍ରହାର କରିବି।” ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—“ହେ ମୂଢ! ଯେ ପୌରୁଷରେ ତୁ ଲୋକକୁ ବିଡ଼ମ୍ବନା କରୁଛୁ, ସେ କେଉଁଠି?”

Verse 28

ममाधारपरोभूत्वा योद्धुमिच्छसि सांप्रतम् । काम उवाच । तेनापि देवदेवेन महादेवेन शूलिना

କାମଦେବ କହିଲେ— 'ମୋର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ତୁମେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ। ସେହି ଦେବାଧିଦେବ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ (ମୁଁ ଭସ୍ମ ହୋଇଥିଲି)।'

Verse 29

पूर्वमेव हृतं रूपं ममकायो न विद्यते । इच्छाम्यहं यदा नारीं हंतुं शृणुष्व सांप्रतम्

ମୋର ରୂପ ପୂର୍ବରୁ ହରଣ କରାଯାଇଛି; ମୋର ନିଜର ଶରୀର ନାହିଁ। ତଥାପି ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କୌଣସି ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା (ମୋହିତ) କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଶୁଣ।

Verse 30

पुंसां कायं समाश्रित्य आत्मरूपं प्रदर्शये । पुमांसं वा सहस्राक्ष नार्याः कार्यं समाश्रये

ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ନିଜର ରୂପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ। ଅଥବା ହେ ସହସ୍ରାକ୍ଷ! ପୁରୁଷକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ନାରୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।

Verse 31

पूर्वदृष्टा यदा नारी तामेव परिचिंतयेत् । चिंत्यमानस्य पुंसस्तु नार्यारूपं पुनःपुनः

ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବରୁ କୌଣସି ନାରୀକୁ ଦେଖିଥାଏ, ସେ କେବଳ ତାହା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରେ; ଏବଂ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସେହି ପୁରୁଷକୁ ନାରୀର ରୂପ ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଏ।

Verse 32

अदृष्टं तु समाश्रित्य पुंसमुन्मादयाम्यहम् । तथाप्युन्मादयाम्येवं नारीरूपं न संशयः

ଅଦୃଷ୍ଟକୁ (ଭାଗ୍ୟ) ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ପୁରୁଷକୁ ଉନ୍ମତ୍ତ କରେ; ଏବଂ ସେହିପରି ନାରୀ ରୂପ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ତାକୁ ପାଗଳ କରେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 33

संस्मरणात्स्मरो नाम मम जातं सुरेश्वर । तां दृष्ट्वा तादृशोरंग वस्तुरूपं समाश्रये

ହେ ସୁରେଶ୍ୱର! କେବଳ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେ ମୋ ହୃଦୟରେ ‘ସ୍ମର’ ନାମକ କାମ ଉଦ୍ଭବିଲା। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ଉରଗାଙ୍ଗ! ମୁଁ ତତ୍ତ୍ୱର ସତ୍ୟସ୍ୱରୂପକୁ ଶରଣ ନେଉଛି।

Verse 34

आत्मतेजः प्रकाशेन बाध्यबाधकतां व्रजेत् । नारीरूपं समाश्रित्य धीरं पुरुषं प्रमोहयेत्

ନିଜ ଆତ୍ମତେଜର ପ୍ରକାଶରେ କେହି ବନ୍ଧିତ ଓ ବନ୍ଧକ—ଦୁହିଁଠାରୁ ଅତୀତ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିପାରେ; ତଥାପି ନାରୀରୂପ ଧାରଣ କରି ଧୀର ପୁରୁଷକୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରିପାରେ।

Verse 35

पुरुषं तु समाश्रित्य भावयामि सुयोषितम् । रूपहीनोस्मि हे इंद्र अस्मद्रूपं समाश्रयेत्

ପୁରୁଷକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ସୁଗୁଣବତୀ ନାରୀ ହୋଇପାରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର! ମୁଁ ରୂପହୀନ; ସେ ମୋ ରୂପକୁ ଧାରଣ କରୁ।

Verse 36

तवरूपं समाश्रित्य तां साधये यथेप्सिताम् । एवमुक्त्वा स देवेंद्रं कायं तस्य महात्मनः

ତୁମ ରୂପକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ମୁଁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଭାବେ ସାଧିବି। ଏମିତି କହି ସେ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେହି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।

Verse 37

सखासौ माधवस्यापि समाश्रित्य सुमायुधः

ସେହି ସୁମାୟୁଧ ମାଧବଙ୍କୁ ସଖା କରି, ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଇ (ଆଗେ ବଢ଼ିଲା)।

Verse 38

तामेव हंतुं कुसुमायुधोपि साध्वीं सुपुण्यां कृकलस्य भार्याम् । समुत्सुकस्तिष्ठति बाणलक्षं तस्याश्च कायं नयनैर्विलोक्य

କୃକଳର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସେଇ ସାଧ୍ବୀ, ପରମ ପୁଣ୍ୟବତୀ ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ କୁସୁମାୟୁଧ (କାମଦେବ) ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲା। ତାହାର ଦେହକୁ ନୟନେ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ତାକୁ ହିଁ ବାଣର ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ସଜ୍ଜ ହୋଇ ଦାଁଡ଼ିଲା।

Verse 57

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे सप्तपंचाशत्तमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ ୱେନୋପାଖ୍ୟାନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସୁକଳା-ଚରିତ୍ରର ସତାବନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।