Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

ସୋମଶର୍ମା କହିଲେ—ଏପରି ପରମ ଉତ୍ତମ ଧର୍ମବ୍ୟାଖ୍ୟାନ ମହାପୁଣ୍ୟଦାୟକ। ହେ ଭଦ୍ରେ, ତୁମେ ଏହା କିପରି ଜାଣିଲ, ଏବଂ କାହାଠାରୁ ଶୁଣିଲ?

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

ସୁମନା କହିଲେ—ହେ ମହାମତେ, ମୋ ପିତା ଭାର୍ଗବ କୁଳରେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ‘ଚ୍ୟବନ’ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନଶାଖାରେ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ।

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

ମୁଁ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟା, ପ୍ରାଣଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। ହେ ସୁବ୍ରତ, ସେ ଯେଉଁଠିଯେଉଁଠି ଯାଆନ୍ତି, ସେଠାରେ ତୀର୍ଥ ଓ ପବିତ୍ର ଉଦ୍ୟାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହିଁ ବିହାର କରନ୍ତି।

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

ମୁନିମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଓ ଦେବାଳୟମାନଙ୍କରେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ—ଏକା—ସଦା କ୍ରୀଡା କରୁଥିବା ପରି ଯାଏ।

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

କୌଶିକ ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ମହାମତି ବେଦଶର୍ମା—ମୋ ପିତାଙ୍କର ସଖା—ଦୈବଯୋଗେ ଭ୍ରମଣ କରୁକରୁ ଏଠାରେ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

ମହାଦୁଃଖରେ ଆବୃତ ହୋଇ ଏବଂ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ଥାଇ, ସେ ମହାତ୍ମା ଆସିଲେ ମୋ ପିତା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

ହେ ସୁବ୍ରତ, ତୁମେ ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଛ ବୋଲି ମୁଁ ଜାଣେ। କେଉଁ କାରଣରୁ ତୁମେ ଦୁଃଖୀ ହେଲ? ତେଣୁ କାରଣ କହ।

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

ତାପରେ ମହାତ୍ମା ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ସେ ସୁବ୍ରତ ମୋ ମହାତ୍ମ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

ହେ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ବେଦଶର୍ମା, ମୋ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର କାରଣ ତୁମେ ହେଉଛ। ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମହାସାଧ୍ବୀ, ପତିବ୍ରତ୍ୟ ଧର୍ମରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରାୟଣା।

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଅପୁତ୍ରା ହୋଇଛି; ମୋ ବଂଶ ଆଗକୁ ଚାଲୁନାହିଁ। ତୁମେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲ, ତେଣୁ ଏହି କାରଣ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

ଏହି ମଧ୍ୟରେ ସେଠାକୁ ଜଣେ ସିଦ୍ଧ ମହାତ୍ମା ଆସିଲେ। ମୋ ପିତା ଓ ବେଦଶର୍ମା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଉଠି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ।

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

ସେ ଦୁଇଜଣେ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ସେହି ସିଦ୍ଧ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ—ଉପହାର, ଭୋଜ୍ୟାନ୍ନ ଓ ମଧୁର ଅକ୍ଷରର ବଚନ ଦ୍ୱାରା।

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

ତୁମେ ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଅନୁସାରେ ଦୁଇଟି ବିଷୟକୁ ଏକାତ୍ମ କରି ପଚାରିଥିଲ; ସେହିପରି ଧର୍ମାତ୍ମା ମୋ ପିତା ଓ ତାଙ୍କ ସଖା—ଉଭୟଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିଲେ।

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

ଧର୍ମର ସମସ୍ତ କାରଣ ଓ ଆଧାର ମୁଁ ତୁମକୁ ଯଥାର୍ଥ କହିଦେଇଛି। ଧର୍ମଦ୍ୱାରା ପୁତ୍ର, ଧନ, ଧାନ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

ତାପରେ ବେଦଶର୍ମା ସେହି ଧର୍ମକର୍ମକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସମ୍ପାଦନ କଲେ। ସେଇ ଧର୍ମରୁ ପୁତ୍ରସହିତ ମହାସୁଖ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

ସେହି ସଙ୍ଗ ଓ ତାହାର ପରିଣାମରୁ ମୋର ଏହି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ—ହେ ପ୍ରିୟ, ତୁମେ ଯେପରି କହିଛ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ପରମ ଶୁଭକୁ ସ୍ଥାପନ କରୁଛି।

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

ଏହେତୁ ମହାସିଦ୍ଧଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣା, ସମସ୍ତ ସନ୍ଦେହ ନାଶକ ଏହି ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କରି ବିପ୍ରଧର୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କର ଏବଂ ସଦା ତାହାକୁ ଅନୁସରଣ କର।

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

ସୋମଶର୍ମା କହିଲେ—ଧର୍ମାଧୀନ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମ କିପରି ହୁଏ, ମୋତେ କୁହ। ହେ ପ୍ରିୟେ, ଉଭୟର ଲକ୍ଷଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ବର୍ଣ୍ଣନା କର।

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

ସୁମନା କହିଲେ—ସତ୍ୟ, ଶୌଚ, କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି ଏବଂ ତୀର୍ଥପୁଣ୍ୟ ଆଦି ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଛି, ତାହାର ମୃତ୍ୟୁକୁ ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଛି।

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

ତାହାର ରୋଗ ଜନ୍ମେ ନାହିଁ, ଦେହରେ ପୀଡା ମଧ୍ୟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଶ୍ରମ ନାହିଁ, ଗ୍ଲାନି ନାହିଁ; ଘାମ ନାହିଁ, ଭ୍ରମ/ଚକ୍କର ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

ଦିବ୍ୟରୂପ ଧାରଣ କରି ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏବଂ ସେହିପରି କିଛି ବ୍ରାହ୍ମଣ ବେଦପାଠରେ ନିୟୁକ୍ତ ଥିଲେ ଓ ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତଜ୍ଞାନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାରଦର୍ଶୀ ଥିଲେ।

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

ସେମାନେ ତାଙ୍କ ପାର୍ଶ୍ୱକୁ ଆସି ଅତୁଳ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; କାରଣ ସେ ଆସନରେ ସ୍ଥିର ଓ ସୁସ୍ଥଚିତ୍ତରେ ବସି—ଏମିତି କୁହାଯାଏ—ଦେବପୂଜାରେ ରତ ଥାନ୍ତି।

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

ଧର୍ମତତ୍ପର ପ୍ରାଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ସ୍ନାନାର୍ଥେ ତୀର୍ଥଫଳ ଲଭେ—ଅଗ୍ନ୍ୟାଗାରରେ, ଗୋଶାଳାରେ ଏବଂ ଦେବାଳୟ ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ମଧ୍ୟ।

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

ଉଦ୍ୟାନରେ ଓ ପୋଖରୀତଟେ—ଯେଉଁଠାରେ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଓ ବଟ ପରି ପବିତ୍ର ବୃକ୍ଷ ଥାଏ—ସେଠାରେ ‘ବ୍ରହ୍ମବୃକ୍ଷ’କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ପୁନଃ ‘ଶ୍ରୀବୃକ୍ଷ’ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ ନେବା ଉଚିତ।

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

ଯେ ନର ଅଶ୍ୱସ୍ଥାନକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଗଜସ୍ଥାନକୁ ଯାଏ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଅଶୋକ ଓ ଆମ୍ରବୃକ୍ଷର ଛାୟାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଅବସ୍ଥିତ ରହେ—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ହେଉ, କିମ୍ବା ରାଜମହଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କିମ୍ବା ରଣଭୂମିର ଆଶ୍ରୟ ନେଇ—ଯେଉଁଠାରେ ସେ ପୂର୍ବେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲା।

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

ମୃତ୍ୟୁସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଧର୍ମର କାରଣ ହେବାରୁ ପୁଣ୍ୟମୟ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଗୋଗ୍ରହକୁ ଭଲଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତଥା ଅମରକଣ୍ଟକକୁ (ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ)।

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

ଯେ ନିତ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ଧର୍ମ ଆଚରଣ କରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଧର୍ମପ୍ରିୟ—ମୃତ୍ୟୁ ଯେତେବେଳେ ତାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରେ, ସେ ଏମିତି ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

ସେ ନରୋତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟବତୀ ମାତାକୁ ଓ ପିତାକୁ ଦର୍ଶନ କରେ; ଶ୍ରେୟସ୍‌ଯୁକ୍ତ ଭ୍ରାତାକୁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସ୍ୱଜନ-ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖେ।

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

ବନ୍ଦୀଜନ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ସେ ପରମ ପାପୀକୁ ଆଉ ଦେଖେନାହିଁ; ଏବଂ ମାତା-ପିତା ଆଦିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୁନର୍ବାର ଦେଖେନାହିଁ।

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୀତ ଗାଆନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ସ୍ନେହପୂର୍ବକ ମାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

ପିତା ଓ ସ୍ୱଜନବର୍ଗ—ଧର୍ମାତ୍ମା ଓ ମହାମତି—ଏମାନଙ୍କୁ ଦୂତ ବୋଲି କୁହାଗଲା; ଏବଂ ହେ ବିଭୋ, ତୁମ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ବର୍ଣ୍ଣିତ।

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

ସେ ଦୂତମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖେ—ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଉପହାସ-ହାସ୍ୟ ଓ କପଟ ସ୍ନେହରେ ମଲିନ; ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ନୁହେଁ, ମୋହ ନୁହେଁ, ଜଡତା ଆଣୁଥିବା ଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ—ତାହା ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଦାପି ନୁହେଁ।

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଧର୍ମରାଜ ତୁମକୁ ଡାକିବେ—“ଆସ, ଆସ, ମହାଭାଗ! ଯେଉଁଠି ଧର୍ମ ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠାକୁ ଯାଅ।”

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

ତାଙ୍କର ମୋହ ନାହିଁ, ଭ୍ରାନ୍ତି ନାହିଁ; ଗ୍ଲାନି ନାହିଁ, ସ୍ମୃତିବିଭ୍ରମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—ସେ ପ୍ରସନ୍ନଚିତ୍ତରେ ସ୍ଥିର ରହେ।

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ଜ୍ଞାନ ଓ ବିଜ୍ଞାନରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ସେ ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ; ତାଙ୍କମାନଙ୍କ ସହ ଏଭଳି ଆଗେଇଲେ—ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ହର୍ଷିତ ହୃଦୟରେ।

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

ସେଠାରେ ନିଜ ଦେହକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ସହିତ ଏକତ୍ୱର ଅବସ୍ଥା ଜନ୍ମେ; ଏବଂ ‘ଦଶମ ଦ୍ୱାର’କୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ସେ ବ୍ୟକ୍ତିର ଆତ୍ମା ସେହି ପଥରେ ଗତି କରେ।

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହଂସଯାନ ସଦୃଶ ମନୋହର ଶିବିକା ଆସେ। ନିଶ୍ଚୟ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ମଧ୍ୟ ଆସେ; କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା, ଅଥବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଜ।

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

ତାଙ୍କ ଉପରେ ଛତ୍ର ଧରାଗଲା, ଏବଂ ଚାମର ଓ ପଖାଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବିଜାଗଲା; ସେ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପୁଣ୍ୟଜନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେଲେ।

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ଗୀତରେ କୀର୍ତ୍ତିତ ହେଉଥିଲେ ଓ ପଣ୍ଡିତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲେ—ବନ୍ଦୀ, ଦିବ୍ୟ ଚାରଣ ଏବଂ ବେଦପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା।

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

ସାଧୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହୋଇ ଏବଂ ସର୍ବସୁଖସମନ୍ୱିତ ହୋଇ, ସେଠାରେ ନିଜ ଦାନର ପ୍ରଭାବ ଅନୁସାରେ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

ସେ ଆରାମ-ବାଟିକାମଧ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ସୁଖରେ ବିହାର କରେ; ଦିବ୍ୟ ମଙ୍ଗଳଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିବେଷ୍ଟିତ ଥାଏ।

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତ ହେଉଥିବାବେଳେ ସେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଖେ; ଧର୍ମସଂଯୁକ୍ତ ଦେବମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ସିଧାସଳଖ ଗଲେ।

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“ଆସ, ଆସ, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ! ମନୋନୁକୂଳ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କର।” ଏଭଳି ସେ ସୌମ୍ୟରୂପ ଓ ମହାମତି ଧର୍ମଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରେ।

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

ନିଜ ପୁଣ୍ୟପ୍ରଭାବରେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ସ୍ୱର୍ଗଭୋଗ କରେ; କିନ୍ତୁ ଭୋଗ କ୍ଷୟ ହେଲେ ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁନର୍ଜନ୍ମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ।

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

ନିଜ ଧର୍ମର ପ୍ରସାଦରେ କୁଳ ନିଶ୍ଚୟ ପୁଣ୍ୟତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଅତିପୁଣ୍ୟବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯେପରି, ସେପରି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ।

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

ହେ ମହାମତେ, ସେ ଧନାଢ୍ୟ ଓ ଅତିପୁଣ୍ୟବାନ ବୈଶ୍ୟ ସେଠାରେ ଧର୍ମାଚରଣରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଏ ଏବଂ ପୁନଃ ପୁନଃ ପୁଣ୍ୟକର୍ମ କରେ।