Adhyaya 125

Verse 1

सूत उवाच । वेनस्याज्ञां सुसंप्राप्य पृथुः परमधार्मिकः । संबभ्रे सर्वसंभारान्नानापुण्यान्नृपात्मजः

ସୂତ କହିଲେ—ୱେନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ସୁଯଥା ପ୍ରାପ୍ତ କରି ପରମଧାର୍ମିକ ପୃଥୁ, ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ନାନା ପୁଣ୍ୟମୟ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସଂଗ୍ରହ କଲେ।

Verse 2

निमंत्र्य ब्राह्मणान्सर्वान्नानादेशोद्भवानपि । अथ वेन इयाजासावश्वमेधेन भूपतिः

ନାନା ଦେଶରୁ ଆସିଥିବାମାନଙ୍କୁ ସହିତ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ରାଜା ୱେନ ପରେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ।

Verse 3

दानान्यदाद्ब्राह्मणेभ्यो नानारूपाण्यनेकशः । जगाम वैष्णवं लोकं सकायो जगतीपतिः

ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ନାନାରୂପରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦାନ ବହୁ ପରିମାଣରେ ଦେଲେ; ଏବଂ ଜଗତୀପତି ସ୍ୱଦେହ ସହିତ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ଗମନ କଲେ।

Verse 4

विष्णुना सह धर्मात्मा नित्यमेव प्रवर्तते । एतद्वः सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः

ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜା ସଦା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ସମନ୍ୱୟରେ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଭୂପତେ, ସେହି ନୃପତିଙ୍କ ଚରିତ୍ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କହିଦେଲି।

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखविनाशनम् । पृथुरेव स धर्मात्मा राजा पृथ्वीं प्रशासति

ସେ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ଶମନ କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖକୁ ନାଶ କରନ୍ତି; ସେହି ଧର୍ମାତ୍ମା ରାଜା ପୃଥୁ ନିଶ୍ଚୟ ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରନ୍ତି।

Verse 6

त्रैलोक्येन समं पृथ्वीं दुदोह नृपसत्तमः । प्रजास्तु रंजितास्तेन पुण्यधर्मानुकर्मभिः

ନୃପସତ୍ତମ ରାଜା ତ୍ରିଲୋକ ସମ ସମୃଦ୍ଧି ମିଳିବା ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ‘ଦୋହନ’ କଲେ; ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଓ ଧର୍ମମୟ ଆଚରଣରେ ପ୍ରଜାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।

Verse 7

एतत्ते सर्वमाख्यातं भूमिखण्डमनुत्तमम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

ଏହି ଅନୁତ୍ତମ ଭୂମିଖଣ୍ଡକୁ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଦେଲି। ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଖଣ୍ଡ ଭୂମିଖଣ୍ଡ।

Verse 8

भूमिखंडस्यमाहात्म्यं कथयिष्याम्यहं पुनः । अस्य खंडस्य वै श्लोकं यः शृणोति नरोत्तमः

ମୁଁ ପୁନର୍ବାର ଭୂମିଖଣ୍ଡର ମାହାତ୍ମ୍ୟ କଥାଇବି। ଏହି ଖଣ୍ଡର ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲୋକ ଯେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନର ଶୁଣେ—

Verse 9

दिनस्यैकस्य वै पापं तस्य चैव प्रणश्यति । यो नरो भावसंयुक्तोऽध्यायं संशृणुते सुधीः

ଯେ ନର ଭାବଭକ୍ତିଯୁକ୍ତ ହୋଇ ବିବେକସହିତ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶୁଣେ, ତାହାର ଏକ ଦିନର ପାପ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚୟ ନଶିଯାଏ।

Verse 10

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । दत्तस्य गोसहस्रस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपर्वणि

ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ମୁଁ କହୁଛି—ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଶୁଣନ୍ତୁ—ଶୁଭ ପର୍ବଦିନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସହସ୍ର ଗୋଦାନ କରିବାର ଯେ ଫଳ ଅଛି।

Verse 11

यत्फलं तत्प्रजायेत विष्णुस्तस्य प्रसीदति । अस्य पद्मपुराणस्य पठमानस्य नित्यशः

ଏଥିରୁ ଯେ ଫଳ ଜନ୍ମିବା ଉଚିତ, ସେହି ଫଳ ନିଶ୍ଚୟ ଜନ୍ମେ; ଏହି ପଦ୍ମପୁରାଣକୁ ନିତ୍ୟ ପଢ଼ୁଥିବା ଜନଙ୍କ ପ୍ରତି ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।

Verse 12

कलौयुगे तु विघ्नाश्च न जायंते नरस्य वै । व्यास उवाच । कस्मात्कलौ न जायंते शृण्वानस्य च पद्मज

କଳିଯୁଗରେ ସେହି ନର ପାଇଁ ବିଘ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ହେ ପଦ୍ମଜ (ବ୍ରହ୍ମା), କଳିରେ ଶୁଣୁଥିବା ଜନଙ୍କୁ ବିଘ୍ନ କାହିଁକି ହୁଏ ନାହିଁ?

Verse 13

नरस्य पुण्ययुक्तस्य नाना विघ्नाः सुदारुणाः । ब्रह्मोवाच । मखस्याप्यश्वमेधस्य यत्फलं परिकथ्यते

ପୁଣ୍ୟଯୁକ୍ତ ନର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନାନା ପ୍ରକାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁଣ ବିଘ୍ନ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ—ଯଜ୍ଞର, ଏପରିକି ଅଶ୍ୱମେଧର ମଧ୍ୟ, ଯେ ଫଳ କଥିତ ହୁଏ (ତାହା ଏବେ କୁହାଯିବ)।

Verse 14

तत्फलं दृश्यते तात पुराणे पद्मसंज्ञके । अश्वमेधमखः पुण्यः कलौ नैव प्रवर्तते

ହେ ତାତ! ସେହି ଫଳ 'ପଦ୍ମ' ନାମକ ପୁରାଣରେ ଦେଖାଯାଏ। କଳିଯୁଗରେ ପବିତ୍ର ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହୁଏ ନାହିଁ।

Verse 15

पुराणं चापि यत्तद्वदश्वमेधसमं किल । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

ଏହି ପୁରାଣ ମଧ୍ୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ସହିତ ସମାନ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି। ଅଶ୍ୱମେଧର ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ, ତାହା ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରେ।

Verse 16

न भुंजंति नराः पापाः पापमार्गेषु संस्थिताः । पुराणस्यास्य पुण्यस्य पद्मसंज्ञस्य सत्तम

ହେ ସାଧୁଶ୍ରେଷ୍ଠ! ପାପ ମାର୍ଗରେ ଥିବା ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ପବିତ୍ର 'ପଦ୍ମ' ନାମକ ପୁରାଣର ଫଳ ଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

Verse 17

अश्वमेधसमं पुण्यं न भुंजंति कलौ नराः । कलौ युगे नरैः पापैर्गंतव्यं नरकार्णवम्

କଳିଯୁଗରେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି ନାହିଁ। କଳିଯୁଗରେ ପାପୀ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନରକ ସାଗରରେ ଯିବାକୁ ପଡ଼େ।

Verse 18

कस्माच्छ्रोष्यंति तत्पुण्यं चतुर्वर्गप्रसाधनम् । येन श्रुतमिदं पुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

ସେମାନେ ସେହି ପୁଣ୍ୟକୁ କାହିଁକି ଶୁଣିବେ ଯାହା ଚତୁର୍ବର୍ଗ (ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ, ମୋକ୍ଷ) ସାଧନ କରେ? ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ପବିତ୍ର ପଦ୍ମପୁରାଣ ଶୁଣାଯାଇଛି।

Verse 19

सर्वं हि साधितं तेन चतुर्वर्गस्य साधनम् । अश्वमेधादयो यज्ञास्तस्मान्नष्टा महामते

ତେନ ହି ଚତୁର୍ବର୍ଗସାଧନର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା; ତେଣୁ, ହେ ମହାମତେ, ଅଶ୍ୱମେଧାଦି ଯଜ୍ଞମାନେ ଏବେ ଲୁପ୍ତପ୍ରାୟ ହୋଇଛନ୍ତି।

Verse 20

कलौ युगे गताः स्वर्गे सवेदाः सांगसस्वराः । यः कोपि सत्वसंपन्नः श्रद्धावान्भगवत्परः

କଳିଯୁଗରେ ବେଦମାନେ ଅଙ୍ଗ-ଉପାଙ୍ଗ ଓ ସ୍ୱରସହିତ ଯେନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗତ ହୋଇଛନ୍ତି; ତଥାପି ଯେ କେହି ସତ୍ତ୍ୱସମ୍ପନ୍ନ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍ ଓ ଭଗବତ୍ପର…

Verse 21

श्रोतुमिच्छति धर्मात्मा सपुत्रो भार्यया सह । श्रवणार्थं महाश्रद्धा पूर्वं तस्य प्रजायते

ସେ ଧର୍ମାତ୍ମା ପୁରୁଷ ପୁତ୍ର ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଶ୍ରବଣାର୍ଥେ ତାହାର ମନରେ ପୂର୍ବରୁ ମହାଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମେ।

Verse 22

शृण्वानस्य नरस्यापि महाविघ्नो न संचरेत् । अश्रद्धा जायते पूर्वं पाठकस्य नरस्य च

କେବଳ ଶୁଣୁଥିବା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଖରେ ମଧ୍ୟ ମହାବିଘ୍ନ ଆସେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମେ ପାଠକ ଓ (ସଂପୃକ୍ତ) ମନୁଷ୍ୟରେ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଜନ୍ମେ।

Verse 23

लोभश्च जायते तस्य शृण्वानस्य द्विजोत्तम । प्रेषितो विष्णुदेवेन महामोहः स दारुणः

ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ତାହାରେ ଲୋଭ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମେ; ସେହି ଦାରୁଣ ମହାମୋହ ବିଷ୍ଣୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେଷିତ।

Verse 24

अकरोत्स विनाशं तु शृण्वतश्चास्य नित्यशः । दूषकाः कुत्सकाः पापाः संभवंति दिने दिने

ଏହାକୁ ନିତ୍ୟ ଶୁଣୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚୟ ନାଶ ହୁଏ; ଦିନକୁ ଦିନ ଦୋଷାରୋପକ, ଉପହାସକ ଓ ପାପୀ ଲୋକ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଚାଲନ୍ତି।

Verse 25

ज्ञातव्यं तु सुबुद्धेन विघ्नरूपं ममाधुना । संजातं दृश्यते व्यास तथा होमं समाचरेत्

ସୁବୁଦ୍ଧିମାନେ ଜାଣିବା ଉଚିତ—ଏବେ ମୋ ରୂପରେ ଏକ ବିଘ୍ନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ହେ ବ୍ୟାସ, ତାହା ପ୍ରକଟ ଦେଖାଯାଉଛି; ତେଣୁ ଯଥାବିଧି ହୋମ କର।

Verse 26

वैष्णवैश्च महामंत्रैर्विष्णुसूक्तैः सुपुण्यदैः । विष्णोरराटमंत्रेण सहस्रशीर्षकेण च

ବୈଷ୍ଣବ ମହାମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା, ଅତିପୁଣ୍ୟଦାୟକ ବିଷ୍ଣୁ-ସୂକ୍ତମାନଙ୍କଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅରାଟ-ମନ୍ତ୍ର ଓ ସହସ୍ରଶୀର୍ଷ ସୂକ୍ତଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।

Verse 27

इदं विष्णु सुमंत्रेण आब्रह्मेण पुनः पुनः । त्र्यंबकेन च मंत्रेण होममेवं समाचरेत्

ଏହିପରି ଏହି ଶୁଭ ବିଷ୍ଣୁ-ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆହ୍ୱାନସହ, ପୁନଃ ପୁନଃ; ଏବଂ ତ୍ର୍ୟମ୍ବକ (ଶିବ) ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ—ଏଭଳି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 28

बृहत्साम्ना सुमंत्रेण द्वादशाक्षरकेण च । यस्य देवस्य यो होमस्तस्य मंत्रेण होमयेत्

ବୃହତ୍ସାମ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ; ଯେ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଯେ ହୋମ, ସେହି ଦେବତାଙ୍କ ନିଜ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ହିଁ ସେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 29

अष्टोत्तरतिलाज्यैश्च पालाशैः समिधैरपि । ग्रहाणामपि कर्त्तव्यं स्थापनं पूजनं द्विज

ହେ ଦ୍ୱିଜ! ତିଳ ଓ ଘୃତର ଅଷ୍ଟୋତ୍ତର-ଶତ ଆହୁତି ଏବଂ ପଲାଶ ସମିଧାଦ୍ୱାରା ଗ୍ରହଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 30

विघ्नेशं पूजयेत्तत्र शारदां च सुरेश्वरीम् । जातवेदां महामायां चंडिकां क्षेत्रनायकम्

ସେଠାରେ ବିଘ୍ନେଶଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କର ଅଧୀଶ୍ୱରୀ ଶାରଦା ସୁରେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ; ତଦୁପରି ଜାତବେଦା, ମହାମାୟା, ଚଣ୍ଡିକା ଓ ସେହି କ୍ଷେତ୍ରନାୟକ (କ୍ଷେତ୍ରପାଳ)ଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।

Verse 31

तिलैश्च तंदुलैराज्यैस्तेषां मंत्रसमुद्यतैः । एवं होमः प्रकर्त्तव्यो ब्राह्मणेभ्यो ददेद्धनम्

ତିଳ, ତଣ୍ଡୁଳ (ଚାଉଳ) ଓ ଘୃତ—ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ରସହିତ—ଏହିପରି ହୋମ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 32

यथासंभाविकां तात दक्षिणां धेनुसंयुताम् । ततो विघ्नाः प्रणश्यंति पुराणं सिद्धिमाप्नुयात्

ଏହେତୁ, ହେ ତାତ! ଯଥାଶକ୍ତି ଗୋସହିତ ଦକ୍ଷିଣା (ଦାନ) ଅର୍ପଣ କର; ତାହାପରେ ବିଘ୍ନମାନେ ନଶିଯାନ୍ତି ଏବଂ ପୁରାଣପାଠ ସିଦ୍ଧି ପାଏ।

Verse 33

एवं न कुरुते यो हि तस्य विघ्नं वदाम्यहम् । तस्यांगे जायते रोगो बहुपीडाप्रदायकः

ଯେ ଏହିପରି କରେ ନାହିଁ, ତାହାର ବିଘ୍ନକୁ ମୁଁ କହୁଛି: ତାହାର ଦେହରେ ଅତ୍ୟଧିକ ପୀଡାଦାୟକ ରୋଗ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।

Verse 34

भार्या शोकः पुत्रशोको धनहानिः प्रजायते । नानाविधान्महारोगान्भुंजते नात्र संशयः

ଭାର୍ଯ୍ୟା-ବିୟୋଗର ଶୋକ, ପୁତ୍ର-ବିୟୋଗର ଶୋକ ଓ ଧନହାନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏବଂ ନାନାପ୍ରକାର ମହାରୋଗ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 35

यस्य गेहे नास्ति वित्तमुपवासं समाचरेत् । एकादशीं सुसंप्राप्य पूजयेन्मधुसूदनम्

ଯାହାର ଘରେ ଧନ ନାହିଁ, ସେ ଉପବାସ ଆଚରଣ କରୁ; ଏକାଦଶୀକୁ ଯଥାବିଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରି ମଧୁସୂଦନ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁ।

Verse 36

षोडशैश्चोपचारैश्च भावयुक्तेन चेतसा । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यथावित्तानुसारतः

ଭକ୍ତିଭାବଯୁକ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଷୋଡଶୋପଚାରରେ ପୂଜା କରି; ପରେ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟାନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଉ।

Verse 37

केशवाय ततो दत्वा संकल्पं हविषान्वितम् । स्वयं कुर्यात्ततः प्राज्ञो भोजनं सह बांधवैः

ତାପରେ କେଶବଙ୍କୁ ହବିସ୍‌ସହିତ ସଙ୍କଳ୍ପ ଅର୍ପଣ କରି; ପ୍ରାଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ପରେ ନିଜ ବାନ୍ଧବମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱୟଂ ଭୋଜନ କରୁ।

Verse 38

पुत्रैस्तु भार्यया युक्तस्ततः सिद्धिमवाप्नुयात् । पुराणसंहितापूर्णा श्रोतव्या धर्मतत्परैः

ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାସହ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ତେବେ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ଧର୍ମତତ୍ପରମାନେ ସଂହିତାପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାଣ ଶ୍ରବଣ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 39

चतुर्वर्गस्य वै सिद्धिर्जायते तस्य नान्यथा । सपादं लक्षमेकं तु ब्रह्माख्यं पुष्करं शृणु

ସେହି ପୁଣ୍ୟତୀର୍ଥରୁ ହିଁ ଚତୁର୍ବର୍ଗର ସିଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚୟ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଏବେ ବ୍ରହ୍ମତୀର୍ଥ ନାମେ ଖ୍ୟାତ, ସପାଦଲକ୍ଷ ପ୍ରମାଣର ପୁଷ୍କର ବିଷୟ ଶୁଣ।

Verse 40

कृते युगे तु निष्पापाः शृण्वंति मनुजा द्विज । लक्षस्यार्द्धं ततः कृत्स्नं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

କୃତଯୁଗରେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ନିଷ୍ପାପ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ‘ପଦ୍ମ’ ନାମକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରାଣ ଶୁଣନ୍ତି; ତାହାର ପରିମାଣ ଲକ୍ଷର ଅର୍ଧ, ଅର୍ଥାତ୍ ପଞ୍ଚାଶ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ।

Verse 41

श्लोकानां तु सहस्राभ्यां द्वाभ्यामेव तथाधिकम् । त्रेतायुगे तथा प्राप्ते यदा श्रोष्यंति मानवाः

ଏଥିରେ ଦୁଇ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି, ଏବଂ ତାହାଠାରୁ ଆଉ ଦୁଇ ଶ୍ଲୋକ ଅଧିକ। ତ୍ରେତାଯୁଗ ଆସିଲେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହା ଶୁଣିବେ।

Verse 42

चतुर्वर्गफलं भुक्त्वा ते यास्यंति हरिं पुनः । द्वाविंशतिसहस्राणि संहितापद्मसंज्ञिता

ଚତୁର୍ବର୍ଗର ଫଳ ଭୋଗ କରି ସେମାନେ ପୁନଃ ହରିଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ‘ପଦ୍ମ’ ନାମକ ଏହି ସଂହିତାରେ ବାଇଶ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଅଛି।

Verse 43

द्वापरे कथिता विप्र ब्रह्मणा परमात्मना । द्वादशैव सहस्राणां पद्माख्या सा तु संहिता

ହେ ବିପ୍ର, ଦ୍ୱାପରଯୁଗରେ ପରମାତ୍ମସ୍ୱରୂପ ବ୍ରହ୍ମା ଏହା କଥିଥିଲେ। ‘ପଦ୍ମ’ ନାମକ ସେହି ସଂହିତା ଠିକ୍ ବାରହଜାର ଶ୍ଲୋକର।

Verse 44

कलौ युगे पठिष्यंति मानवा विष्णुतत्पराः । एकोर्थश्चैकभावश्च चतुर्ष्वपि प्रवर्तितः

କଳିଯୁଗରେ ବିଷ୍ଣୁପରାୟଣ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଠ କରିବେ। ଚାରି ବେଦରେ ଏକେ ଅର୍ଥ ଓ ଏକେ ଭାବ ପ୍ରତିପାଦିତ।

Verse 45

संहितास्वेव विप्रेंद्र शेषाख्यानप्रविस्तरः । द्वादशैव सहस्राणि नाशं यास्यंति सत्तम

ହେ ବିପ୍ରେନ୍ଦ୍ର, ସଂହିତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ‘ଶେଷାଖ୍ୟାନ’ ନାମକ ବିସ୍ତୃତ ବୃତ୍ତାନ୍ତ—ବାରହଜାର ଶ୍ଲୋକ-ପରିମାଣ—ହେ ସତ୍ତମ, ନଶିଯିବ।

Verse 46

कलौ युगे तु संप्राप्ते प्रथमं हि भविष्यति । भूमिखंडं नरः श्रुत्वासर्वपापैः प्रमुच्यते

କଳିଯୁଗ ଆସିଲେ ଏହି ଉପଦେଶ ହିଁ ପ୍ରଥମ ହେବ। ଭୂମିଖଣ୍ଡ ଶୁଣିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।

Verse 47

मुच्यते सर्वदुःखेभ्यः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । अन्यत्सर्वं परित्यज्य जपं दानं तथा श्रुतम्

ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଅନ୍ୟ ସବୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଜପ, ଦାନ ଓ ଶ୍ରବଣ/ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା ଉଚିତ।

Verse 48

श्रोतव्यं हि प्रयत्नेन पद्माख्यं पापनाशनम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

ପାପନାଶକ ‘ପଦ୍ମ’ ନାମକ ପୁରାଣକୁ ପ୍ରୟାସପୂର୍ବକ ନିଶ୍ଚୟ ଶୁଣିବା ଉଚିତ। ତାହାର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡ ‘ସୃଷ୍ଟିଖଣ୍ଡ’ ଏବଂ ଦ୍ୱିତୀୟ ‘ଭୂମିଖଣ୍ଡ’।

Verse 49

तृतीयं स्वर्गखंडं च पातालं तु चतुर्थकम् । पंचमं चोत्तरं खंडं सर्वपापप्रणाशनम्

ତୃତୀୟଟି ସ୍ୱର୍ଗଖଣ୍ଡ, ଚତୁର୍ଥଟି ପାତାଳଖଣ୍ଡ। ପଞ୍ଚମଟି ଉତ୍ତରଖଣ୍ଡ, ଯାହା ସର୍ବ ପାପନାଶକ।

Verse 50

यः शृणोति नरो भक्त्या पंचखंडान्यनुक्रमात् । गोप्रदानसहस्रस्य मानवो लभते फलम्

ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିସହ କ୍ରମାନୁସାରେ ପଞ୍ଚଖଣ୍ଡ ଶ୍ରବଣ କରେ, ସେ ସହସ୍ର ଗୋଦାନ ସମ ପୁଣ୍ୟଫଳ ପାଏ।

Verse 51

महाभाग्येन लभ्यंते पंचखंडानि भूसुराः । श्रुतानि मोक्षदानि स्युः सत्यं सत्यं न संशयः

ହେ ଭୂସୁର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ପଞ୍ଚଖଣ୍ଡ ମହାଭାଗ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଲଭ୍ୟ। ଶ୍ରବଣ କଲେ ସେମାନେ ମୋକ୍ଷଦାୟକ—ସତ୍ୟଂ ସତ୍ୟଂ, ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।

Verse 125

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां वेनोपाख्याने पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ, ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ ସହସ୍ର ଶ୍ଲୋକସଂହିତାଅନ୍ତର୍ଗତ, ୱେନୋପାଖ୍ୟାନର ଏକଶ ପଚିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।