Adhyaya 112

Verse 1

कुंजल उवाच । तदेव गानं च सुरांगनाभिर्गीतं समाकर्ण्य च गीतकैर्ध्रुवैः । समाकुला चापि बभूव तत्र सा शंभुपुत्री परिचिंतयाना

କୁଞ୍ଜଲ କହିଲେ—ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଗାଇଥିବା ଏବଂ ଧ୍ରୁବଗୀତର ସ୍ଥିର ସୁରରେ ଯୁକ୍ତ ସେହି ଗାନ ଶୁଣି, ସେଠାରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଚିନ୍ତନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଅନ୍ତରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହେଲା।

Verse 2

आसनात्तूर्णमुत्थाय महोत्साहेन संयुता । तूर्णं गता वरारोहा तपोभावसमन्विता

ସେ ଆସନରୁ ଶୀଘ୍ର ଉଠି, ମହୋତ୍ସାହରେ ଯୁକ୍ତ ହେଲା; ତପୋଭାବସମନ୍ୱିତ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ଗଲା।

Verse 3

तं दृष्ट्वा देवसंकाशं दिव्यरूपसमप्रभम् । दिव्यगंधानुलिप्तांगं दिव्यमालाभिशोभितम्

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି—ଦେବସଦୃଶ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦିବ୍ୟରୂପ ସମ ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭାଯୁକ୍ତ; ଯାହାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଅନୁଲିପ୍ତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।

Verse 4

दिव्यैराभरणैर्वस्त्रैः शोभितं नृपनंदनम् । दीप्तिमंतं यथा सूर्यं दिव्यलक्षणसंयुतम्

ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୋଭିତ ସେହି ନୃପନନ୍ଦନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।

Verse 5

किं वा देवो महाप्राज्ञो गंधर्वो वा भविष्यति । किं वा नागसुतः सोयं किंवा विद्याधरो भवेत्

ସେ କି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଦେବ ହେବ, କିମ୍ବା ଗନ୍ଧର୍ବ ହେବ? ସେ କି ନାଗପୁତ୍ର, ନାହିଁଲେ ବିଦ୍ୟାଧର ହେବ?

Verse 6

देवेषु नैव पश्यामि कुतो यक्षेषु जायते । अनया लीलया वीरः सहस्राक्षोपि जायते

ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଜଣକୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ—ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତ କେଉଁଠି! ଏହି ଲୀଳାଶକ୍ତିରେ ସେ ବୀର ସହସ୍ରାକ୍ଷ (ଇନ୍ଦ୍ର) ମଧ୍ୟ ହୋଇପାରେ।

Verse 7

शंभुरेष भवेत्किंवा किंवा चायं मनोभवः । किंवा पितुः सखा मे स्यात्पौलस्त्योऽयं धनाधिपः

ଏ କି ଶମ୍ଭୁ (ଶିବ) ହେବେ, କିମ୍ବା ଏ ମନୋଭବ (କାମଦେବ) ହେବେ? ନାହିଁଲେ ଏ ମୋ ପିତାଙ୍କ ସଖା ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କିମ୍ବା ଧନାଧିପ କୁବେର?

Verse 8

एवं समा चिंतयती च यावत्तावत्त्वरं रूपगुणाधिपा सा । समेत्य रंभासु महासखीभिरुवाच तां शंभुसुतां प्रहस्य

ସମା ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ରୂପ-ଗୁଣର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ସେ ନାରୀ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଆସିଲା। ରମ୍ଭା ଓ ନିଜ ମହାସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ଆସି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ସ୍ମିତ ଓ ହଳୁକ ହାସ୍ୟ ସହ କହିଲା।

Verse 112

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नहुषाख्याने द्वादशाधिकशततमोऽध्यायः

ଏହିପରି ଶ୍ରୀପଦ୍ମପୁରାଣର ଭୂମିଖଣ୍ଡରେ—ବେନୋପାଖ୍ୟାନ, ଗୁରୁତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ୟ, ଚ୍ୟବନଚରିତ୍ର ଓ ନହୁଷାଖ୍ୟାନର ଅନ୍ତର୍ଗତ—ଏକଶେ ବାରତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।