*शिव उवाच पद्मासनः पद्मकरः पद्मगर्भसमद्युतिः सप्ताश्वः सप्तरज्जुश्च द्विभुजः स्यात्सदा रविः //
*śiva uvāca padmāsanaḥ padmakaraḥ padmagarbhasamadyutiḥ saptāśvaḥ saptarajjuśca dvibhujaḥ syātsadā raviḥ //
ଶିବ କହିଲେ—ରବି (ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ) ସଦା ପଦ୍ମାସନରେ ଉପବିଷ୍ଟ, ହସ୍ତଦ୍ୱୟରେ ପଦ୍ମଧାରୀ, ପଦ୍ମକଳିର ଅନ୍ତର୍ଜ୍ୟୋତି ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ; ସପ୍ତାଶ୍ୱଯୁକ୍ତ, ସପ୍ତରଜ୍ଜୁସହିତ ଏବଂ ଦ୍ୱିଭୁଜ ରୂପେ ଚିତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ।
This verse does not address pralaya; it gives pratima-lakṣaṇa (iconographic) specifications for depicting Ravi/Sūrya in temple art.
Indirectly, it guides righteous patronage: kings and householders commissioning temples or images should follow śāstric iconography so worship is performed with a correctly defined form (mūrti-lakṣaṇa).
It provides a precise checklist for Surya’s image—lotus seat, lotus in hand, lotus-like radiance, seven horses and seven reins, two arms—useful for temple sculpture, consecration (pratiṣṭhā), and ritual visualization.