वैशम्पायन उवाच ततः प्रकुपितो राजा तमक्षेणाहनद् भृशम् । मुखे युधिष्ठिरं कोपान्नैवमित्येव भर्त्सयन्
vaiśampāyana uvāca | tataḥ prakupito rājā tam akṣeṇāhanad bhṛśam | mukhe yudhiṣṭhiraṃ kopān naivam ity eva bhartsayan |
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ—ତାପରେ କ୍ରୋଧେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ରାଜା ବିରାଟ ପାଶାଦ୍ୱାରା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମୁହଁରେ ଭାରି ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ରୋଷରେ ଧମକ ଦେଇ କହିଲେ—“ଏପରି କଥା ପୁଣି କେବେ କହିବୁ ନାହିଁ।”
वैशम्पायन उवाच
Unchecked anger and wounded pride can drive even a king to unjust, impulsive violence; the episode highlights the ethical need for restraint in speech and action, especially by those in power.
In Vaiśampāyana’s narration to Janamejaya, King Virāṭa becomes furious and, using a die as a weapon, strikes Yudhiṣṭhira in the face, then harshly warns him not to speak in that manner again.