हंस–साध्यसंवादः, वाक्-निग्रहः, महाकुल-लक्षणम्, शान्ति-उपायः
Hamsa–Sādhya Dialogue; Restraint of Speech; Marks of Noble Lineage; Means to Peace
जरा रूप॑ हरति हि धैर्यमाशा मृत्यु: प्राणान् धर्मचर्यामसूया । कामो हट्िियं वृत्तमनार्यसेवा क्रोध: श्रियं सर्वमेवाभिमान:
jarā rūpaṁ harati hi dhairyam āśā mṛtyuḥ prāṇān dharmacaryām asūyā | kāmo hrīṁ vṛttam anāryasevā krodhaḥ śriyaṁ sarvam evābhimānaḥ ||
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ରୂପକୁ ହରିନେଇଥାଏ; ଆସକ୍ତିମୟ ଆଶା ଧୈର୍ଯ୍ୟକୁ କ୍ଷୟ କରେ; ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରାଣକୁ ନେଇଯାଏ; ପରର ଗୁଣରେ ଦୋଷ ଦେଖୁଥିବା ଅସୂୟା ଧର୍ମାଚରଣକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; କାମ ଲଜ୍ଜାକୁ ହରେ; ନୀଚଙ୍କ ସେବା ସଦାଚାରକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ; କ୍ରୋଧ ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନାଶ କରେ; ଅଭିମାନ ତ ସର୍ବସ୍ୱକୁ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।
विदुर उवाच
Vidura lists the main ‘destroyers’ of human excellence—beauty, courage, life, dharma-practice, modesty, good conduct, prosperity, and finally everything—showing how unchecked hope, envy, desire, bad company, anger, and pride lead to ethical ruin.
In Udyoga Parva, Vidura is giving moral-political counsel during the tense pre-war negotiations. This verse is part of his ethical instruction, warning the Kuru court about inner vices that undermine right judgment and stability.