Shloka 5
Udyoga-parva Adhyāya 27 — Saṃjaya’s Counsel on Dharma, Desire, and the Non-Perishing of Karma
अविनाशमिच्छतां ब्राह्मणानां प्रायश्षित्तं विहितं यद् विधात्रा । सम्पश्येथा: कर्मसु वर्तमानान् विकर्मस्थान् संजय गर्हयेस्त्वम्
avināśam icchatāṃ brāhmaṇānāṃ prāyaścittaṃ vihitaṃ yad vidhātrā | sampaśyethāḥ karmasu vartamānān vikarmasthān saṃjaya garhayes tvam, sūta ||
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ— ହେ ସୂତ! ବ୍ରାହ୍ମଣବର୍ଗ ନଶିନଯାଉ—ଏହି ଇଚ୍ଛା ରଖୁଥିବାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବିଧାତା ଯେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତର ବିଧାନ କରିଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ। ଆଉ, ସଞ୍ଜୟ, ଯଦି ଆମେ ଆପଦକାଳରେ ନିଜ ସ୍ୱକର୍ମରେ ଲାଗି ରହୁ, କିନ୍ତୁ ଆପଦ ନଥିବାବେଳେ ନିଜ ବର୍ଣ୍ଣବିରୋଧୀ କର୍ମରେ ସ୍ଥିତ ହେଉ—ତେବେ ସେହି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମକୁ ଦେଖି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ନିନ୍ଦା କରିବ।
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even when exceptional allowances exist for survival in crisis, ethical life requires returning to one’s proper duties when the crisis ends; persisting in improper conduct without necessity deserves censure, and accountability should be welcomed.
Yudhiṣṭhira addresses Sañjaya, invoking a divinely sanctioned framework of expiation connected with preserving the Brahmin order, and tells him to judge and openly criticize them if they are seen acting against rightful duty when no emergency compels it.