Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 366
अड्के परमनारीणां सुखसुप्तो विबुध्यते । चन्द्रमासे भी अधिक कमनीय मुखोंद्वारा सुशोभित होनेवाली सुन्दरी दिव्याड्रनाएँ उसकी सेवामें रहती हैं तथा सुरसुन्दरियोंके अंकमें सुखसे सोया हुआ वह पुरुष उन्हींकी मेखलाओंके खन-खन शब्दों और नूपुरोंकी मधुर झनकारोंसे जगाया जाता है
aṅke paramanārīṇāṃ sukhasupto vibudhyate | candramāsebhyaḥ adhika-kamanīya-mukhadvārā suśobhitaḥ saḥ | suśoṇitāḥ divyāpsarasaḥ tasya sevāyāṃ tiṣṭhanti tathā surasundarīṇām aṅke sukhena suptaḥ sa puruṣaḥ tābhir mekhalānāṃ khaṇa-khaṇa-śabdaiḥ nūpurāṇāṃ madhura-jhaṅkāraiś ca jāgaryate ||
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ— ପରମସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ଅଙ୍କରେ ସେ ସୁଖରେ ଶୋଇ ପୁଣି ଜାଗେ। ଚନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ମନୋହର ମୁଖରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାହାର ସେବା କରନ୍ତି; ଏବଂ ସେଇ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ଗୋଦରେ ସୁଖରେ ଶୟନ କରୁଥିବା ତାକୁ ତାଙ୍କର ମେଖଲାର ଖଣଖଣ ଓ ନୂପୁରର ମଧୁର ଝଙ୍କାର ଜଗାଇ ଦିଏ।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svarga as a realm where merit yields refined pleasures; ethically, it frames enjoyment as a consequence of past puṇya, while implicitly reminding that such rewards are still within the cycle of karma and are not the final liberation.
Vaiśampāyana describes a man in heaven being attended by apsarases; he sleeps in their embrace and is awakened by the musical sounds of their ornaments, illustrating the luxurious atmosphere of svarga.