Shloka 236
स्त्रीपर्व १: धृतराष्ट्रशोकः संजयाश्वासनं च
Strī Parva 1: Dhṛtarāṣṭra’s Lament and Saṃjaya’s Consolation
सृञ्जये पुत्रशोकार्ते यदूचु्मुनय: पुरा । “नृपश्रेष्ठ राजन! आपने बड़े-बूढ़ोंके मुखसे वे वेदोंके सिद्धान्त, नाना प्रकारके शास्त्र एवं आमम सुने हैं, जिन्हें पूर्वकालमें मुनियोंने राजा सूंजयको पुत्रशोकसे पीड़ित होनेपर सुनाया था, अत: आप शोक त्याग दीजिये
Sṛñjaye putraśokārte yad ūcur munayaḥ purā.
ବୈଶମ୍ପାୟନ କହିଲେ— ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜନ! ଆପଣ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ମୁଖରୁ ବେଦସିଦ୍ଧାନ୍ତ ଓ ନାନା ଶାସ୍ତ୍ରୋପଦେଶ ଶୁଣିଛନ୍ତି— ସେଇ ଉପଦେଶଗୁଡ଼ିକୁ ପୁରାତନ କାଳରେ ମୁନିମାନେ ପୁତ୍ରଶୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ରାଜା ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଥିଲେ। ତେଣୁ ଆପଣ ଶୋକ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ।
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
Grief should be restrained through remembered wisdom: the established teachings of the Vedas and śāstras, as transmitted by elders and sages, are presented as a remedy for overwhelming sorrow.
Vaiśaṃpāyana reminds the listener-king that earlier sages once consoled King Sṛñjaya when he mourned his son; invoking that precedent, he urges the present king to give up lamentation.