स तस्य पुरुषेन्द्रस्य प्रभावेण महौजस: । ददाह कार्तवीर्यस्य शैलानथ वनस्पतीन्,उन्होंने उस महापराक्रमी नरेश कार्तवीर्यके प्रभावसे पर्वतों और वनस्पतियोंको जलाना आरम्भ किया
sa tasya puruṣendrasya prabhāveṇa mahaujasāḥ | dadāha kārtavīryasya śailān atha vanaspatīn |
ସେହି ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ମହାତେଜସ୍ବୀ ଅଗ୍ନି କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟଙ୍କ ପର୍ବତ ଓ ବନସ୍ପତିମାନଙ୍କୁ ଦହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
वासुदेव उवाच
The verse highlights the dangerous reach of royal or heroic power: when driven by influence and might rather than restraint, it can cause indiscriminate harm to nature and subjects—implying the ethical need for self-control and dharmic governance.
A mighty figure, strengthened by the extraordinary influence of a supreme king, begins burning Kārtavīrya’s mountains and trees—describing a destructive escalation tied to Kārtavīrya’s power and its effects.