Shloka 37
सावित्रीमप्यधीयीत शुचौ देशे मिताशन: । अहिंसो मन्दको<जल्पो मुच्यते सर्वकिल्बिषै:,जो पवित्र स्थानमें मिताहारी हो हिंसाका सर्वथा त्याग करके राग-द्वेष, मान-अपमान आदिसे शून्य हो मौनभावसे गायत्रीमन्त्रका जप करता है, वह सब पापोंसे मुक्त हो जाता है
sāvitrīm apy adhīyīta śucau deśe mitāśanaḥ | ahiṃso mandako jalpo mucyate sarvakilbiṣaiḥ ||
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ସାବିତ୍ରୀ (ଗାୟତ୍ରୀ) ମନ୍ତ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରି ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଶୁଚି ସ୍ଥାନରେ ମିତାହାରୀ ହୋଇ, ହିଂସାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ସଂଯତ ଓ ଅଳ୍ପ ବାଣୀରେ ଜପ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପକଲ୍ମଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sacred recitation (Sāvitrī/Gāyatrī) bears fruit when supported by ethical self-discipline: purity of place, moderation in food, complete non-violence, and restrained speech. Such integrated practice leads to purification and release from sin.
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa instructs on a practical means of purification: the disciplined study/japa of the Sāvitrī mantra, framed as an ethical regimen rather than mere ritual.