Nārada’s Darśana of Viśvarūpa Nārāyaṇa and the Caturmūrti Doctrine (नारदस्य नारायणदर्शनं चतुर्मूर्तिविचारश्च)
शुक उवाच उत्पन्ने ज्ञानविज्ञाने निर्दच्धे हदि शाश्वते । किमवश्यं निवस्तव्यमाश्रमेषु भवेत् त्रिषु
śuka uvāca utpanne jñāna-vijñāne nirdagdhe hṛdi śāśvate | kim avaśyaṃ nivastavyam āśrameṣu bhavet triṣu ||
ଶୁକ କହିଲେ—“ରାଜନ୍! ଯଦି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାଶ୍ରମରେ ଥିବାବେଳେ ହିଁ କାହାର ହୃଦୟରେ ଶାଶ୍ୱତ ଜ୍ଞାନ-ବିଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୋଇଯାଏ ଏବଂ ଅନ୍ତଃକରଣର ମଳ (ରାଗ-ଦ୍ୱେଷ ଆଦି) ଦଗ୍ଧ ହୋଇ ଦୂର ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ମଧ୍ୟ କି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶେଷ ତିନି ଆଶ୍ରମରେ ବସିବା ଅବଶ୍ୟକ?”
शुक उवाच
The verse frames a dharma-question: if liberating knowledge and inner purification arise already in brahmacarya, must one still obligatorily pass through the remaining life-stages (gṛhastha, vānaprastha, sannyāsa), or can realization itself authorize a different course.
Śuka addresses the King and poses a pointed inquiry about the necessity of following the sequential āśrama system when a seeker has already attained mature knowledge and burned away inner defilements.