Shloka 119
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“पुरुषप्रवर नरेश! गंगाजीमें जितने बालूके कण हैं, अमूर्तरयाके पुत्र गयने उतनी ही गौओंका दान किया था ।।
puruṣa-pravara nareśa! gaṅgāyāṁ yāvanto vālukā-kaṇāḥ santi, amūrtarayāḥ putro gayo 'pi tāvattīr gāvaḥ dānam adāt. sa cen mamāra, sṛñjaya, caturbhadra-taraḥ tvayā; putrāt puṇyataraś caiva—mā putram anutapyathāḥ.
ବାୟୁ କହିଲେ—ହେ ପୁରୁଷପ୍ରବର ନରେଶ! ଗଙ୍ଗାରେ ଯେତେ ବାଲୁକଣ ଅଛି, ଅମୂର୍ତ୍ତରୟାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଗୟ ଏକଦା ସେତେ ଗୋଧନ ଦାନ କରିଥିଲେ। ତଥାପି, ହେ ସୃଞ୍ଜୟ, ସେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ—ଚାରି ମଙ୍ଗଳଗୁଣରେ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତୁମ ପୁତ୍ରଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟବାନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଯେତେବେଳେ ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଏଡ଼ାଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ ତୁମ ପୁତ୍ରର କଥା କ’ଣ? ତେଣୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଶୋକ କରନି।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Even the most virtuous and highly meritorious persons—renowned for immense charity—are subject to death; therefore grief over a loved one’s death should be moderated by understanding the inevitability of mortality and the limits of human control.
Vāyudeva addresses King Sṛñjaya, consoling him for the death of his son by citing the example of Gaya, famed for giving countless cows in charity, who nevertheless died; the comparison is used to urge Sṛñjaya to relinquish sorrow.