Shloka 93
शल्मलि–पवनसंवादः
The Dialogue of Śalmali and Pavana
ददाह पावक: क्रुद्धो युगान्ताग्निसमप्रभ: । नाना प्रकारके वन्य पशुओंसे भरे हुए उस निर्जन वनमें वह इधर-उधर भटकने लगा। इतनेही में प्रचण्ड पवनके वेगसे वृक्षोंमें परस्पर रगड़ होनेके कारण उस वनमें बड़ी भारी आग लग गयी। आग की बड़ी-बड़ी लपटें ऊपरको उठने लगीं। प्रलयकालकी संवर्तक अग्निके समान प्रज्वलित एवं कुपित हुए अग्निदेव लता
dadāha pāvakaḥ kruddho yugāntāgnisamaprabhaḥ |
କ୍ରୋଧିତ ପାବକ ଯୁଗାନ୍ତାଗ୍ନି ସମ ଦୀପ୍ତିରେ ଜ୍ୱଳି ଉଠି ସେହି ବନକୁ ଦଗ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପବନର ବେଗରେ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କର ପରସ୍ପର ଘର୍ଷଣରୁ ଭୟଙ୍କର ଦାବାନଳ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା; ଉଚ୍ଚ ଉଚ୍ଚ ଜ୍ୱାଳା ଉପରକୁ ଉଠିଲା, ଏବଂ ଲତା-ଶାଖା-ବୃକ୍ଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେହି ବନକୁ ପ୍ରଳୟକାଳର ସଂବର୍ତ୍ତକ ଅଗ୍ନି ପରି ଭସ୍ମ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse uses the image of end-of-age fire to show how anger and unleashed destructive forces rapidly expand and devastate entire environments; restraint and foresight are implied ethical necessities.
A fierce forest fire breaks out—fanned by strong winds and ignited by friction among trees—and Agni, described as wrathful and blazing like pralaya-fire, burns the forest’s vegetation.