Previous Verse
Next Verse

Shloka 22

भীমेन युधिष्ठिरस्य त्यागवृत्तेः प्रतिषेधः

Bhīma’s Rebuttal of Yudhiṣṭhira’s Renunciatory Inclination

शक्‍्यं पुनररण्येषु सुखमेकेन जीवितुम्‌ । अबिक्षता पुत्रपौत्रान्‌ देवर्षीनतिथीन्‌ पितृन्‌,जो पुत्रों और पौत्रोंके पालनमें असमर्थ हो, देवताओं, ऋषियों तथा पितरोंको तृप्त न कर सकता हो और अतिथियोंको भोजन देनेकी भी शक्ति न रखता हो, ऐसा मनुष्य ही अकेला जंगलोंमें रहकर सुखसे जीवन बिता सकता है (आप-जैसे शक्तिशाली पुरुषोंका यह काम नहीं है)

śakyaṃ punar araṇyeṣu sukham ekena jīvitum | abikṣatā putrapautrān devarṣīn atithīn pitṝn |

ଭୀମ କହିଲେ—ଅରଣ୍ୟରେ ଏକା ରହି ସୁଖରେ ଜୀବନ କାଟିବା ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ; କିନ୍ତୁ ଯେ ପୁତ୍ର-ପୌତ୍ରଙ୍କ ପାଳନ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ, ଦେବ-ଋଷି-ପିତୃମାନଙ୍କୁ ତୃପ୍ତ କରିପାରେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଦେବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ ନାହିଁ—ସେଇ ଲୋକ ମାତ୍ର ଏପରି ଏକାକୀ ଜଙ୍ଗଲ-ଜୀବନ ସୁଖରେ କାଟିପାରେ। ସମର୍ଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁରୁଷ ପାଇଁ ଏହା ଯଥୋଚିତ ନୁହେଁ।

शक्यम्possible
शक्यम्:
Karta
TypeAdjective
Rootशक्य
FormNeuter, Nominative, Singular
पुनःagain / moreover
पुनः:
TypeIndeclinable
Rootपुनः
अरण्येषुin forests
अरण्येषु:
Adhikarana
TypeNoun
Rootअरण्य
FormNeuter, Locative, Plural
सुखम्happily / comfort
सुखम्:
Karma
TypeNoun
Rootसुख
FormNeuter, Accusative, Singular
एकेनalone (by oneself)
एकेन:
Karana
TypeAdjective
Rootएक
FormMasculine, Instrumental, Singular
जीवितुम्to live
जीवितुम्:
TypeVerb
Rootजीव्
FormInfinitive
अभिक्षताunable (incapable)
अभिक्षता:
Karta
TypeAdjective
Rootअभिक्षत
FormMasculine, Nominative, Singular
पुत्रपौत्रान्sons and grandsons
पुत्रपौत्रान्:
Karma
TypeNoun
Rootपुत्रपौत्र
FormMasculine, Accusative, Plural
देवर्षीन्divine seers
देवर्षीन्:
Karma
TypeNoun
Rootदेवर्षि
FormMasculine, Accusative, Plural
अतिथीन्guests
अतिथीन्:
Karma
TypeNoun
Rootअतिथि
FormMasculine, Accusative, Plural
पितॄन्ancestors (manes)
पितॄन्:
Karma
TypeNoun
Rootपितृ
FormMasculine, Accusative, Plural

भीम उवाच

B
Bhīma
S
sons (putrāḥ)
G
grandsons (pautrāḥ)
D
devas
ṛṣis / devarṣis
A
atithis (guests)
P
pitṛs (ancestors)

Educational Q&A

Solitary renunciation is not praised as an escape from obligations; a capable person should uphold gṛhastha-dharma—supporting dependents and honoring gods, sages, ancestors, and guests—rather than abandoning these duties for forest life.

Bhīma argues against the idea of living alone in the forest, stating that such a life suits only someone unable to fulfill household responsibilities; he implies that a strong, competent person should remain engaged in duty and social-religious obligations.