Shloka 46
शितै: पृषत्कैर्विददार वेगै- महेन्द्रवज़ञप्रतिमै: सुघोरै: । राजाओंमें श्रेष्ठ शाल्व उस गजराजपर बैठकर प्रातःकाल उदयाचलपर स्थित हुए सूर्यदेवके समान सुशोभित होने लगा। महाराज! वह उस श्रेष्ठ हाथीके द्वारा वहाँ एकत्र हुए समस्त पाण्डवोंपर चढ़ आया और इन्द्रके वज्रकी भाँति अत्यन्त भयंकर तीखे बाणोंसे उन सबको वेगपूर्वक विदीर्ण करने लगा
sañjaya uvāca | śitaiḥ pṛṣatkaiḥ vidadāra vegaiḥ mahendra-vajra-pratimaiḥ sughoraiḥ | rājñāṃ śreṣṭhaḥ śālvaḥ sa gajarājaṃ samāruhya prātaḥkāle udayācala-sthita iva sūryaḥ suśobhitavān | mahārāja! sa tena śreṣṭha-hastinā tatra samāgatān sarvān pāṇḍavān abhyāpatat, indra-vajra-vad atyanta-bhayaṅkaraiḥ tīkṣṇaiḥ bāṇaiḥ tān sarvān vegapūrvakaṃ vidadāra |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— ମହାବେଗରେ ଧାଉଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ସମାନ ଭୟଙ୍କର ବାଣଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ବିଦାରିତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାଲ୍ୱ ସେହି ଗଜରାଜ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି ପ୍ରାତଃକାଳେ ପୂର୍ବାଚଳ ଉପରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଗଲା। ମହାରାଜ! ସେହି ଉତ୍ତମ ହାତୀର ବଳରେ ସେ ତାହାଁ ଏକତ୍ରିତ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇଆସି, ଇନ୍ଦ୍ରବଜ୍ର ପରି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଘୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବେଗପୂର୍ବକ ଚିରିଦେଲା।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse primarily functions as battle narration, but it implicitly highlights how martial glory (sun-like splendor, thunderbolt-like weapons) coexists with the grim reality of harm. It invites reflection on the ethical weight of violence even when framed as kshatriya prowess.
Sanjaya describes King Shalva, mounted on a powerful war-elephant, charging the assembled Pandavas and piercing them rapidly with sharp arrows likened to Indra’s thunderbolt, while his appearance is compared to the rising sun on the eastern mountain.