Śalya-hatānantarāṇi: Madrarāja-padānugānāṃ praskandana and the Pandava counter-encirclement (शल्यहतानन्तराणि—मद्रराजपदानुगानां प्रस्कन्दनम्)
दुर्योधनबलं सर्व पुनरासीत् पराड्मुखम् । राजन्! जब मद्रराज मारे गये और कृतवर्मा भी रथहीन हो गया, तब दुर्योधनकी सारी सेना पुनः युद्धसे मुँह मोड़कर भागने लगी
sañjaya uvāca | duryodhana-balaṃ sarvaṃ punar āsīt parāṅmukham | rājan, yadā madrarājaḥ māritaḥ gataḥ kṛtavarmā ca rathahīno 'bhavat, tadā duryodhanasya sarvā senā punar yuddhāt mukhaṃ nivartya palāyituṃ pravavṛte |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ହେ ରାଜନ୍! ମଦ୍ରରାଜ ନିହତ ହେବା ପରେ ଏବଂ କୃତବର୍ମା ରଥହୀନ ହୋଇପଡ଼ିବାରୁ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ସମଗ୍ର ସେନା ପୁନର୍ବାର ଯୁଦ୍ଧରୁ ପରାଡ୍ମୁଖ ହେଲା। ସେତେବେଳେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଏବଂ ସେମାନେ ରଣରୁ ମୁହଁ ଫେରାଇ ପଳାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the ethical and practical truth that adharma-driven power often depends on fragile confidence: when key leaders fall, collective resolve collapses. It also reflects the Mahabharata’s recurring lesson that outcomes in war are shaped not only by strength but by righteousness, leadership, and the morale sustained by them.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that after the Madra king (Shalya) is slain and Kṛtavarmā loses his chariot, Duryodhana’s forces turn away from the battlefield and begin to flee, indicating a renewed rout and breakdown of the Kaurava battle line.