शल्य–युधिष्ठिरयुद्धप्रारम्भः
Commencement of the Śalya–Yudhiṣṭhira Duel
माद्रीपुत्रो च संरब्धौ भीमसेनं च पाण्डवम् | युधिष्ठटिरं च कौरव्य विव्याध दशभि: शरै:,कुरुनन्दन! इतना ही नहीं, उन्होंने क्रोधमें भरे हुए माद्रीकुमार नकुल-सहदेव, पाण्डुपुत्र भीमसेन तथा युधिष्ठिरको भी दस बाणोंसे क्षत-विक्षत कर दिया
mādrīputrau ca saṁrabdhau bhīmasenaṁ ca pāṇḍavam | yudhiṣṭhiraṁ ca kauravya vivyādha daśabhiḥ śaraiḥ kurunandana ||
ହେ କୌରବ୍ୟ! କ୍ରୋଧେ ଉଦ୍ଦୀପ୍ତ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରଦ୍ୱୟ ପାଣ୍ଡବ ଭୀମସେନ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଶ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights how saṁrambha (battle-fury/anger) accelerates harm: even righteous warriors, when overtaken by wrath, intensify violence. It implicitly warns that anger clouds discernment and pushes action beyond measured restraint, a recurring ethical tension in the war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the two sons of Mādrī—Nakula and Sahadeva—enraged in the fight, shoot and wound Bhīma and Yudhiṣṭhira, piercing them with ten arrows.