विव्याध समरे क्रुद्धो बहुभि: कड्कपत्रिभि: | महाबली शल्य पाण्डुपुत्र युधिष्ठिरको रोककर उन्हें मार डालनेकी इच्छासे समरांगणमें कंकपत्रयुक्त अनेक बाणोंद्वारा उनपर क्रोधपूर्वक प्रहार करने लगे ।। अथ भूयो महाराज शरेणानतपर्वणा
sañjaya uvāca | vivyādha samare kruddho bahubhiḥ kaṅkapatribhiḥ | mahābalī śalyaḥ pāṇḍuputraṃ yudhiṣṭhiram roṣakarān hantuṃ samaraṅgaṇe kruddhaḥ kaṅkapatrayuktair anekaiḥ śaraiḥ prāharat || atha bhūyo mahārāja śareṇānataparvaṇā ... |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସମରରେ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ମହାବଳୀ ଶଲ୍ୟ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ କଙ୍କପକ୍ଷଯୁକ୍ତ ଅନେକ ଶରଦ୍ୱାରା ରଣାଙ୍ଗଣରେ ପୁନଃପୁନଃ ବିଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ପୁନର୍ବାର, ହେ ମହାରାଜ, ନତ-ପର୍ବଯୁକ୍ତ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶରଦ୍ୱାରା ସେ ଆକ୍ରମଣ ଜାରି ରଖିଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can dominate even a great warrior’s conduct in war, intensifying violence and narrowing judgment. In the Mahabharata’s ethical frame, such rage is a powerful inner enemy: it may be tactically effective, yet it risks eclipsing restraint and dharmic clarity.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that Shalya, fighting fiercely, attacks Yudhishthira with many feather-fletched arrows, aiming to kill him. The description emphasizes repeated strikes and the relentless continuation of the assault with yet another specially described arrow.