Shloka 138
Sauptika Parva, Adhyaya 8 — Dhṛṣṭadyumna-vadha and the Camp’s Nocturnal Rout
उनकी अंगुलियाँ पीछेकी ओर थीं। वे रूखे
pītvā ca śoṇitaṃ hṛṣṭāḥ prānṛtyan gaṇaśo 'pare | idaṃ param idaṃ medhyam idaṃ svādu iti cābruvan ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ସେମାନଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଳି ପଛଦିଗକୁ ଥିଲା। ସେମାନେ ରୁକ୍ଷ, କୁରୂପ ଓ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ। ଅନେକେ ଘଣ୍ଟାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ଗଳାରେ ନୀଳ ଚିହ୍ନ ଥିଲା; ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଭୟାନକ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁର ଓ ନିର୍ଦୟ; ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟକର। ସେଠାରେ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ଭାତଭାତିର ରୂପ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା। ରକ୍ତ ପିଇ କେହି ହର୍ଷରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲେ; ଅନ୍ୟେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦଳ ହୋଇ ନାଚିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପର କହୁଥିଲେ—“ଏହା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା ପବିତ୍ର, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how extreme violence can invert moral perception: what is inherently impure and sinful (blood-drinking amid slaughter) is proclaimed as “pure” and “excellent.” It serves as a warning about adharma—when cruelty becomes celebratory, ethical discernment is destroyed.
In the aftermath of the nocturnal killing described in Sauptika Parva, terrifying beings are depicted reveling in the carnage: some drink blood and rejoice, while others dance in groups, praising it as if it were something sacred and delicious.