तदनन्तर कर्ण (सावधान होकर) शत्रुओंपर बहुत-से बाणसमूहोंकी वर्षा करने लगा। उस समय जैसे अस्ताचलकी ओर जाते हुए सूर्यमण्डल और उसकी किरणें लाल हो जाती हैं, उसी प्रकार खूनसे लाल हुआ वह शरसमूहरूपी किरणोंसे सुशोभित हो रहा था ।। बाह्नन्तरादाधिर थेरविंमुक्तान् बाणान् महाहीनिव दीप्यमानान् | व्यध्वंसयन्नर्जुनबाहुमुक्ता: शरा: समासाद्य दिश: शिताग्रा:
tadanantaraṁ karṇaḥ sāvadhānaḥ śatrūn prati bahūn bāṇasaṁghān varṣayām āsa | tasmin kāle yathā astācalam abhigacchataḥ sūryamaṇḍalasya raśmayaś ca lohitā bhavanti, tathā rudhireṇa lohitaḥ sa śarasaṁgho raśmivat śobhām avāpa || bāhvantareṇādhirathena vimuktān bāṇān mahāhīn iva dīpyamānān | vyadhvaṁsayann arjunabāhumuktāḥ śarāḥ samāsādya diśaḥ śitāgrāḥ ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ତଦନନ୍ତର କର୍ଣ୍ଣ ସାବଧାନ ହୋଇ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଉପରେ ଘନ ଶରବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇଲେ। ସେ ସମୟରେ ଯେପରି ଅସ୍ତାଚଳ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳ ଓ ତାହାର କିରଣମାନେ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେପରି ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ଶରସମୂହ କିରଣଗୁଚ୍ଛ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଶୋଭିତ ହେଲା। ଅଧିରଥପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଭୁଜମଧ୍ୟରୁ ମୁକ୍ତ, ମହାସର୍ପ ସଦୃଶ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବାଣମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭୁଜରୁ ଛୁଟିଥିବା କ୍ଷୁରାଗ୍ର ଶରମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ କରି ସବୁ ଦିଗରେ ପ୍ରସାରିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of vigilant resolve and skill in battle, while also reminding the reader—through the sunset-blood imagery—of war’s grim cost and the transience of glory.
Karna, described as Adhiratha, unleashes blazing volleys of arrows. Arjuna counters with sharp shafts; the two streams meet mid-course, and Karna’s arrows shatter Arjuna’s, scattering fragments in all directions.