दिव्याश्ष वाच: सहसा बभूतवु- दिव्यानि पुष्पाण्यथ सिंहनादा: । तस्मिंस्तथा वै धरणीं निमग्ने रथे प्रयत्नान्मधुसूदनस्थ,उस प्रज्वलित बाणको बड़े वेगसे आते देख भगवान् श्रीकृष्णने युद्धस्थलमें खेल-सा करते हुए अपने उत्तम रथको तुरंत ही पैरसे दबाकर उसके पहियोंका कुछ भाग पृथ्वीमें धँसा दिया। साथ ही सोनेके साज-बाजसे ढके हुए चन्द्रमाकी किरणोंके समान श्वेतवर्णवाले उनके घोड़े भी धरतीपर घुटने टेककर झुक गये। उस समय आकाशमें सब ओर महान् कोलाहल गूँज उठा। भगवान् मधुसूदनकी स्तुति-प्रशंसाके लिये कहे गये दिव्य वचन सहसा सुनायी देने लगे। श्रीमधुसूदनके प्रयत्नसे उस रथके धरतीमें धँस जानेपर भगवान्के ऊपर दिव्यपुष्पोंकी वर्षा होने लगी और दिव्य सिंहनाद भी प्रकट होने लगे
sañjaya uvāca | sahasā babhūvur divyā vācaḥ, divyāni puṣpāṇy atha siṃhanādāḥ | tasmiṃs tathā vai dharaṇīṃ nimagne rathe prayatnān madhusūdana-sthe ||
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ— ହଠାତ୍ ଦିବ୍ୟ ବାକ୍ୟ ଶୁଣାଗଲା; ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସିଂହନାଦ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। କାରଣ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ପ୍ରୟତ୍ନରେ ସେଇ ରଥ ଏପରି ଭାବେ ଧରଣୀରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇଥିଲା।
संजय उवाच
Even amid warfare, dharmic intent is measured by protection and responsibility: Krishna’s deliberate action to safeguard his side is marked by auspicious divine acclaim, suggesting that righteous guardianship and self-controlled effort are worthy of reverence.
As Krishna’s chariot becomes embedded in the earth through his purposeful maneuver, the heavens respond with celebratory signs—celestial voices, a shower of divine flowers, and triumphant lion-roars—indicating divine approval of the protective act in the midst of battle.