शक्ति चिक्षेप समरे रुक्मदण्डामयस्मयीम् । महाराज! तब क्रोधमें भरे हुए प्रतापी भीमसेनने समरांगणमें शकुनिपर सुवर्णमय दण्डवाली एक लोहेकी शक्ति चलायी
sañjaya uvāca | śaktiṃ cikṣepa samare rukmadaṇḍām ayasmayīm | mahārāja! tataḥ krodhena bhareṇa pratāpī bhīmaseno samarāṅgaṇe śakunipari suvarṇamaya-daṇḍavālīṃ loha-śaktiṃ calāyām āsa |
ସଞ୍ଜୟ କହିଲେ—ମହାରାଜ! ସେ ସମରରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣଦଣ୍ଡଯୁକ୍ତ ଲୋହାର ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲା। ତାପରେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମହାବଳୀ ଭୀମସେନ ମଧ୍ୟ ରଣଭୂମିରେ ଶକୁନିଙ୍କ ଉପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣଶୋଭିତ ଦଣ୍ଡବାହି ଭାରୀ ଲୌହ-ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
संजय उवाच
The verse highlights how wrath (krodha) intensifies violence in war: even heroic strength becomes ethically fraught when driven by anger, reminding the listener that inner passions can steer action as powerfully as duty.
In the ongoing battle, a śakti (spear-missile) is hurled; then Bhima, enraged, launches an iron śakti with a golden shaft toward Shakuni on the battlefield, as Sanjaya reports to Dhritarashtra.