भीमसेन उवाच ददानि ते ग्रामवरांक्षतुर्दश प्रियाख्याने सारथे सुप्रसन्न: । दासीशतं चापि रथांश्व विंशतिं यदर्जुनं वेदयसे विशोक,भीमसेनने कहा--विशोक! तुम अर्जुनके आनेका समाचार सुना रहे हो। सारथे! इस प्रिय संवादसे मुझे बड़ी प्रसन्नता हुई है; अतः मैं तुम्हें चौदह बड़े-बड़े गाँवकी जागीर देता हूँ। साथ ही सौ दासियाँ तथा बीस रथ तुम्हें पारितोषिक रूपमें प्राप्त होंगे
bhīmasena uvāca | dadāni te grāmavarāṁś caturdaśa priyākhyāne sārathe suprasannaḥ | dāsīśataṁ cāpi rathāṁś ca viṁśatiṁ yad arjunaṁ vedayase viśoka ||
ଭୀମସେନ କହିଲେ—ହେ ସାରଥି, ବିଶୋକ! ତୁମେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଆଗମନର ସମ୍ବାଦ ଦେଲା; ଏହି ପ୍ରିୟ ବାର୍ତ୍ତାରେ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ। ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚଉଦଟି ଉତ୍ତମ ଗାଁ ଦାନ କରୁଛି; ଏବଂ ପୁରସ୍କାରରୂପେ ଶତ ଦାସୀ ଓ କୋଡ଼ିଏ ରଥ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
भीमसेन उवाच
The verse highlights the ethic of honoring beneficial service: good news that strengthens one’s side in war is acknowledged with tangible reward, reflecting a kingly duty to recognize loyalty and timely assistance.
Bhīma, pleased to hear from Viśoka/the charioteer that Arjuna has arrived, publicly grants the messenger a lavish reward—villages, maidservants, and chariots—both as gratitude and as a morale-boosting gesture in the war setting.