Shloka 17
अस्त्यायुधं पाण्डवेयावशिष्टं न यद् वहेच्छकटं षड्गवीयम् । एतद् विद्वन् मुज्च सहस्रशो 5पि गदासिबाहुद्रविणं च ते5स्ति,पाण्डुनन्दन! अभी इतने आयुध शेष हैं कि छ: बैलोंसे जुता हुआ छकड़ा भी उन्हें नहीं खींच सकता। विद्वन! इन सहस्रों अस्त्रोंका आप प्रयोग कीजिये। अभी तो आपके पास बहुत-सी गदाएँ, तलवारें और बाहुबलकी सम्पत्ति हैं। इसी प्रकार बहुतेरे प्रास, मुद्गर, शक्ति और तोमर बाकी बचे हैं। आप इन आयुधोंके समाप्त हो जानेके डरमें न रहिये
asty āyudhaṁ pāṇḍaveyāvaśiṣṭaṁ na yad vahecchakaṭaṁ ṣaḍgavīyam | etad vidvan muñca sahasraśo 'pi gadāsibāhudraviṇaṁ ca te 'sti pāṇḍunandana |
ବିଶୋକ କହିଲେ— “ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ! ତୁମ ପାଖରେ ଏତେ ଆୟୁଧ ଶେଷ ଅଛି ଯେ ଛଅ ଗୋବଳଦ ଯୋଡ଼ା ଗାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହିପାରିବ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ହେ ବିଦ୍ୱାନ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସହସ୍ର ସହସ୍ର କରି ମଧ୍ୟ ପ୍ରୟୋଗ କର। ତୁମ ପାଖରେ ଗଦା, ଖଡ଼୍ଗ ଏବଂ ନିଜ ବାହୁବଳର ସମ୍ପଦ ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଆୟୁଧ ଶେଷ ହୋଇଯିବ ବୋଲି ଭୟ କରନି; ତୁମର ଆୟୁଧକ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।”
विशोक उवाच
Educational Q&A
In the midst of battle, the speaker strengthens a warrior’s resolve: do not succumb to fear of scarcity or exhaustion; recognize available resources—arms, weapons, and personal strength—and act decisively in accordance with kṣatriya duty.
During the fighting in Karṇa Parva, Viśoka addresses a Pāṇḍava, assuring him that many weapons still remain—so many that a six-ox cart could not carry them—and urges him to use them freely rather than worry about running out.